Για ποιον είναι η Chanel; Για την κυρία που πηγαίνει για lunch φορώντας ένα τουίντ σακάκι; Για το είδωλο της K-pop που λατρεύει το λογότυπο με τα δύο "C"; Για την εύπορη μαμά με την καπιτονέ flap bag της; Σίγουρα, απευθύνεται στους λίγους που μπορούν να την αποκτήσουν και σε όσους θέλουν να προβάλλουν τη σύνδεσή τους με τον οίκο, που συνιστά την επιτομή της απόλυτης κομψότητας. Όμως, ο Matthieu Blazy, καλλιτεχνικός διευθυντής της Chanel, αντιλαμβάνεται τα πράγματα με πιο διευρυμένο τρόπο. "Νόμιζα ότι η αισθητική της Chanel επισκίαζε κατά κάποιον τρόπο την εικόνα της γυναίκας" τονίζει ο Blazy. "Ήταν μία γυναίκα, αλλά εγώ βλέπω πολλές, πάρα πολλές γυναίκες".
Μου το λέει αυτό από μια γωνιά του ατελιέ υψηλής ραπτικής της Chanel στην οδό 31 Rue Cambon, εκείνο με τη διάσημη σκάλα με τους καθρέφτες, όπου η Gabrielle "Coco" Chanel συνήθιζε να παρουσιάζει επιδείξεις μόδας και να τις παρακολουθεί κρυφά από τα επάνω σκαλοπάτια. Στον τοίχο πίσω μου κρέμεται ένα μεγάλο ασπρόμαυρο πορτρέτο της Mlle Chanel, με το πρόσωπό της στραμμένο στο πλάι. Με κοιτάζει διαπεραστικά, σχεδόν απειλητικά. Έχω την αίσθηση ότι βρίσκομαι μπροστά σε μία από τις σημαντικότερες κληρονομιές της μόδας περιμένοντας το πρόσωπο που θα γράψει το επόμενο κεφάλαιο. Όταν ο Blazy κατεβαίνει τρέχοντας τις σκάλες, η αυστηρή σιωπή διαλύεται. Είναι ντυμένος άνετα, με ένα πλεκτό πουλόβερ με φερμουάρ και μπλε ναυτικό παντελόνι. "Είναι σχεδόν σαν στολή" λέει. Καθόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο σε αναπαυτικές ιβουάρ πολυθρόνες, απομονωμένοι από παστέλ διαχωριστικά πάνελ. "Στο ατελιέ φορούν τις λευκές ρόμπες. Εγώ φοράω αυτήν".
Η επιστροφή από το υπερθέαμα στην αληθινή ζωή
Παρά το εκλεπτυσμένο του περιβάλλον, ο 41χρονος σχεδιαστής, ο οποίος έχει πλέον παρουσιάσει μερικές συλλογές από την ανάληψη των καθηκόντων του στη Chanel, διακρίνεται για την απόλυτη απουσία επιτήδευσης. Τον ρωτώ αν νιώθει ποτέ την παρουσία της Mlle Chanel όταν βρίσκεται σε αυτό τον χώρο. "Πρέπει να πω ότι, την πρώτη φορά που μπήκα εδώ, είχα αυτή την αίσθηση".
Μετά την επανάσταση που έφερε η Mlle Chanel στη μόδα τη δεκαετία του 1920, με τις μακριές χαλαρές σιλουέτες, τα φορέματα με χαμηλή μέση και τα boxy κοστούμια που απελευθέρωσαν τις γυναίκες από τον κορσέ, ο Karl Lagerfeld ανέλαβε το 1983 και μετέτρεψε τη Chanel σε ένα φαινόμενο της ποπ κουλτούρας. Δημιούργησε έναν κόσμο απροκάλυπτα λαμπερό, στολισμένο με το διπλό "C" και με μίνι τουίντ φούστες. Τα runway shows στο Grand Palais ήταν πραγματικά θεάματα, με τις πρώτες σειρές γεμάτες από celebrities και τα σκηνικά να μοιάζουν εξωπραγματικά: μια γιγαντιαία υδρόγειος σφαίρα τη μία σεζόν, ένα επιβλητικό παγόβουνο την επόμενη ή ένας πύραυλος που πραγματικά απογειωνόταν.
