Το να προσπαθήσω ένα γράψω ένα ακόμα ρεπορτάζ για τον Οιδίποδα που ενώνει επί σκηνής την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και τον Νίκο Κουρή είναι περιττό. Το αποτύπωμα του θεατρικού εγχειρήματος έχει ταξιδέψει από τη σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση έως κάθε σημείο της πρωτεύουσας, από στόμα σε στόμα. Αυτή είναι η επιτυχία του.
Η Στέγη, όμως, δεν είναι μόνο η παράσταση του Robert Icke, η οποία κατεβάζει αυλαία αυτή την Κυριακή. Είναι ένας χώρος, σχεδόν καταφύγιο, εντός του οποίου κάθε μορφής τέχνη βρίσκει τη δική της θέση. Πλέον, και η γαστρονομία με μία ενδιαφέρουσα άφιξη στα ψηλά του εμβληματικού κτιρίου επί της Λεωφόρου Συγγρού.
Τον φετινό Φεβρουάριο, ο χορός κάνει την πρώτη και τελευταία κίνηση παρουσιάζοντας τέσσερις διαφορετικές παραστάσεις. Στο ιδιαίτερο FÁE, ο Ευθύμιος Μοσχόπουλος ξεδιπλώνει επί σκηνής αναμνήσεις, σκέψεις και αναφορές από έναν τόπο που μοιάζει να είναι οικείος. Συνθέτει ένα σύστημα που ξεκλειδώνει τον τρόπο με τον οποίο σχετίζεται με τη φύση, την καταγωγή, τη συγγένεια. Με εργαλεία το παράλογο και την ωμότητα, το έργο επιχειρεί να αρθρώσει μια αφήγηση για τα ενστικτώδη παραπατήματα της ενηλικίωσης. Μια χορογραφία για τους εκστατικούς παραλογισμούς της εφηβείας. Κι ένα queer εγχειρίδιο επιβίωσης για έναν κόσμο που αγαπά να αναμασάει τον ίδιο του τον εαυτό.
Τη δική της πρόταση καταθέτει και η Κατερίνα Φώτη. Το (Rest) In Blue περιγράφεται ως ένα rollercoaster αναμνήσεων από το τέλος μιας εποχής, όπου η ταυτότητα της ηρωίδας μετασχηματίζεται και επαναπροσδιορίζεται. Η χορογραφία πυροδοτείται από τους μπλε μουσαμάδες που καλύπτουν όλα τα υπό κατασκευή κτίρια της Αθήνας. Κάτω τους θάβεται ένα κομμάτι συλλογικής και προσωπικής ιστορίας, ένα κομμάτι αναμνήσεων αλλά και οι παρελθούσες ζωές των ανθρώπων που συντέλεσαν στην ανοικοδόμηση της Αθήνας και μεγάλωσαν στις πολυκατοικίες τη γενιά των millennials που χτυπιέται αλύπητα από την κρίση, τη διάψευση, το gentrification, τη νοσταλγία και τις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές.
Ακολουθεί μία πράξη ενσώματης πίεσης. Η χορογράφος και περφόρμερ Έλενα Αντωνίου και η μουσικός Μαρία Σπίβακ συναντιούνται για πρώτη φορά και δημιουργούν μία ωδή, η οποία φέρει αυτό ακριβώς το όνομα. Στο ODE, οι δύο καλλιτέχνιδες επαναπροσδιορίζουν τον εκάστοτε θεσμικό χώρο παρουσίασής του σε πεδίο συντονισμού και στέκονται εκεί όπου συναντιούνται η ρήξη και η αναγέννηση. Το βλέμμα καθορίζει, βλέποντας με τον ερωτισμό που διεκδικεί να φέρει κοντά, να ενώσει. Η ευαλωτότητα γίνεται δίοδος προς μια άλλη ισχύ. Οι ιεραρχίες και οι ρόλοι υποχωρούν. Η παρουσία επιβάλλεται, γίνεται ήχος, η κίνηση δόνηση και η συνύπαρξη μια μορφή διεκδίκησης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το NÔT, η "νύχτα" στα κρεολικά του Πράσινου Ακρωτηρίου. Βακχευμένη, οργιώδης, τελετουργική, αλλόκοτη, αξέχαστη, γεμάτη πράξεις βίας, ηδονής και επιβίωσης. Έτσι είναι η νύχτα στην παράσταση "NÔT". Εκστατικοί χοροί και σώματα σε έξαψη με μαγικές μάσκες στα πρόσωπα, σε ένα καγκελόφραχτο σκηνικό που γίνεται η μαγεμένη κοιλάδα ενός ονείρου, γεμάτη λευκά κρεβάτια και αιματοβαμμένα κλινοσκεπάσματα, με τα μαχαίρια να μεταμορφώνονται σε κρουστά όργανα. Εδώ το χάος δεν είναι αταξία, αλλά πορεία προς μια νέα τάξη. Μια υπερβατική, υπνωτιστική χορογραφική αφήγηση, γεμάτη θραύσματα από ονειροφαντασίες και εφιάλτες σε έμπνευση και εκτέλεση της Marlene Monteiro Freitas.
Το φετινό φεστιβάλ σύγχρονου χορού της Στέγης ODD - Onassis Dance Days θα πραγματοποιηθεί από τις 5 έως τις 8 Φεβρουαρίου σε όλες τις σκηνές της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση.