Η περιέργεια είναι ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της. Είναι αυτή που την οδηγεί να γνωρίζει καλύτερα τον κόσμο και μέσα από αυτόν τον εαυτό της.
Με την Εύα Σαμιώτη μια μικρή ιστορία οδηγεί πάντα σε μια άλλη. Έτσι ξεκίνησε και η δική μας συζήτηση ένα απόγευμα σε ένα από τα αγαπημένα της στέκια, στην Κυψέλη. Στο επίκεντρο ήταν το νέο της επαγγελματικό ξεκίνημα, που είναι εντελώς διαφορετικό σε σχέση με ό,τι έχει κάνει μέχρι σήμερα. "Ήμουν αγχωμένη – και με τη δουλειά και με τα προσωπικά. Παρότι νόμιζα ότι ήμουν καλά, τελικά δεν ήμουν" λέει γελώντας.
Την προσέγγισε ο casting director Μανώλης Δούνιας μέσα από τα social media και στη συνέχεια, διαβάζοντας τα πρώτα σενάρια, ενθουσιάστηκε, ενώ ήξερε πως θέλει πολύ να συνεργαστεί με τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και τον Γιώργο Χρυσοστόμου, που είναι στον πυρήνα της αφήγησης της σειράς. "Μου αρέσει να δοκιμάζομαι σε ανθρώπινες σχέσεις. Δε σκεφτόμουν "Αχ, τι ωραία που θα είμαι δίπλα στους διάσημους ηθοποιούς”, αλλά να δω πώς είναι και ως άνθρωποι. Και είναι τέλειοι". Η πρόταση για τη νέα σειρά του Mega "Κάμπινγκ", σε σκηνοθεσία Στέργιου Κωνσταντινίδη, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, λίγο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης της θεατρικής παράστασης, του "Κυανιούχου Καλίου".
"Ήμουν αγχωμένη – και με τη δουλειά και με τα προσωπικά. Παρότι νόμιζα ότι ήμουν καλά, τελικά δεν ήμουν"
Ο αυθορμητισμός ως εργαλείο
Στη σειρά υποδύεται την Εύα, την έφηβη κόρη του χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος. Το γεγονός ότι ο ρόλος της έχει το ίδιο όνομα μ’ εκείνη την ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή. Για να τον προσεγγίσει, δανείστηκε ένα από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά του εαυτού της: τον αυθορμητισμό. "Πολλές φορές είμαι τόσο αυθόρμητη, σαν παιδί" τονίζει. Το απέδειξε, άλλωστε, ήδη από το πρώτο casting.
Έφτασε καθυστερημένη λόγω της κίνησης και αποφάσισε να μην προσποιηθεί ότι όλα ήταν φυσιολογικά. "Μπήκα μέσα και είπα: "Γεια σας. Συγγνώμη, μπορεί να έχω λίγα νεύρα μέχρι να μου περάσει”. Γενικά είμαι αυτός ο άνθρωπος. Θέλω να δείχνω από την αρχή ποια είμαι. Μπορεί να μη σε ενδιαφέρει, αλλά εγώ έτσι λειτουργώ. Μπορώ να κάνω switch on και off και να προσαρμοστώ στις καταστάσεις, όμως πρώτα αφήνω τον εαυτό μου να εκφραστεί όπως είναι". Ίσως γι’ αυτό απολαμβάνει τόσο πολύ και τα γυρίσματα. "Νιώθω ότι πάμε για καφέ. Δεν το λέω, όμως, από την άποψη ότι αυτό με αποπροσανατολίζει από τη δουλειά ή από το πώς θα λειτουργήσω. Ίσα ίσα, μου δίνει boost. Εγώ είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί περνάμε καλά".