Αν και είναι αλήθεια ότι το ντεμπούτο του Blazy στις πασαρέλες τον περασμένο Οκτώβριο περιλάμβανε ένα σκηνικό γεμάτο γιγάντιους πλανήτες, η Chanel επέστρεψε στη Γη υπό τη διεύθυνσή του. Ή, στην περίπτωση του Métiers d’art show τον Δεκέμβριο, στον υπόγειο κόσμο, όπου ο Blazy έστησε την επίδειξη σε έναν εγκαταλελειμμένο σταθμό του μετρό της Νέας Υόρκης, με τα μοντέλα να ενσαρκώνουν αρχέτυπα της πόλης, όλα να βιάζονται να προλάβουν ένα τρένο. Η γοητεία παραμένει, αλλά η έντασή της είναι πιο συγκρατημένη και πιο ανοιχτή προς όλους.
Το όραμα των Métiers d’art στους δρόμους της Νέας Υόρκης
Η συλλογή "Métiers d’art", που εγκαινιάστηκε από τον Lagerfeld το 2002, αναδεικνύει το έργο των artisan maisons της Chanel που εξειδικεύονται σε παραδοσιακές τεχνικές, όπως το κέντημα. Ο Lagerfeld παρουσίαζε αυτές τις συλλογές σε μακρινές και εξωτικές τοποθεσίες, όπως το Σάλτσμπουργκ, το Μόντε Κάρλο και η Σαγκάη. Το γεγονός ότι ο Blazy επέλεξε το μετρό της Νέας Υόρκης, έναν χώρο όπου άνθρωποι κάθε υπόβαθρου, στυλ, ιδεών και φιλοδοξιών διασταυρώνονται, ως σκηνικό για την παρουσίαση των métiers της Chanel αποτέλεσε την πιο ξεκάθαρη μέχρι σήμερα διατύπωση του οράματός του για τον οίκο.
Πάρτε, για παράδειγμα, το εναρκτήριο look: ένα πλεκτό πουλόβερ με φερμουάρ (το ίδιο που φοράει κι εκείνος αυτή τη στιγμή) και τζιν, φορεμένα από την Bhavitha Mandava, φοιτήτρια Μηχανικής του NYU, που έγινε μοντέλο. Ή ένα μάλλινο κρεπ ταγέρ κεντημένο με μικροσκοπικά κομμάτια raffia και χειροποίητες γυάλινες χάντρες, σχεδιασμένες να μοιάζουν με ποπκόρν κολλημένο πάνω στο ύφασμα, σαν να ήσουν στον κινηματογράφο και να ξέχασες να τιναχτείς. Ή ένα ακόμα τζιν, αυτή τη φορά από μεταξωτό σαρμέζ.
Η μαγεία βρισκόταν στην ασυμφωνία: μοντέλα με ρούχα που χρειάστηκαν εκατοντάδες ώρες για να φτιαχτούν να περπατούν βιαστικά σε μια αποβάθρα του μετρό της Νέας Υόρκης, όπως κάθε Νεοϋορκέζος που προσπαθεί να προλάβει το επόμενο ραντεβού του εγκαίρως. Πρόκειται για ρούχα που πυροδοτούν την επιθυμία, γιατί μοιάζουν προσιτά, ακόμα κι αν έχουν δημιουργηθεί με τις πιο εκλεπτυσμένες τεχνικές και υλικά. Υπάρχει το σακάκι με την αυστηρή γραμμή, ένα κεντημένο τζάκετ ριγμένο πάνω σε μια σουέντ flap bag, που μοιάζει σαν να έχει περάσει από πολλές δοκιμασίες, αλλά και ένα flannel πουκάμισο, που στην πραγματικότητα είναι φτιαγμένο από μπουκλέ ύφασμα.
Η ειλικρίνεια των ρούχων και η έμπνευση από το στυλ του δρόμου
Σε μια εποχή όπου η προσοχή είναι το απόλυτο ζητούμενο, ο Blazy την αιχμαλωτίζει μέσα από τα ρούχα – και ένα συναίσθημα στο οποίο μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας. "Υπάρχει κάτι πολύ ζωντανό στα ρούχα του" αναφέρει η ηθοποιός Τζέσι Μπάκλεϊ, η οποία παρέλαβε το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου φορώντας μια κόκκινη και ροζ Chanel δημιουργία. Στο Métiers show, στη Νέα Υόρκη, η Μπάκλεϊ δηλώνει ότι "ένιωσε πιο τολμηρή, πιο ψηλή, σε εγρήγορση και ερωτευμένη με όλες τις εκφάνσεις της γυναικείας ύπαρξης. Υπήρχε ένας παλμός σε όλο αυτό". Η επίσης υποψήφια για Όσκαρ ηθοποιός Τεγιάνα Τέιλορ συμμερίζεται την άποψη: "Ο Matt καταλαβαίνει ότι τα ρούχα πρέπει να αναδεικνύουν αυτόν που τα φορά και αυτό φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι φορούν τις συλλογές του".
