Σκέφτηκα αυτό το θέμα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στην έκθεση – φόρο τιμής στον Αλέξη Ακριθάκη, η οποία παρουσιάζεται στο Μουσείο Μπενάκη επί της Πειραιώς. Έχει γίνει εξαιρετική δουλειά εκεί. Μία πλούσια ματιά στον ζωγραφικό και εικαστικό κόσμο του σπουδαίου Έλληνα καλλιτέχνη, η οποία αγκαλιάζεται σε καθημερινή βάση από το φιλότεχνο κοινό της πρωτεύουσας. Δεν είναι – ευτυχώς – η μόνη. Τις τελευταίες ημέρες, η εικαστική σκηνή της πόλης έχει εμπλουτιστεί με νέες προτάσεις που, εκτός από τις εντυπώσεις, κερδίζουν όλο και περισσότερους επισκέπτες.
Το σύμπαν του Stephen Antonakos στην πόλη μας
Υπάρχουν ορισμένοι καλλιτέχνες για τους οποίους οι συστάσεις πραγματικά περιττεύουν. Ο Stephen Antonakos είναι ένας από αυτούς. Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννησή του στη Λακωνία, το Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη δημιούργησε μία έκθεση, πραγματικό θησαυρό, αφιερωμένη στο έργο και τη νόηση του σημαντικού αυτού καλλιτέχνη.
and then hand-cut by the artist, 73,6 x 53,3 cm (3/10). MOMUS-Museum of
Contemporary Art-Macedonian Museum of Contemporary Art and State Museum of
Contemporary Art Collections. Photo credit Jeffrey Sturges, New York.
Στην εικαστική πρόταση, Stephen Antonakos: Υστερόγραφα Χρόνου και Χώρου, παρουσιάζεται μία εκτεταμένη αποτίμηση της πλούσιας καλλιτεχνικής του πορείας και της επιρροής του, χαρτογραφώντας, παράλληλα, τα καλλιτεχνικά ρεύματα και τις ευαισθησίες που συγκροτούν το έργο και την παρακαταθήκη του. Τα έργα του συνομιλούν με έναν ενδιαφέροντα τρόπο με εκείνα των Francis Alÿs, Yiannis Bouteas, Christo, Chryssa, Ksenia Ender, Lucio Fontana, Ray Johnson, On Kawara, Kazimir Malevich, Gordon Matta-Clark, Judy Pfaff, Robert Ryman και Fred Sandback, δημιουργώντας ένα μικρο-σύμπαν ερμηνείας και σύνδεσης. Κάθε ένα από αυτά τέμνει το καλλιτεχνικό του τόξο, αναδεικνύοντας τη διαχρονική απήχηση των ιδεών του στον 21ο αιώνα.
1973, white paper, US postage stamps, mixed media, c. 52 x 58 x 15 cm. Stephen
Antonakos Studio LLC. Photo credit Nicole Mouriño, New York.
Με μία ματιά, στόχος της έκθεσης είναι να ανιχνεύσει το εύρος του οράματος του Αντωνάκου μέσα από έξι δεκαετίες δημιουργίας, αναδεικνύοντας την εξελισσόμενη γλώσσα του χρώματος, της μορφής και της φωτεινής αφαίρεσης. Παρουσιάζονται κομβικές ενότητες έργων από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 έως και το 2012, όπως οι σειρές Neon Panels (1980–2013), Direct Neons (δεκαετία 1970), Packages (1971–2006), Neon Walls (1977–2007), Alphavitos (1986–1990), Travel Collages (1987–2002), αρχιτεκτονικά μοντέλα Παρεκκλησίων (1992–2010) και Gold Works (2010–2013), καθώς και πρώιμα γλυπτικά έργα των δεκαετιών 1950–1970 με υφάσματα, χαρτόνι και άλλα καθημερινά υλικά. Έως τις 19 Ιουλίου.
Η Αφροδίτη του Jeff Koons στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Είναι ένας ήλιος, εκείνος που ο Jeff Koons δώρισε για πάντα στην Ύδρα, μετά από την ολοκλήρωση της έκθεσης του το 2022 στο νησί, ο οποίος θα τον ενώνει για πάντα με τη χώρα μας. Από την Τετάρτη 18 Μαρτίου, υπάρχει ένας ακόμα συνδετικός κρίκος. Η Αφροδίτη του, η οποία παρουσιάζεται στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης.
