Οι τάσεις στη μόδα είναι πως δεν υπάρχουν τάσεις. Από την Μαργαρίτα Γουργουρίνη

"Σήμερα, δεν υπάρχουν τάσεις, υπάρχουν "θέλω". Τελικά, πόσο νόημα έχει να συζητάμε "τι θα φορεθεί φέτος";

HARPER'S BAZAAR TEAM

Στη συλλογική ποπ μνήμη μας σαν πιτσιρίκες, υπάρχουν σκηνές από ταινίες και σήριαλ, αλλά και στιγμές μέσα στο σπίτι όπου γυναίκες και μανάδες έκαναν συζητήσεις πάνω στο "τι θα φορεθεί φέτος". Οι συζητήσεις αυτές έληγαν συνήθως με δύο πιθανά σενάρια.

Στο πρώτο αδαής πελάτισσα / φίλη μπαίνει σε μπουτίκ (μου λείπει τόσο πολύ η λέξη μπουτίκ) ή σε κουβέντα και βγαίνει καρνάβαλος καθώς οι "ειδήμονες" της έχουν φορέσει ρούχα που είναι η "τελευταία τάση της μόδας". Στο δεύτερο, η συζήτηση εστιάζει στις τάσεις της μόδας και στη σύσταση μανιφέστου της κάθε μιας ενάντιά τους - ατάκες όπως "είδες τι έχει έρθει της μόδας", "είδες τις βιτρίνες;" και αμέσως μετά το "άπαπα εγώ δεν τις φοράω αυτές τις βλακείες", "πάει τρελάθηκε ο κόσμος". Η σκηνή έληγε με την πλήρη απαξίωση αλλά και με μια συγκεκριμένη τάση όπου σχεδόν όλες συμφωνούσαν πως ήταν αποδεκτή. 

Καθώς τα χρόνια περνούσαν και εγώ μεγάλωνα, τις μιμήθηκα πολλές φορές, παίρνοντας το ρόλο του "ειδήμονα" της υπόθεσης, το σοφό γέροντα που θα ενημέρωνε για τις τάσεις για να φάει στη συνέχεια την κατρακύλα του "άπαπα εγώ δεν τα φοράω αυτά". Στωικά υπέμενα το μαρτύριο μου, βολεμένη στην κρυψώνα της υπεροψίας μου πως εγώ γνωρίζω και αυτές όχι. Κάποια στιγμή θα βρισκόντουσαν στην ανάγκη μου. Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω πως και οι δύο αυτές σκηνές μιλούσαν από την πλευρά τους για το ίδιο πράγμα - την προσπάθεια των γυναικών να εκφράσουν αυτό που είναι. Κατέγραφαν την περίμετρο ασφαλείας της κάθε μιας τους, εκδήλωναν την πρόθεση για το πόσο θα γίνουν "θύματα" της μόδας, ή θα παραμείνουν πασιονάριες της δικής τους ταυτότητας.  

Οι γυναίκες αυτές ζούσαν σε μια εποχή που η "ταση" έφτανε γδαρμένη στη φτωχή Ελλάδα μέσα από μοδίστρες, βιτρίνες και περιοδικά της εποχής, φιλτραρισμένη ήδη από τα γούστα των ανωτέρων μέχρι να φτάσει στα μάτια τους. Η δική τους άρνηση να υποκύψουν σε αυτό το γούστο της "μόδας" ήταν πολύ πιο γενναία και κιμπάρικη από όσο φανταζόμαστε σήμερα. Οι γυναίκες που δεν το έκαναν και έπεφταν "θύματά" της γινόντουσαν κωμικό σημείωμα και φάρσα, πολλές φορές με άγριο τρόπο, υπογραμμίζοντας ένα σεξιστικό κατάλοιπο και υπονοούμενο της ρηχής, χαζής γυναίκας χωρίς ταυτότητα, έρμαιο. Οι μητέρες μας προσπαθούσαν με ένα ναΐφ τρόπο να αντισταθούν. 

Είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουμε αυτό που έπαιρναν η μητέρες μας ως πληροφορία εκείνη την εποχή, ακόμα και η δική μας γενιά - αυτή της Generation X - η τελευταία που μεγάλωσε χωρίς ίντερνετ και κινητά. Σήμερα έχουμε την πρόσβαση και τα μέσα να κοιτάξουμε μια πασαρέλα,  όποια θέλουμε ακριβώς τη στιγμή που συμβαίνει. Μπορούμε να δούμε πως ντύνονται οι γυναίκες σαν και εμάς ή γυναίκες που θαυμάζουμε στην καθημερινότητα τους, να μας εξηγήσουν πως βάφονται ή τι σκέφτηκαν όταν διάλεξαν ένα φόρεμα. Όσο πιο αυθεντική και άμεση γίνεται αυτή η κουβέντα, τόσα περισσότερα επιστρέφει. 

Η μόδα σήμερα φαίνεται πολύπλοκη και άμεσα προσβάσιμη, γεμάτη πληροφορία και γνώμες, όλες οι γ��ώμες, όλα τα θέλω. Φαίνεται γρήγορη και απαιτητική, πως συνέχεια αλλάζει και απειλεί, απροσπέλαστη μέσα στη προσβασιμότητα της. 

Όμως την ίδια στιγμή, είναι απίστευτα απελευθερωτική. Ξεκίνησε να χωράει όλες τις γυναίκες σε όλα τα μεγέθη και χρώματα. Η καθεμία μας μπορεί να πει "απαπα αυτό δεν το φοράω" και να βρει άλλες τόσες γυναίκες που συμφωνούν μαζί της ή να φορέσει κάτι χωρίς να νιώθει μόνη, ακόμα και να γίνει απενοχοποιημένα πια θύμα της. Οι "τάσεις" γίνονται εκφάνσεις του σήμερα, είναι απόψεις από δημιουργικά μυαλά που εξηγούν τη γυναίκα σήμερα στο ποπ υποσυνείδητο μας.  

Σήμερα, δεν υπάρχουν τάσεις, υπάρχουν "θέλω".

Για αυτό σας παρακαλώ, μη ξαναβάλετε ποτέ τη μόδα σε κουτάκια. Μη συζητήσετε ποτέ ξανά για το τι πρέπει να φορέσεις ή όχι γιατί το προστάζει η "μόδα". Δεν μας αξίζει. Η μόδα είναι τα θέλω μας σε ρούχα. Έχουν αξία, είναι πολύτιμα και είναι το κληροδότημά μας στις επόμενες γενιές.  Οι γυναίκες  είναι πολύ γενναίες και σε κάτι τέτοιες μικρές, ανύποπτες στιγμές.