"Μπήκα μέσα και είπα: "Γεια σας. Συγγνώμη, μπορεί να έχω λίγα νεύρα μέχρι να μου περάσει”. Γενικά είμαι αυτός ο άνθρωπος. Θέλω να δείχνω από την αρχή ποια είμαι"
Η εσωτερική διεργασία της υποκριτικής
"Μου αρέσει η υποκριτική. Δεν την έχω σπουδάσει, αλλά με ενδιαφέρει πάρα πολύ" λέει. Ένα από τα στοιχεία που τη γοητεύουν είναι ότι κάθε δουλειά μοιάζει με μια νέα αρχή και δύσκολα αφήνει χώρο στη ρουτίνα. "Κάθε φορά μπαίνεις σε μια νέα κοινότητα. Μπορεί να είναι κάποια άτομα ίδια, είτε από το crew είτε από τους ηθοποιούς. Κάθε φορά, όμως, είναι σαν την πρώτη φορά. Και κάθε φορά έχεις να διαχειριστείς πάρα πολλά πράγματα: το πώς θα είσαι εσύ με τους συνανθρώπους σου, πώς θα δουλέψεις, πώς θα δεις έναν ρόλο, με τι θα έρθεις σε επαφή αυτή τη φορά, πώς θα σε επηρεάσει ψυχολογικά. Δοκιμάζεσαι και είναι μια εσωτερική διεργασία". Μέσα από τους ρόλους της κάνει και τη δική της ενδοσκόπηση. "Με βοηθά κι εμένα ως άνθρωπο. Όταν μπαίνω στη διεργασία και σκέφτομαι τι θα έκανε ο ρόλος, καταλαβαίνω καταστάσεις, ανθρώπους, συμπεριφορές. Αυτό, ας πούμε, είναι τέλειο".
Μεγαλώνοντας στα παρασκήνια και η επιλογή των σπουδών
Από τους σημαντικότερους μέχρι σήμερα ρόλους της είναι εκείνος στην ταινία "Riviera" του Ορφέα Περετζή, για τον οποίο απέσπασε το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Έχει, επίσης, συμμετάσχει στην ταινία "Οι άγριες μέρες μας" του Βασίλη Κεκάτου και στη σειρά "Μαύροι Πίνακες". Κι όμως, δεν επέλεξε ποτέ να σπουδάσει υποκριτική, παρόλο που μεγάλωσε στα παρασκήνια, με μητέρα την ηθοποιό Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου και πατέρα σκηνογράφο. Στο γυμνάσιο πίστευε πως θα ακολουθούσε έναν διαφορετικό δρόμο και θα γινόταν make-up artist.
Η μοναδική φορά που σκέφτηκε την υποκριτική ήταν σε μια επίσκεψη σε πρόβα της μητέρας της. "Παρατηρούσα πάρα πολύ τους ηθοποιούς. Και μου άρεσε ένας ηθοποιός πάρα πολύ. Έλεγα: "Φαντάζεσαι να γίνω ηθοποιός, να παίξουμε μαζί και να μπορέσω να τον φιλήσω;”" θυμάται γελώντας. Η μητέρα της, ωστόσο, την προέτρεψε να έχει πάντα μια εναλλακτική. Έτσι, βρέθηκε σε Παιδαγωγική Σχολή, που, όπως λέει, αγαπά πολύ και στην οποία της απομένουν μόνο λίγα μαθήματα για να πάρει το ππτυχίο. "Σκέφτηκα ότι θα με βοηθήσει να γνωρίσω καλύτερα και τον εαυτό μου. Τα παιδιά είναι τόσο ειλικρινή πλάσματα, που πίστευα πως θα είχε πολλή πλάκα. Και, τελικά, πέρασα ακριβώς στη σχολή που ήθελα".
Οικονομική ανεξαρτησία και η αξία της μόρφωσης
Η πρώτη της επαγγελματική εμπειρία μπροστά στην κάμερα ήταν η ταινία μικρού μήκους "Αμυγδαλή", όταν ακόμη πήγαινε λύκειο. Από τότε, όμως, φρόντιζε να μην εξαρτάται οικονομικά μόνο από την υποκριτική. Δούλεψε σε φούρνο φίλων της και μέχρι σήμερα επιλέγει να κάνει διαφορετικές δουλειές, ώστε να διατηρεί την οικονομική της ανεξαρτησία.
"Φοβάμαι να δω την υποκριτική ως βασικό μου επάγγελμα και να πω "ΟΚ, τώρα που δεν έχω αυτή τη δουλειά, περιμένω την επόμενη”, γιατί μπορεί να μην έρθει. Οπότε, θέλω να σκέφτομαι ότι το μόνο που έχω σπουδάσει να μην είναι η υποκριτική. Έτσι το είχα πάντα στο μυαλό μου". Την ίδια στιγμή αναγνωρίζει και τον ρόλο που έπαιξε η τύχη στη μέχρι τώρα πορεία της. "Δεν έχω συνεργαστεί με κάποιον άνθρωπο που να με ζορίζει ή να βλέπω να ζορίζει τους συνεργάτες του. Χαίρομαι γιατί έχω μάθει πολύ ωραία πράγματα και έχω δουλέψει με πολύ ωραίους ανθρώπους".
