Υπάρχουν ταινίες που δεν φτιάχνονται για να αρέσουν σε όλους. Φτιάχνονται για να προκαλέσουν συζήτηση, να δημιουργήσουν αντιδράσεις, να σε κάνουν να τις αγαπήσεις ή να τις απορρίψεις χωρίς μέση λύση. Τα νέα Ανεμοδαρμένα Ύψη της Emerald Fennell ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Είναι μια κινηματογραφική πρόκληση, τόσο καλλιτεχνικά όσο και συναισθηματικά, που τολμά να αγγίξει ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας με σύγχρονη ματιά, ρισκάροντας συνειδητά να διχάσει.
Η Fennell, μετά το Promising Young Woman και το πολυσυζητημένο Saltburn, επιστρέφει με μια ακόμα ταινία που δεν ακολουθεί ασφαλείς διαδρομές. Και στις δύο προηγούμενες δουλειές της απέδειξε ότι την ενδιαφέρει περισσότερο να προκαλέσει συναίσθημα και συζήτηση παρά να προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και εδώ. Το Wuthering Heights δεν επιχειρεί να είναι μια κλασική, "σωστή" διασκευή του μυθιστορήματος της Emily Brontë. Είναι μια προσωπική ανάγνωση, έντονα αισθητική, φορτισμένη και βαθιά συναισθηματική.
Από τα πρώτα λεπτά γίνεται ξεκάθαρο ότι η σκηνοθέτρια δίνει προτεραιότητα στην ατμόσφαιρα και στο συναίσθημα. Η ταινία κινείται περισσότερο με εικόνες, βλέμματα και σιωπές παρά με παραδοσιακή αφήγηση. Το πάθος δεν εξηγείται. Υπονοείται, ξεσπά, καταγράφεται από την κάμερα σαν κάτι σχεδόν ανεξέλεγκτο. Αυτή η επιλογή είναι ταυτόχρονα η δύναμη και η αδυναμία της ταινίας. Για κάποιους δημιουργεί μαγεία. Για άλλους αφήνει κενά.
Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκονται η Margot Robbie και ο Jacob Elordi. Η Robbie ως Catherine είναι εκθαμβωτική, γεμάτη ένταση και εσωτερικές αντιφάσεις. Παίζει μια γυναίκα που διεκδικεί την ελευθερία της, αλλά ταυτόχρονα παγιδεύεται στις επιλογές της. Η ερμηνεία της έχει λάμψη, δύναμη και μια λεπτή μελαγχολία που τη συνοδεύει σε όλη την ταινία. Ο Elordi, στον ρόλο του Heathcliff, φέρνει μια πιο σκοτεινή, ωμή ενέργεια. Είναι ένας χαρακτήρας γεμάτος θυμό, πληγές και καταπιεσμένο συναίσθημα. Η παρουσία του λειτουργεί σχεδόν σαν φυσική δύναμη μέσα στην ιστορία. Δεν είναι πάντα εύκολος ή συμπαθής, αλλά είναι απόλυτα συνεπής με το όραμα της ταινίας.
Η χημεία τους έχει διχάσει. Υπάρχουν στιγμές που η ένταση ανάμεσά τους είναι σχεδόν ηλεκτρική. Υπάρχουν και άλλες όπου μοιάζει πιο απόμακρη, πιο συγκρατημένη. Ωστόσο, αυτή η αστάθεια ίσως δεν είναι αδυναμία. Ίσως είναι μέρος της πρόθεσης της Fennell. Ο έρωτας εδώ δεν παρουσιάζεται ως κάτι ιδανικό. Είναι ασταθής, αντιφατικός και συχνά επώδυνος.
Σε επίπεδο εικόνας, το Wuthering Heights είναι εντυπωσιακό. Η φωτογραφία μετατρέπει το τοπίο σε πρωταγωνιστή. Η φύση, τα σπίτια, το φως και η σκιά λειτουργούν σαν αντανάκλαση των χαρακτήρων. Κάθε πλάνο μοιάζει προσεκτικά σχεδιασμένο, σχεδόν ζωγραφισμένο. Η αισθητική είναι πολυτελής, αλλά όχι επιφανειακή. Υπηρετεί τη συναισθηματική ένταση της ιστορίας. Η σκηνοθέτρια δεν φοβάται την υπερβολή. Υπάρχουν σκηνές που φτάνουν στα άκρα, τόσο συναισθηματικά όσο και οπτικά. Αυτό μπορεί να κουράσει κάποιους θεατές. Άλλους, όμως, τους παρασύρει σε έναν κόσμο όπου όλα είναι πιο έντονα, πιο ακραία, πιο αληθινά μέσα στην υπερβολή τους.
