Η Μαριάννα Πουρέγκα δε μοιάζει να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να δείξει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού της. Μιλάει για τις ανασφάλειές της, την ευαισθησία που τη συνοδεύει από τα παιδικά της χρόνια και τη διαδρομή που τη διαμόρφωσε ως ηθοποιό χωρίς να προσπαθεί να ωραιοποιήσει τίποτα. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Λάρισα, ακολούθησε αρχικά έναν διαφορετικό δρόμο σπουδών, πριν αφοσιωθεί στην υποκριτική. Αυτή την περίοδο συνεχίζει τα γυρίσματα της νέας δραματικής σειράς του Alpha "Οι κόρες της Αρετής", ενώ, παράλληλα, προετοιμάζεται για την επιστροφή της στο θέατρο με το "Όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
Η διαχείριση του συναισθήματος και η δύναμη της ευαισθησίας
Harper’s Bazaar Greece: Έχετε πει ότι το συναίσθημα είναι κάτι που σας καθορίζει. Μεγαλώνοντας, νιώθετε ότι έχετε μάθει να το διαχειρίζεστε ή εξακολουθεί να σας παρασύρει; Υπήρξε στιγμή που σκεφτήκατε ότι αυτή η ευαισθησία είναι περισσότερο βάρος παρά δώρο;
Μαριάννα Πουρέγκα: Σίγουρα, μεγαλώνοντας, έχω μάθει να χαλιναγωγώ κάπως την παρόρμησή μου και να βάζω όρια στο πόσο θα με επηρεάσει κάτι, αλλά νομίζω ότι δεν έχω μεγάλες πιθανότητες να αλλάξει δραματικά αυτό. Κι ούτε θέλω, για να είμαι ειλικρινής. Μου αρέσει που είμαι συνδεδεμένη με το συναίσθημά μου και μπορεί ο οποιοσδήποτε βρίσκεται γύρω μου να το αφουγκραστεί στο δευτερόλεπτο. Κάποιοι θεωρούν ότι είναι βάρος κάτι τέτοιο, εγώ θα τολμήσω να πω ότι το θεωρώ ευτυχία. Γιατί μαθαίνω κάθε στιγμή καλύτερα τον εαυτό μου έτσι και, κατ’ επέκταση, τον κόσμο γύρω μου.
"Κάποιοι θεωρούν ότι είναι βάρος η ευαισθησία, εγώ θα τολμήσω να πω ότι το θεωρώ ευτυχία, γιατί μαθαίνω κάθε στιγμή καλύτερα τον εαυτό μου και τον κόσμο γύρω μου"
H.B.GR.: Η Τζένη, η ηρωίδα σας στη σειρά "Οι κόρες της Αρετής", είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να επιβιώνει μέσα από τον έλεγχο. Εσείς πιστεύετε ότι οι άνθρωποι γινόμαστε έτσι ή ότι κάποια στιγμή επιλέγουμε να γίνουμε έτσι;
Μ.Π.: Η Τζένη είναι μια γυναίκα που έχει περάσει πολύ δύσκολα στο παρελθόν και οι καταστάσεις αυτές την οδήγησαν να γίνει σκληρή και χειριστική. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Έχει και πολύ τρυφερές στιγμές, πολύ συναισθηματικές και ευάλωτες. Στην προκειμένη, αναγκάστηκε να αναπτύξει μηχανισμούς άμυνας που μεταβολίζονται σε σκληρότητα και κυνισμό. Τώρα αυτό είτε το μαθαίνουμε από μικροί, παρατηρώντας και αντιγράφοντας αντίστοιχες συμπεριφορές του στενού περιβάλλοντός μας, είτε, όπως στην περίπτωση της Τζένης, γινόμαστε σκληροί και ελεγκτικοί στην πορεία για να ξορκίσουμε τις δυσκολίες του παρελθόντος. Στην αρχή με δυσκόλεψε πολύ η συμπεριφορά της. Διαβάζοντας, όμως, τα σενάρια και μπαίνοντας λίγο περισσότερο στην ψυχοσύνθεσή της, καταλαβαίνω ότι όλο αυτό πηγάζει από έναν καταπιεσμένο θυμό και μια κατάφωρη αδικία σε σχέση με το πώς της φέρθηκαν στο παρελθόν οι άνθρωποι. Δεν τη δικαιολογώ, όμως την κατανοώ.