Για το συγκεκριμένο έργο, ο Koons εμπνέεται από την παλαιολιθική "Αφροδίτη" του Lespugue, αγαλματίδιο από χαυλιόδοντα μαμούθ, το οποίο χρονολογείται περίπου 28.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Παραπέμποντας στη μορφή της Αφροδίτης, θεάς του έρωτα και της γονιμότητας, η απεικόνισή της έχει επηρεάσει διαχρονικά το έργο του Koons ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η ερμηνεία του καλλιτέχνη για την "Αφροδίτη" του Lespugue, μέρος της σειράς Antiquity που ξεκίνησε το 2008, περιλαμβάνει μεγάλο εύρος αναφορών στην ιστορία της τέχνης, από τον Μποτιτσέλι και τον Τιτσιάνο έως τον Ντυσάν και τον Μπρανκούζι, και γενικότερα στις διαχρονικές έννοιες περί ομορφιάς και μορφής. Μέσα από μια ενδελεχή και πολυετή διαδικασία, ο Koons μετέτρεψε το φετιχιστικό πρωτότυπο, γνωστό για τα υπερβολικά καμπυλόμορφα στοιχεία του, σε ένα επιβλητικό γλυπτό που μοιάζει να είναι φτιαγμένο από μπαλόνια και που θυμίζει τις αναλογίες των έργων του Τζακομέττι.
ανοξείδωτος ανακλαστικός χάλυβας με διάφανη χρωματική επίστρωση,
Φωτογραφία: Ela Bialkowska, OKNO Studio, ευγενική παραχώρηση Palazzo Strozzi
Το χαρακτηριστικό έργο πλαισιώνεται από δέκα αντίγραφα ειδωλίων "Αφροδίτης" της Ανώτερης παλαιολιθικής εποχής, όλα δάνεια από τα μουσεία που φιλοξενούν τα αμετακίνητα πρωτότυπα. Κάθε ένα από αυτά αντιπροσωπεύει έναν από τους πρωιμότερους αισθητικούς κώδικες της ανθρωπότητας: μια βαθιά αφαιρετική παρουσίαση των εννοιών της γονιμότητας, της επιβίωσης και της συνέχειας, σε συμπαγείς και φορητές μορφές. Έως τις 31 Αυγούστου στο Μέγαρο Σταθάτου.
Η πρώτη ατομική έκθεση του Tom Wesselmann στην Αθήνα
Ο ζωγραφικός κόσμος – αυτή η φουτουριστική pop art ματιά του – του Tom Wesselmann έχει ζωντανέψει εδώ και μερικές ημέρες στη Gagosian Athens. Μέσα από την έκθεση Seascapes, Still Lifes, and Nudes, μπορείτε να συνδεθείτε με εμβληματικά έργα και χαρακτηριστικά σχέδια ενός ανθρώπου που επαναπροσδιόρισε την καλλιτεχνική εικονογραφία μέσα από ένα πρίσμα αφαιρετικό, σύγχρονο και εμφανώς αμερικάνικο, το οποίο καθοδηγείται από αυτό που ο ίδιος ο καλλιτέχνης αποκαλούσε "ερωτική απλοποίηση".
Σημαντικό έργο της έκθεσης αποτελεί το Great American Nude #1 (1961), με το οποίο ξεκίνησε μια σειρά εκατό αριθμημένων έργων που αναπτύχθηκε έως το 1973, με το γυμνό γυναικείο σώμα να μετατρέπεται σε σύμβολο ελευθερίας πάνω στον καμβά.
Άλλα έργα ζωγραφικής και σχέδια καταγράφουν τους πειραματισμούς του Wesselmann με το ύφος και τη φόρμα καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Τα Still Life with Daffodil, Rose and Green Plate (1985) και Country Bouquet with Hibiscus (1989) αξιοποιούν μια διαδικασία κατά την οποία τα γραμμικά σχέδια μετατρέπονταν σε αλληλοσυνδεόμενα κομμάτια από ατσάλι κομμένο με λέιζερ, τα οποία ο καλλιτέχνης στη συνέχεια ζωγράφιζε. Έργα όπως τα Still Life with Blonde and Two Goldfish (1999) και Blue Nude #8 (2000) μαρτυρούν το διαρκές ενδιαφέρον του για την αφαίρεση, το λαμπερό χρώμα, καθώς και για το γυμνό και τη νεκρή φύση ως θεματικές. Έως τις 30 Μαΐου.