Υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο show του Jonathan Anderson για τον Dior και την επίσημη πρώτη του Matthieu Blazy στον οίκο Chanel. Θα μπορούσε να τον αναζητήσει κανείς στο ύφασμα ή τα πατρόν. Το ενωτικό στοιχείο εντοπίζεται, όμως, σε κάτι ευρύτερο: τη φύση, όπως εκείνη αποτυπώθηκε στο σκηνικό που δημιουργήθηκε για να συνοδεύσει τις φορέσιμες προτάσεις των συλλογών τους.
Στο show του πρώτου, το οποίο έλαβε χώρα την πρώτη ημέρα της Εβδομάδας Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι, το ύφος ήταν νατουραλιστικό. Ήταν εύκολο να εντοπίσει κανείς τη φύση σχεδόν σε κάθε σημείο του Musée Rodin. Ο χώρος μετατράπηκε σε περιβάλλον γεμάτο βλάστηση, λουλούδια και φυσικά στοιχεία, σαν οι καλεσμένοι να εισέρχονται σε ένα ανθισμένο – ίσως και καρποφόρο – σύμπαν. Στα ψηλά του catwalk, ένας ευφυής καθρεπτισμός: μία ανθισμένη οροφή από κυκλάμινα και φυλλώματα που αντανακλώνταν από καθρέφτες γέννησαν την αίσθηση ενός εντελώς περικλεισμένου φυσικού τοπίου και ένα φωτογενές σημείο για όσους βρέθηκαν στο front row ή εξασφάλισαν την πολυπόθητη πρόσκληση.
Εκτός από το σκηνικό, τα λουλούδια ήταν παρόντα στα υφάσματα και τις λεπτομέρειες – σύμβολα της ιδέας πίσω από την πρώτη συλλογή υψηλής ραπτικής του Jonathan Anderson για τον ιστορικό οίκο. Στο show του, ο Creative Director παρουσίασε τη φύση ως ένα εξελισσόμενο οικοσύστημα, όχι απλώς ως "αισθητικό μοτίβο". Στόχος του ήταν η φύση ως πηγή γνώσης και μεταμόρφωσης, όπου κάθε ένδυμα και κάθε στοιχείο δουλεύεται σχεδόν όπως σε ένα βιολογικό εργαστήριο, διατηρώντας αυτή τη ζωηράδα και την εξέλιξη που έρχεται μέσα από τη ρουτίνα. Άλλωστε, η υψηλή ραπτική δεν είναι στατική – προσαρμόζεται και μεταλλάσσεται όπως και η φύση.
Μία ημέρα μετά, νωρίς το μεσημέρι της Τρίτης 27 Ιανουαρίου, ο Matthieu Blazy απέδωσε στη φύση μία περισσότερο υπερρεαλιστική χροιά. Για τις ανάγκες της πρώτης haute couture συλλογής του επίσης προσφάτως τοποθετημένου στον οίκο Chanel Creative Director, το Grand Palais μεταμορφώθηκε σε ένα φυσικό – σχεδόν παραμυθένιο – τοπίο με υπερμεγέθη μανιτάρια να "φυτρώνουν" στην επιφάνεια, ροζ δέντρα να δημιουργούν μία αίσθηση αγνότητας ή παιδικής αφέλειας, αιωρούμενες ιτιές και στοιχεία που παρέπεμπαν στην εξοχή.
Το show συνοδεύτηκε από ένα ιαπωνικό haiku, έναν μικρό ποιητικό στίχο που δάνειζε στο σκηνικό έναν πνευματικό, στοχαστικό τόνο — κάτι σαν στιγμή που περνά και πετά — ενισχύοντας την ιδέα ότι η υψηλή ραπτική είναι μια παροδική, αλλά έντονη εμπειρία. Τα διεθνή μέσα "μεταφράζουν" αυτή την επιλογή ως μία μεταφορά αλλαγής και ελευθερίας με τα πουλιά να αποδίδονται ως μέσα μεταμόρφωσης και τις δημιουργίες να ενισχύει τις ιδέες της ελευθερίας και της κίνησης.