Εκεί όπου η ταινία δέχεται τη μεγαλύτερη κριτική είναι στο βάθος της αφήγησης. Κάποιοι θα νιώσουν ότι οι χαρακτήρες δεν αναλύονται όσο θα έπρεπε. Ότι η ψυχολογία τους μένει σε δεύτερο πλάνο μπροστά στο στιλ και την εικόνα. Ότι η ιστορία θυσιάζεται εν μέρει για χάρη της ατμόσφαιρας. Το Wuthering Heights δεν είναι μια ταινία που εξηγεί τα πάντα. Προτιμά να τα αφήνει να αιωρούνται. Από την άλλη πλευρά, ακριβώς αυτή η επιλογή είναι που το κάνει ξεχωριστό. Δεν προσφέρει έτοιμα συμπεράσματα. Σε καλεί να νιώσεις, να προβληματιστείς, να αποφασίσεις μόνος σου τι σημαίνουν όλα όσα βλέπεις. Είναι μια ταινία που συνεχίζει να δουλεύει μέσα σου και μετά το τέλος της.
Η Emerald Fennell, για ακόμα μια φορά, αποδεικνύει ότι είναι μια δημιουργός με ξεκάθαρη ταυτότητα. Δεν ενδιαφέρεται να γίνει αρεστή σε όλους. Την ενδιαφέρει να αφήσει αποτύπωμα. Να δημιουργήσει έργα που συζητιούνται, που προκαλούν, που δεν ξεχνιούνται εύκολα.
Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη είναι μία πρόκληση με δύο όψεις. Από τη μία, είναι μια οπτικά μαγευτική, αισθησιακή και τολμηρή ταινία με δύο δυνατές ερμηνείες. Από την άλλη, είναι ένα έργο που ρισκάρει να χάσει μέρος του βάθους του για χάρη της εικόνας και της έντασης. Δεν είναι μια ταινία για όλους. Είναι όμως μια ταινία που αξίζει να δεις και να συζητήσεις. Γιατί, στο τέλος, αυτό είναι και το μεγαλύτερό της επίτευγμα. Σε αναγκάζει να πάρεις θέση. Να αποφασίσεις αν αυτή η σύγχρονη, τολμηρή ανάγνωση ενός κλασικού έργου σε συγκινεί ή σε αφήνει αδιάφορο.
Και τελικά, πέρα από αναλύσεις, θεωρίες και κριτικές, υπάρχει και κάτι απλό που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Αυτό το κινηματογραφικό ζευγάρι κόβει πραγματικά την ανάσα. Η Margot Robbie είναι εκθαμβωτική σε κάθε της εμφάνιση, με μια ομορφιά και μια παρουσία που γεμίζουν το κάδρο, ενώ ο Jacob Elordi διαθέτει μια σκοτεινή γοητεία που μαγνητίζει. Μαζί δημιουργούν εικόνες που μένουν στο μυαλό, σκηνές που λειτουργούν όχι μόνο δραματουργικά, αλλά και καθαρά κινηματογραφικά.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει. Θα καταφέρει αυτό το απόλυτα ερωτεύσιμο κινηματογραφικό ζευγάρι να συγκινήσει και να κερδίσει τους αναγνώστες του θρυλικού μυθιστορήματος "Ανεμοδαρμένα Ύψη"; Θα τους κάνει να ερωτευτούν ξανά αυτή τη σκοτεινή, παθιασμένη ιστορία μέσα από έναν σύγχρονο φακό;
Η απάντηση δεν είναι ίδια για όλους. Ένα, όμως, είναι βέβαιο. Αυτή η ταινία δεν περνά απαρατήρητη. Και αυτό, στον σημερινό κινηματογράφο και την εποχή των γρήγορων ταχυτήτων, είναι από μόνο του μια σημαντική επιτυχία.
Μεταφέροντας τον παλμό του Hollywood και του διεθνούς Jet Set από την καρδιά της παγκόσμιας showbiz, ο George Satsidis (@georgesats) μοιράζεται με τους αναγνώστες του Harper's Bazaar όσα μαθαίνει και βλέπει #behindthecamera.