Η βασίλισσα Φρειδερίκη υπήρξε μία από τις πιο ισχυρές και αμφιλεγόμενες προσωπικότητες στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συζύγου της, βασιλιά Παύλου, η έντονη προσωπικότητά της και η συνεχής ανάμειξή της στην πολιτική ζωή της χώρας προκάλεσαν σφοδρές αντιδράσεις, διχάζοντας την κοινή γνώμη και δημιουργώντας βαθιές πολιτικές κρίσεις.
Η γυναίκα που κατάλαβε τη δύναμη της εικόνας πριν από όλους
Αν και συχνά το όνομά της συνδέεται με πολιτικές εντάσεις, η Φρειδερίκη υπήρξε αναμφίβολα ένα βαθιά πρωτοποριακό πνεύμα για την εποχή της, έχοντας αντιληφθεί από πολύ νωρίς την τεράστια δύναμη της εικόνας και των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, στον γάμο του γιου της, τότε βασιλιά Κωνσταντίνου Β', με την πριγκίπισσα Άννα-Μαρία στις 18 Σεπτεμβρίου 1964, προχώρησε σε μια κίνηση εξαιρετικά καινοτόμα για τα δεδομένα της εποχής.
Αντιλαμβανόμενη ότι ένα τέτοιο γεγονός χρειαζόταν τη μέγιστη δυνατή οπτική προβολή, η Φρειδερίκη πρωτοστάτησε στην εγκατάσταση ενός τηλεοπτικού πομπού της ιταλικής RAI στον Λυκαβηττό. Η στρατηγική αυτή πρωτοβουλία επέτρεψε τη ζωντανή αναμετάδοση της τελετής μέσω του δικτύου της Eurovision, σηματοδοτώντας την πρώτη ιστορική τηλεοπτική μετάδοση μεγάλου γεγονότος στην Ελλάδα.
Η κίνηση αυτή δεν ήταν απλώς μια προσπάθεια επίδειξης κύρους, αλλά μια πρωτοποριακή επικοινωνιακή πράξη που έφερε το μέλλον της τεχνολογίας στην Αθήνα, αποδεικνύοντας έμπρακτα την ικανότητά της να χρησιμοποιεί την εικόνα ως το απόλυτο εργαλείο επιρροής.
Το παρασκήνιο της πρωτοβουλίας της Φρειδερίκης
Καθώς στην Ελλάδα το 1964 δεν υπήρχε ακόμη επίσημο κρατικό δίκτυο τηλεόρασης, η Φρειδερίκη ανέθεσε προσωπικά τη μετάδοση της λαμπερής τελετής στην ιταλική τηλεόραση (RAI), η οποία έφερε στη χώρα εξειδικευμένο ιταλο-δανέζικο τεχνικό εξοπλισμό.
Οι Ιταλοί τεχνικοί της RAI εγκατέστησαν έναν πομπό μικρής εμβέλειας στον Λυκαβηττό. Αυτός επέτρεπε τη λήψη της εικόνας σε μια ακτίνα περίπου 8 χιλιομέτρων, ώστε να μπορούν να παρακολουθήσουν σε live μετάδοση τον γάμο ορισμένα νοσοκομεία, ιδρύματα, αλλά και τα λιγοστά "καλά σπίτια" της Αθήνας που διέθεταν τότε συσκευές τηλεόρασης.
Μετά την τελετή, η Φρειδερίκη και το Παλάτι πίεσαν την ελληνική κυβέρνηση να αγοράσει ή να νοικιάσει μόνιμα αυτόν τον εξοπλισμό και τον πομπό της RAI, ώστε να συνεχιστεί η λειτουργία του και να μπουν οι βάσεις για την ελληνική τηλεόραση. Ωστόσο, η τότε κυβέρνηση απέρριψε το αίτημα, θεωρώντας το κόστος υπερβολικό και την κίνηση ως μια προσπάθεια του Παλατιού να ελέγξει το νέο, πανίσχυρο επικοινωνιακό μέσο της τηλεόρασης πριν καν αυτό δημιουργηθεί επίσημα από το κράτος.