Οι εναλλαγές ανάμεσα στην τηλεόραση και το θέατρο
H.B.GR.: Την ίδια περίοδο βρίσκεστε και σε έναν τόσο διαφορετικό κόσμο, στο "Όνειρο (καλοκαιρινής νύχτας)". Έχετε ανάγκη αυτές τις μεγάλες εναλλαγές ή σας αποσυντονίζουν;
Μ.Π.: Ναι, μου αρέσουν οι εναλλαγές. Μπορεί να υπάρχουν στιγμές ακραίας πίεσης, λόγω χρόνου που χρειάζομαι δυο στιγμές ηρεμίας, λίγες ψύχραιμες ανάσες για να κάνω το switch στο σύστημά μου από τον έναν ρόλο στον άλλον, αλλά να αποσυντονίζομαι; Όχι, γιατί είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα το ένα με το άλλο. Και, πέρα από όλα, έχω ανάγκη και το θέατρο αυτό καθαυτό, το ζωντανό σύστημα. Με επαναφέρει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της δουλειάς μας.
"Αγαπώ πολύ το θέατρο, γιατί συντελείται κάθε βράδυ μια μυστική συμφωνία μεταξύ ηθοποιών και κοινού που είναι μοναδική και τέλος"
H.B.GR.: Τι αλλάζει μέσα σας όταν ξέρετε ότι απέναντί σας βρίσκεται ένα ζωντανό κοινό και όχι μια κάμερα;
Μ.Π.: Το νευρικό σύστημα ενεργοποιείται διαφορετικά στο θέατρο. Το σώμα πρέπει να είναι σε άλλου είδους εγρήγορση για να κινηθεί, να φωνάξει, να σιωπήσει, να μπεί στο ποτάμι του ρόλου και να κυλήσει μέχρι τέλους. Δεν έχει στοπ εδώ, δεν έχει πάμε ξανά, όπως στην κάμερα. Εδώ μόνο πας. Μπροστά. Ποτέ ξανά. Ποτέ πίσω. Μόνο μπροστά. Και έχεις και το κοινό που φόρεσε τα καλά του, που πλήρωσε και ήρθε με κρύο και κούραση και κίνηση στον δρόμο και αναπνέει μαζί σου. Και έχεις και το στοιχείο του απροόπτου που πρέπει να αντιμετωπίσεις. Το να ξεχάσεις λόγια, το να μην υπάρχει στη θέση του ένα σκηνικό αντικείμενο, ή να χαλάσει κάτι την ώρα της παράστασης, ή να πονάει φριχτά το κεφάλι σου, ή να ακούγονται κάθε τρεις και λίγο κινητά. Αγαπώ πολύ το θέατρο, γιατί συντελείται κάθε βράδυ μια μυστική συμφωνία μεταξύ ηθοποιών και κοινού που είναι μοναδική και τέλος. Δε θα υπάρξει ξανά ίδια.
Η σημασία του κοστουμιού και η δημόσια εικόνα
H.B.GR.: Κάθε ρόλος έχει μια εξωτερική ταυτότητα. Έχετε νιώσει ποτέ ότι ένα κοστούμι ή ένα ρούχο σάς βοήθησε να καταλάβετε έναν χαρακτήρα πριν ακόμη πείτε την πρώτη ατάκα;
Μ.Π.: Το κοστούμι του ρόλου είναι τρομερά σημαντικό. Έχει τεράστια διαφορά να βγάζεις τα αθλητικά παπούτσια σου και να φοράς τα τακούνια ή τις μπότες που φοράει η ηρωίδα, να αφήνεις στην άκρη τα casual σύγχρονα ρούχα και να ενδύεσαι τα ρούχα εποχής, τους κορσέδες, τα καπέλα, τα φουρό και τις φούστες του τότε. Αμέσως αλλάζει η στάση του σώματος. Το μυϊκό σύστημα προσαρμόζεται στο βάρος των ρούχων ή στο ύψος των τακουτσιών και κινείται διαφορετικά. Βλέπεις αλλιώς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Νιώθεις άλλον αέρα, αναπνέεις αλλιώς. Αλλάζουν το κέντρο βάρους σου, η στιβαρότητα του κορμού σου, ο χώρος που καταλαμβάνεις σκηνικά, ο αέρας σου. Είναι σπουδαία και άκρως απαραίτητη η ένδυση του ρόλου, γι’ αυτό καλό είναι να γίνεται όσο πιο νωρίς στη διαδικασία των προβών.