Ο Blazy εμπνεύστηκε από την ποικιλομορφία των ανθρώπων που συναντά κανείς στο μετρό (έζησε στη Νέα Υόρκη πριν από μία δεκαετία δουλεύοντας για τον Raf Simons στην Calvin Klein). Είχε, επίσης, ανακαλύψει μια ιστορία από την πρώτη επίσκεψη της Mlle Chanel στην πόλη το 1931, όταν, περπατώντας στο κέντρο της πόλης, παρατήρησε πόσες γυναίκες φορούσαν απομιμήσεις Chanel. Δεν αντέγραφαν ένα λογότυπο, αλλά ένα στυλ. Αυτό την αναζωογόνησε, ωθώντας τη να επιστρέψει στο Παρίσι και να συνεχίσει να εξελίσσει τα σχέδιά της.
Μέχρι τότε η Chanel "ήταν η ίδια μια διασημότητα" επισημαίνει ο Blazy. "Με συναρπάζει το γεγονός ότι, αντί να θυμώσει [βλέποντας τους ανθρώπους να αντιγράφουν τα σχέδιά της], στην πραγματικότητα εμπνεύστηκε. Πάντα παρατηρούσε τις γυναίκες στο Παρίσι που φορούσαν Chanel για να πάνε για δείπνο ή χορό, αλλά αυτό δεν είχε πραγματικά περάσει στην καθημερινότητα". Και προσθέτει: "Όταν επέστρεψε στο Παρίσι, επανεφηύρε πλήρως τον εαυτό της και κόντυνε τις φούστες της. Νομίζω ότι εκεί είναι που έγινε μοντέρνα, δηλαδή ριζικά μοντέρνα".
Δημιουργία με το ένστικτο και κατάργηση των έμφυλων μεγεθών
Ο Blazy δε σχεδιάζει πάντα με σκίτσα. Τις περισσότερες φορές δουλεύει το ύφασμα απευθείας επάνω στο σώμα, αφήνοντας το ένστικτό του να τον καθοδηγήσει, σε συνδυασμό με μια μείξη αναφορών από την ποπ κουλτούρα, τη λογοτεχνία και την ιστορία, τις οποίες αντλεί από το παρελθόν και το παρόν του, πάντα σε συνεργασία με την επικεφαλής έρευνας, Marie-Valentine Girbal. Μου λέει ότι διαβάζει πολύ για τη Μαρία Αντουανέτα και ακούει Rosalía στο στούντιο. Τα soundtracks των επιδείξεών του περιλαμβάνουν νοσταλγικά κομμάτια, όπως το "Rhythm Is a Dancer" των Snap! και το "Just Dance" της Lady Gaga. Στο Métiers d’art show χρησιμοποίησε voiceovers από την ταινία "The Hours" και το τραγούδι "Bam Bam" της Sister Nancy.
"Νομίζω ότι υπάρχει κάτι ειλικρινές στο να χρησιμοποιώ αναφορές που καταλαβαίνω, που μιλούν σ’ εμένα ή στη γενιά μου ή ίσως θα μιλήσουν σε μια νεότερη γενιά" εξηγεί ο Blazy. Κάνει μια παύση και κοιτάζει προς ένα βάζο με λουλούδια που ταιριάζουν με τη χρωματική παλέτα της ανάλαφρης couture συλλογής που κρέμεται σε ράγες κοντά μας. "Δεν ξέρω, προσπαθώ να είμαι απλά ειλικρινής".
Ο Blazy επιλέγει για τις επιδείξεις του γυναίκες κάθε ηλικίας και διαφορετικών καταβολών, ανάμεσά τους και η 49χρονη μοντέλο και ιδιοκτήτρια vintage καταστήματος Stephanie Cavalli, η οποία έχει περπατήσει σε τρεις από τις επιδείξεις του μέχρι σήμερα και έχει ανοίξει δύο από αυτές, εξελισσόμενη σε μία από τις νέες μούσες του (ο ίδιος τη χαρακτηρίζει ως μια σύγχρονη εκδοχή της Coco Chanel). Η Cavalli περιγράφει τη Chanel του Blazy σαν κάτι που "ανοίγει νέους ορίζοντες για ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και φυλών, σαν ένα λουλούδι που ανοίγει και ανθίζει".
