06:00 Δε θα σας πω ψέματα, οι μέρες μου είναι τρέλα, όπως όλων, αλλά, νομίζω, τα καταφέρνω. Ξεκινάει πάντα στις έξι με έναν "καραβίσιο" καφέ. Είναι για μένα μια συνήθεια σχεδόν τελετουργική. Νομίζω πως είναι και η μόνη στιγμή απόλυτης ησυχίας που έχω: να κοιτάζω τον αθηναϊκό ουρανό να χαράζει ή τον κερκυραϊκό, καθώς κινούμαι διαρκώς μεταξύ Αθήνας και Κέρκυρας. Είναι η ώρα που όλα είναι πιο καθαρά: χωρίς θόρυβο, χωρίς παρεμβολές. Εκεί οργανώνω τη σκέψη μου, κάνω το πρώτο brainstorming της ημέρας και βάζω τα πράγματα σε σειρά.
07:00 Δυσκολεύτηκα πολύ, αλλά έχω καταφέρει να προσθέσω τη γυμναστική στη ζωή μου. Πηγαίνω πριν από το γραφείο και τις συναντήσεις μου. Μου δίνει ενέργεια να ξεκινήσω τη μέρα μου, αλλά κυρίως μου αφήνει ελεύθερα τα απογεύματα. Το χαϊκού μου είναι: "Σπύρο, ξεμπέρδευε με τα πρέπει νωρίς".
09:00 Εννέα ακριβώς είμαι στο Zege architects, το αρχιτεκτονικό γραφείο με το οποίο συνεργάζομαι. Μια τυπική μέρα περιλαμβάνει επισκέψεις σε εργοτάξια, συναντήσεις, δειγματισμούς και συνεχή επαφή με υλικά και υφές – μάρμαρα, υφάσματα, επιφάνειες. Κάθε project έχει τη δική του ταυτότητα και απαιτεί διαφορετική προσέγγιση. Αυτό που πραγματικά μου δίνει ζωή είναι ότι καμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Ευτυχώς, υιοθέτησα το κλισέ της μαμάς μου και έκανα το χόμπι μου δουλειά. Στην πραγματικότητα, προσπαθώ να αποφεύγω μέχρι και τον όρο "δουλειά". Οι δημιουργικοί άνθρωποι θεωρώ ότι, αν μπούμε σε "κοστούμι εργασίας", χάνουμε και την ελευθερία σκέψης και την καινοτομία.
17:00 Φεύγοντας από το γραφείο, η μέρα δε σταματά, απλώς αλλάζει ρυθμό. Αν δεν υπάρχει κάποια επείγουσα επίσκεψη σε εργοτάξιο για δικά μου projects, θα βρεθώ με συνεργάτες για επιλογές υλικών ή νέες ιδέες. Σταθερή είναι η βόλτα στα βόρεια, στη φίλη μου την Αλεξάνδρα Ψοφάκη, γιατί έχει τα καλύτερα μάρμαρα για κάθε χρήση, αλλά πάντα θα με σύρει για καφέ στην Κηφισιά, και, φυσικά, στην Ελβίνα Καλλέργη, που έχει τα καλύτερα υφάσματα και κάθε φορά θα σχεδιάζουμε πώς θα κατέβουμε με τα μηχανάκια στα νότια για μπίρες. Βέβαια, εκτός από το πάθος μου με το interior, έχω και μια "παράνομη", αλλά πολύ αναζωογονητική σχέση με τα ρούχα, οπότε επισκέπτομαι συχνότατα τον φίλο μου και συνεργάτη Μάκη Βασιλόπουλο, στο κέντρο της Αθήνας, για να δω καινούρια υφάσματα και να πάρω έμπνευση για την άλλη μου αγάπη, το Goudeē, το δικό μου brand με ρούχα, που ξεκίνησε από το μηδέν σε ένα διαμέρισμα στο Γκύζη με δέκα ροδέλες από υφάσματα για δειγματολόγιο και ένα moodboard. Δεν κάθομαι ποτέ στο ίδιο σημείο, με αρρωσταίνει η ακινησία. Η κίνηση μέσα στην Αθήνα είναι για μένα βασικό κομμάτι της διαδικασίας. Οι πόλεις είναι ζωντανοί οργανισμοί και, για να παραμένεις δημιουργικός, πρέπει να ζεις από πρώτο χέρι την εξέλιξή τους, να "διαβάζεις" την πόλη: τις αλλαγές, τις τάσεις, τις λεπτομέρειες που διαμορφώνουν το σήμερα. Συχνά, μπορεί και δύο φορές τον μήνα, επιλέγω μια περιοχή στο κέντρο και την περπατάω με στόχο να την κατανοήσω. Να τη δω σε βάθος, να την αποδομήσω και να την ταξινομήσω σε εικονικά "συρτάρια". Έτσι, για κάθε μου project, είτε αφορά έναν χώρο, είτε ένα bespoke αντικείμενο που θα σχεδιάσω, είτε μια νέα συλλογή από πουκάμισα ή Τ-shirts, ξεδιαλέγω ό,τι καλύτερο έχω μαζέψει σε εικόνες και εμπειρίες. Ειλικρινά, αισθάνομαι ότι αν μια δουλειά μου δεν έχει ένα κομμάτι του εαυτού μου, είναι ημιτελής και drafts μου έχω υποσχεθεί να μην παραδίδω ποτέ.
20:00 Η μέρα κλείνει συνήθως με ένα ποτό ή ένα φαγητό με φίλους ή και τα δύο. Μου αρέσει να δοκιμάζω νέα μέρη και να έχω εικόνα του τι συμβαίνει στην αγορά, τι ζητάει ο κόσμος, αλλά και τι έχει ανάγκη, ειδικά σε ό,τι αφορά το interior και την αισθητική, όπως αυτή μεταμορφώνεται χρόνο με τον χρόνο. Ακούγεται ως εργασιομανία, αλλά, ειλικρινά, δεν είναι. Πιο πολύ νιώθω σαν τον σεφ που μια Κυριακή μεσημέρι θα του μαγειρέψει κάποιος άλλος. Θέλω να μπορώ να απολαύσω αυτό που κάνω για να ζω, να μπορώ να απολαύσω και τη ζωή μου μαζί του, όχι μόνο στα διαλείμματα από τα projects και τα deadlines.
22:00 Συνήθως εκεί τελειώνει η μέρα μου. Δεν είμαι βραδινός τύπος. Δεν καταφέρνω ούτε για ένα τέταρτο να δω ταινία ή σειρά μετά τις δέκα και οι φίλοι μου με κοροϊδεύουν, αλλά, εντάξει, με αγαπούν. Στο σινεμά, μάλιστα, είμαι η χειρότερη παρέα.