H.B.GR.: Συμβαίνει το ίδιο και στη ζωή; Υπήρξαν περίοδοι όπου το στυλ σας άλλαζε όσο αλλάζατε κι εσείς;
Μ.Π.: Συμβαίνει συνεχώς, με εκπληκτικά γρήγορους ρυθμούς. Πέρα από τις επιταγές της μόδας κάθε στιγμή, παρατηρώ ότι το στυλ μου αλλάζει πολύ συχνά, ανάλογα με τη διάθεσή μου. Είναι μέρες που ξυπνάω και ντύνομαι εντελώς απλά, φορώντας ένα τζιν, ένα T-shirt, ένα ζευγάρι αθλητικά παπούτσια, αλλά και άλλες ημέρες που έχω όρεξη για χρώματα, πειραματισμούς, λίγο πιο edgy διάθεση. Μου αρέσει να είμαι ελεύθερη σε αυτό το κομμάτι, να μην καταπιέζομαι και να νιώθω ήρεμη και άνετη κάθε στιγμή.
H.B.GR.: Νιώθετε ότι η εικόνα που σχηματίζουν οι άλλοι για εσάς απέχει από αυτό που είστε όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σας;
Μ.Π.: Θα έλεγα πως όχι. Είμαι αρκετά ειλικρινής και κοντά στην αλήθεια μου και εκτός σπιτιού. Εκφράζομαι ανοιχτά. Αν κάτι με ενοχλήσει ή με στενοχωρήσει, θα το πω, θα θαυμάσω πραγματικά κάτι που μου αρέσει, θα δείξω το συναίσθημά μου, όπως είπαμε και πριν, θα κλάψω κανονικότατα αν νιώθω ότι θέλω να κλάψω, θα κάνω την πλάκα μου – είμαι αρκετά αυθόρμητη, νομίζω. Εντάξει, κάποια πράγματα πάντα μένουν δικά μας, κρυφά, αλλά, σε γενικές γραμμές, νιώθω ότι δεν υποδύομαι κάποια άλλη στη δημόσια σφαίρα.
Η σχέση με τον καθρέφτη και τα επόμενα χρόνια
H.B.GR.: Ποια είναι η σχέση σας με τον καθρέφτη;
Μ.Π.: Αμφιλεγόμενη. Είναι μέρες που ξυπνάω και μου αρέσει πολύ αυτό που βλέπω, χαίρομαι να με βλέπω, δεν ξέρω πώς να το πω. Βλέπω τον εαυτό μου όμορφο, ξεκούραστο, γλυκό, γοητευτικό. Είναι άλλες που, πραγματικά, δεν μπορώ να με βλέπω. Δεν ξέρω πώς γίνεται, τι παιχνίδια παίζει ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα εκείνες τις στιγμές, που, προφανώς, το ίδιο πρόσωπο βλέπω πάντα, αλλά παίζει μεγάλο ρόλο η ψυχολογία. Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να φροντίζουμε περισσότερο και πιο ουσιαστικά το μέσα μας, γιατί αυτό είναι που μας τροφοδοτεί πραγματικά και καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε και αγαπάμε τον εαυτό μας. Γενικά, δε θα κάτσω πολύ στον καθρέφτη ούτε βάφομαι πολύ. Τα βασικά μόνο. Πάντα το skincare μου, πάντα αντηλιακό, ένα απλό χτένισμα, λίγο ρουζ, ένα κραγιόν και έξω από την πόρτα.