Αυτό αφορά και τους άνδρες. Οι A$AP Rocky, Τζέικομπ Ελόρντι, Πέντρο Πασκάλ και Kendrick Lamar έχουν όλοι φορέσει Chanel του Blazy. Ωστόσο, ο σχεδιαστής σπεύδει να επισημάνει ότι το φύλο δεν αποτελεί παράγοντα στη δημιουργική διαδικασία του. "Δε θα επικοινωνήσουμε ποτέ ότι κάνουμε ανδρική σειρά" μου λέει ο Blazy. "Υπάρχουν απλώς κομμάτια που ταιριάζουν σε όλους".
Μέρος του σχεδίου του Blazy είναι να επανεξετάσει τον τρόπο λειτουργίας των μπουτίκ της Chanel καταργώντας τη στόχευση σε συγκεκριμένους πελάτες ή κοινά και ανοίγοντας το merchandising, ώστε να συγχωνεύονται κατηγορίες και μεγέθη. "Σε ορισμένες κατηγορίες προϊόντων αλλάξαμε τη σήμανση των μεγεθών" σημειώνει ο Blazy και προσθέτει: "Έτσι, αντί για 36, 38, 44, 48, χρησιμοποιούμε S, M, L. Αφαιρέσαμε το φύλο από τα μεγέθη. Προτείνω ιστορίες και σχέδια στα οποία πιστεύω, πράγματα που κάνουν την καρδιά μου να χτυπά. Κανείς δε χρειάζεται μια καινούρια τσάντα ή ένα καινούριο σακάκι. Η Chanel οφείλει να είναι ένα όνειρο".
Η Mandava έχει περπατήσει σε κάθε show του Blazy, αλλά, όπως λέει, το σύνολο με το πλεκτό πουλόβερ με το φερμουάρ και το τζιν ήταν το αγαπημένο της. "Ήταν αυτό που με εξέφραζε περισσότερο" αναφέρει. "Μου αρέσει, επίσης, πολύ να βλέπω πόσοι άνθρωποι αναδημιούργησαν το look μετά το show, κάτι που δείχνει τον αντίκτυπό του και το πώς η μόδα μπορεί να εμπνέει και να συνδέει ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους και κοινότητες". "Χαίρομαι πολύ όταν κάποιος υιοθετεί το στυλ και όχι απλώς το προϊόν" λέει ο Blazy. "Γιατί οι πελάτες που θέλουν Chanel, έτσι κι αλλιώς, θα έρθουν να αγοράσουν κάτι από τη συλλογή. Αλλά αν ένας φοιτητής αρχίσει να φορά το παλιό του πλεκτό πουλόβερ με φερμουάρ και τζιν ή αν μια νεαρή γυναίκα κόψει το σακάκι της, το θεωρώ θετικό και συνάμα διασκεδαστικό".
Μέσα στα εργαστήρια του Le19M
Την επόμενη μέρα από τη συνάντησή μου με τον Blazy επισκέπτομαι το Le19M, το συγκρότημα που στεγάζει 11 από τα artisan maisons που ανήκουν στον οίκο Chanel. Μεταξύ αυτών, είναι τα Lesage και Atelier Montex, που ειδικεύονται στο κέντημα. Το Lemarié, με ειδίκευση στα λουλούδια και τα φτερά, τo Massaro, εργαστήριο υποδηματοποιίας, το Paloma, ένα ατελιέ που δουλεύει με ευαίσθητα υφάσματα, και το Maison Michel, που ειδικεύεται στην κατασκευή καπέλων.
Συνήθως η τεχνογνωσία των περισσοτέρων από αυτά τα ατελιέ προορίζεται για την υψηλή ραπτική ή τις συλλογές "Métiers d’art", όμως ο Blazy τα εντάσσει πιο ενεργά στον κορμό του οίκου και ενισχύει τις συνεργασίες μεταξύ τους ενσωματώνοντάς τα και στις ready-to-wear συλλογές. Ξεκινώ από το Montex. Στα εργαστήρια επικρατεί μια σιωπή που μοιάζει μ’ εκείνη που είχα νιώσει παλαιότερα σε couture salon, με μόνη εξαίρεση τους ήχους των χειροκίνητων μηχανών που χειρίζονται με λεπτότητα νεαροί τεχνίτες – οι περισσότεροι φαίνεται να είναι μεταξύ 25 και 40 ετών.