"Φοβάμαι να δω την υποκριτική ως βασικό μου επάγγελμα και να πω "ΟΚ, τώρα που δεν έχω αυτή τη δουλειά, περιμένω την επόμενη”, γιατί μπορεί να μην έρθει"
Από τη γιαγιά της, που είχε μεγαλώσει στην Τασκένδη, κράτησε μια συμβουλή: "Μου έλεγε: "Ευάκι, μην αφήσεις τη σχολή σου σε καμία περίπτωση. Είναι προσόν αυτό και είναι δώρο να μπορείς να εκπαιδεύεσαι”. Και, πραγματικά, είναι αδιανόητο το πόσο έχω αλλάξει. Παρόλο που δεν πήγαινα συνεχόμενα, νιώθω ότι η σχολή με έχει αλλάξει στον τρόπο που σκέφτομαι, διαβάζω ή ακόμα και στο ότι διαβάζω πράγματα. Γιατί η μόρφωση είναι πολύ ωραίο πράγμα".
Αυτό το "κυνήγι" της μάθησης την οδήγησε και στην ψυχοθεραπεία για να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό της. "Κάποια στιγμή είχα δει μια ερώτηση σε μια συνέντευξη: "Ψυχοθεραπεία: ανάγκη ή τάση;”. Για μένα δεν είναι τίποτα από τα δύο. Είναι μια εσωτερική διεργασία. Δε γεννιόμαστε γνωρίζοντας πώς να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και κανείς δε μας το μαθαίνει. Τελικά, ναι, θα την έλεγα ανάγκη. Όχι, όμως, με την έννοια ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα. Είναι μια εσωτερική ανάγκη να μπορείς ύστερα από τόσα χρόνια να μοιράζεσαι ακόμα και τις πιο απλές σκέψεις με τον ίδιο σου τον εαυτό".
"Δε γεννιόμαστε γνωρίζοντας πώς να είμαστε καλά με τον εαυτό μας και κανείς δε μας το μαθαίνει. Τελικά, ναι, θα την έλεγα ανάγκη"
Οραματισμός και δημιουργικότητα στην Gen Z
Είναι 23 χρονών και ανήκει στην Gen Z, χωρίς όμως να θεωρεί ότι μπορεί να μιλήσει εκ μέρους μιας ολόκληρης γενιάς. "Είναι ωραίο που είμαι κι εγώ σε μια γενιά, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους όλων. Από τους ανθρώπους που έχω γύρω μου και από τη χώρα στην οποία ζω, νιώθω ότι η φύση μας είναι να δημιουργούμε και να οραματιζόμαστε. Νομίζω ότι όλοι οι άνθρωποι το έχουμε αυτό. Το θέμα είναι πώς μπορεί να κοπεί από το οικογενειακό, το κοινωνικό, το πολιτικό ή το ταξικό περιβάλλον. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι ο άνθρωπος, σε κάθε γενιά, δε σταματά ποτέ να οραματίζεται. Κατά μια έννοια, όλοι είμαστε καλλιτέχνες".
Πιστεύει, άλλωστε, ότι η δημιουργικότητα βρίσκει πάντα τον δρόμο της. "Έχω ανθρώπους στον κύκλο μου που έχουν μεγαλώσει πάρα πολύ δύσκολα και, παρ’ όλα αυτά, βρήκαν τον δρόμο τους μέσα από την τέχνη. Βλέπεις ότι, τελικά, πολλοί άνθρωποι, ακόμα και στον χρόνο της αποσυμπίεσής τους, έχουν την ανάγκη να κάνουν κάτι μουσικό, θεατρικό, εκφραστικό".
"Πιστεύω ότι ο άνθρωπος, σε κάθε γενιά, δε σταματά ποτέ να οραματίζεται. Κατά μια έννοια, όλοι είμαστε καλλιτέχνες"