"Η ευαισθησία είναι το κύριο χαρακτηριστικό που με τροφοδοτεί να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος και να διατηρώ την αισιοδοξία μου"
H.B.GR.: Σήμερα τι είναι αυτό που σας κάνει να νιώθετε ότι βρίσκεστε ακριβώς εκεί που πρέπει, ακόμα κι αν αύριο όλα αλλάξουν;
Μ.Π.: Έχω πολλά, αν όχι όλα, από τα πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη και πλήρη. Έχω ένα υγιές σώμα και ένα υγιές, θέλω να πιστεύω, μυαλό, την οικογένειά μου, τους φίλους μου, το γλυκό μου σπίτι, την τύχη να κάνω τη δουλειά που αγαπώ, την ελευθερία να αναζητώ εκεί έξω ό,τι νιώθω πως θα με κάνει χαρούμενη και ήρεμη. Όμορφο συναίσθημα.
H.B.GR.: Αν μπορούσατε να κρατήσετε μόνο ένα στοιχείο του σημερινού εαυτού σας αναλλοίωτο τα επόμενα χρόνια, ποιο θα ήταν;
Μ.Π.: Η ευαισθησία μου. Νιώθω ότι είναι το κύριο χαρακτηριστικό που με κινεί και με τροφοδοτεί στη ζωή αυτή. Κάποιες φορές μπορεί να πλήττομαι παραπάνω απ’ όσο πρέπει από αυτήν, αλλά και πάλι μου δίνει πολλή δύναμη και τρυφερότητα για να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος και να διατηρώ την αισιοδοξία μου και την ευγένειά μου απέναντι στους ανθρώπους και τις καταστάσεις.
H.B.GR.: Υπάρχει κάτι που στα είκοσί σας σας άγχωνε πολύ και σήμερα δε σας απασχολεί σχεδόν καθόλου;
Μ.Π.: Η εμφάνισή μου. Όλως παραδόξως, όταν ήμουν μικρότερη, είχα μεγάλη ανασφάλεια σε σχέση με το πώς φαινόμουν στους άλλους. Δεν έχω ιδέα από πού πήγαζε, αλλά με παίδευε πολύ. Έπρεπε να είναι πολύ καλά χτενισμένα τα μαλλιά μου για να πάω απλώς στο περίπτερο. Έψαχνα ώρες τι θα φορέσω για να πάω στο γυμναστήριο ή για έναν καφέ. Ευτυχώς, χρόνια τώρα, έχω πραγματικά απεμπλακεί από όλο αυτό. Δε λέω ότι θα βγω με τις πιτζάμες, αλλά, εντάξει, μπορεί να πετούν και ένα δυο τσουλούφια αν βγω να πάρω ένα γιαούρτι και μια σόδα. Δε θα χαλάσει ο κόσμος, δηλαδή, για ένα αυθόρμητο τσουλούφι.
H.B.GR.: Έχετε αλλάξει πόλεις, συνεργασίες, παραστάσεις, ρόλους. Υπάρχει κάτι που νιώθωντε ότι κουβαλάτε ακόμη από τη Λάρισα, μια μικρή συνήθεια ή μια εικόνα που δε σας έχει εγκαταλείψει ποτέ;
Μ.Π.: Το παιχνίδι με τους φίλους μου στις αλάνες. Το ατέλειωτο σχοινάκι και λαστιχάκι –αν υπήρχε πρωτάθλημα, σίγουρα θα κερδίζαμε το χρυσό μετάλλιο– και η αμπάριζα. Πολύ γέλιο, πολλή ξεγνοιασιά, πολλή τρυφεράδα, πολλή αθωότητα. Όνειρο!
Styling: Ειρήνη Αναστασιάδη
Ευχαριστούμε θερμά το κατάστημα "Δελούδης B&B Italia" για την ευγενική φιλοξενία.