Τα κινητά τους είναι κλειστά, δεν υπάρχουν κοντά ούτε οθόνη laptop ούτε ακουστικά με ακύρωση θορύβου, μόνο μετάξι, raffia, χάντρες, μουσελίνα και χειρόγραφα σχέδια κεντημάτων που προορίζονται να τοποθετηθούν σε διάφορα ρούχα. Η ποιότητα της κατασκευής είναι εξαιρετική, όπως και στο Lesage, όπου τα διάσημα τουίντ της Chanel υφαίνονται σε παλιούς αργαλειούς. Στο Maison Michel, τον οίκο πιλοποιίας, το βλέμμα μου τραβά ένα fascinator σε σχήμα κεφαλιού λεοπάρδαλης και ένα μικροσκοπικό βέλο.
Σύμφωνα με την καλλιτεχνική διευθύντρια του οίκου, Priscilla Royer, σχεδιάστηκε συλλογικά από αρκετά artisan maisons: το καπέλο από το Maison Michel, το μεταξωτό πλέγμα που καλύπτει το πρόσωπο από το Paloma, το λουλούδι στην κορυφή από το Lemarié και τα μικρότερα κεντημένα λουλούδια από το Montex. "Ήταν μια μεγάλη, αλλά συναρπαστική πρόκληση", λέει η Royer, "να προσαρμοστεί το fascinator στις ακριβείς προδιαγραφές του Blazy: στο πώς έπρεπε να φαίνεται από μακριά, πώς να κάθεται στο κεφάλι, πώς να καλύπτει το πρόσωπο".
Κρατώντας αυτό το εύθραυστο αντικείμενο στα χέρια μου, σκέφτομαι κάτι που μου είχε πει ο Blazy την προηγούμενη μέρα: "Δεν κάνεις απλώς ένα κέντημα επειδή είναι όμορφο. Πρέπει να εξηγεί κάτι, να μεταφέρει μια ιδέα". Ο Blazy έχει καλλιεργήσει την ικανότητά του να μετατρέπει τα προϊόντα σε ιδέες που επηρεάζουν το zeitgeist (πνεύμα της εποχής) καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Εκπαιδεύτηκε νωρίς, κοντά στον Raf Simons, ο οποίος τον προσέλαβε αμέσως αφού είδε τη συλλογή αποφοίτησής του στη La Cambre στις Βρυξέλλες, εμπνευσμένη από την αστροναύτισσα Claudie Haigneré, την πρώτη Γαλλίδα που πήγε στο διάστημα (σ.σ. η ίδια βρέθηκε στην πρώτη σειρά στο show της Chanel για το Φθινόπωρο 2026, τον Μάρτιο).
Ο πρώην καθηγητής του, Tony Delcampe, θυμάται ότι είχε εντυπωσιαστεί από "τη γνώση και το ενδιαφέρον του για τις τέχνες, κάτι αρκετά ασυνήθιστο για ένα αγόρι 17 ετών". Ο Blazy ταίριαξε αμέσως με τη σχολή, η οποία, όπως εξηγεί ο Delcampe, εκπαιδεύει τους φοιτητές "να είναι περίεργοι για τον σύγχρονο κόσμο στον οποίο ζούμε, να καλλιεργούν όλο και περισσότερο την κουλτούρα τους και να είναι σε θέση να τη μεταφράζουν στη γλώσσα των ρούχων τους".
Μετά τη συνεργασία του με τον Simons στην ανδρική μόδα ο Blazy εντάχθηκε το 2011 στον Maison Margiela ως μέλος της ανώνυμης σχεδιαστικής ομάδας της σειράς Artisanal του οίκου. Παρέμεινε στο παρασκήνιο μέχρι που η δημοσιογράφος μόδας Suzy Menkes αποκάλυψε το όνομά του σε μια κριτική της για τη συλλογή Artisanal το 2014. "Θυμάμαι ακόμη τον ενθουσιασμό που ένιωσα όταν είδα τον συνδυασμό λεπτομέρειας και λεπτότητας που φέρνει τώρα στη Chanel" λέει για εκείνη την ανακάλυψή της. Ο Simons προσέλαβε αργότερα τον Blazy για να συνεργαστεί μαζί του στην Calvin Klein, μαζί με τον πρώην σχεδιαστή της Alaïa, Pieter Mulier.
Ο Blazy παρέμεινε σχετικά άγνωστος στον χώρο μέχρι το 2021, όταν ορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής της Bottega Veneta, όπου η "αλχημική" χρήση απρόσμενων υλικών, όπως η raffia και το ανάγλυφο δέρμα που έμοιαζε με φύλλο μπανάνας, μετέτρεπε σε χρυσάφι ό,τι άγγιζε. Το διάσημο λευκό tank top του και το trompe l’oeil δερμάτινο τζιν, εμπνευσμένο από τον χαρακτήρα της Νάταλι Πόρτμαν στην ταινία "Closer" (2004), θα γίνονταν το σήμα κατατεθέν του.
Όταν ο Blazy ανέλαβε τον οίκο Chanel, αποφάσισε να μην ξεκινήσει με τα χαρακτηριστικά cap-toe παπούτσια ή την εμβληματική τσάντα "2.55", αλλά με την ίδια τη Mlle Chanel, εμβαθύνοντας στην προσωπική της ιστορία. "Ήθελα να κατανοήσω την ψυχολογία πίσω από όλα αυτά, το πώς έβλεπε τα πράγματα και πώς κατέληγε στο τελικό αποτέλεσμα" εξηγεί. Για κάθε συλλογή που έχει δημιουργήσει έχει αντλήσει αναφορές από στιγμές της ζωής της: τον έρωτά της με τον Boy Capel και τα πουκάμισά του, μια φράση που είχε πει στη Le Figaro, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες χρειάζονται ρούχα για να μεταμορφωθούν από κάμπιες σε πεταλούδες, την πρώτη της επίσκεψη στη Νέα Υόρκη, ένα φόρεμα flapper που της άρεσε να φοράει. "Ο λόγος που παραμένει επίκαιρη μέχρι σήμερα είναι ότι η πρώιμη προσέγγισή της ήταν βαθιά ανθρωποκεντρική και απελευθερωτική. Ήταν η ίδια το δικό της πείραμα, σχεδίαζε αυτό που ήθελε να φορέσει. Η γέννηση της σύγχρονης μόδας προήλθε από μια πράξη απελευθέρωσης, κάτι πραγματικά εκπληκτικό".
"Αυτό που φέρνει ο Matthieu είναι αυτή η εξέλιξη της σιλουέτας" σημειώνει ο μακροχρόνιος πρόεδρος μόδας της Chanel, Bruno Pavlovsky. "Κάτι ίσως πιο cool απ’ ό,τι ήταν πριν". Όταν τον ρωτώ συγκεκριμένα για το show Métiers d’art, ο Pavlovsky χαμογελά και λέει: "Υπάρχει ένας συνδυασμός από τα πάντα, που προσφέρει ένα show αυθεντικό και με ισχυρό αντίκτυπο. Σχεδόν ξεχνάς τη διακόσμηση ή το σκηνικό. Στο τέλος της ημέρας κοιτάς τη σιλουέτα και τα μοντέλα και λες: "Γιατί όχι για μένα;”".
Ο Blazy δε δημιουργεί απλώς έναν κόσμο γύρω από τη Chanel, αλλά και σχεδιάζει ρούχα για να ζει κανείς μέσα σε αυτό τον κόσμο. "Δεν ξεκινάω ποτέ ένα show ή μια συλλογή με την ιδέα της γκαρνταρόμπας", λέει ο Blazy, "αλλά πάντα φροντίζω ώστε να καταλήγει να είναι μια γκαρνταρόμπα". Αυτό επιβεβαιώθηκε και από τη συλλογή Άνοιξη 2026, η οποία είχε άμεση και, θα έλεγε κανείς, φρενήρη ανταπόκριση. Οι fashion editors οργάνωσαν στρατηγικά τις αγορές τους σε ένθερμα group chats. Σχηματίζονταν ουρές στην μπουτίκ της Rue Cambon. Influencers μετέδιδαν τα shopping hauls τους στους εκατοντάδες χιλιάδες ακολούθους τους.
Ούτε εγώ γλίτωσα από αυτή τη φρενίτιδα. Δε βρισκόμουν στο Παρίσι όταν η συλλογή κυκλοφόρησε στα καταστήματα, αλλά μια φίλη (η πιο αληθινή) με πήρε FaceTime στις επτά το πρωί ώρα Νέας Υόρκης, ώστε να μπορέσω να αγοράσω ένα ζευγάρι παπούτσια εικονικά. Το τηλεφώνημα ξύπνησε τον σύζυγό μου και το τρίμισι ετών παιδί μου, αλλά τα τιρκουάζ και μαύρα slingbacks με τετράγωνη μύτη άξιζαν τον κόπο. Πλέον, τα φοράω με το αγαπημένο μου τζιν.