Όταν το 1947, μετά από χρόνια λιτότητας λόγω πολέμου και "ανδρικών" στολών, ο Christian Dior παρουσίαζε το επαναστατικό New Look, οι γυναίκες γοητεύτηκαν - και αναθάρρησαν- με τη νέα αυτή σιλουέτα. Η σφιχτά τονισμένη μέση που ερχόταν σε αντίθεση με τον όγκο στους γοφούς και το καλοσχηματισμένο μπούστο, η πλούσια φούστα που θύμιζε στεφάνη λουλουδιού, σηματοδότησαν την επιστροφή στη θηλυκότητα με όρους ρομαντισμού. Το New Look ήταν αισθησιακό, ονειρικό και εύθραυστο σαν ανθός λουλουδιού- μια "Femme Fleur" σιλουέτα, όπως το αποκαλούσε ο ίδιος ο Dior. Αυτή η ιδέα, της "γυναίκας- λουλούδι" επιστρέφει υπό διαφορετικό πρίσμα στην Haute Couture συλλογή του οίκου για τη σεζόν Άνοιξη - Καλοκαίρι 2026, την πρώτη του Jonathan Anderson για τον Dior - και την πρώτη του γενικά στην Υψηλή Ραπτική.
Στη συλλογή, δεν είναι αυτή καθαυτή η επαναστατική γραμμή των '40s που γίνεται το εναρκτήριο λάκτισμα της δημιουργίας · είναι η ίδια η φύση, που τόσο λάτρεψε ο Christian Dior (και λατρεύει και ο Anderson), η οποία λειτουργεί ως "εργαστήριο ιδεών" για τον νέο καλλιτεχνικό διευθυντή. "Όταν αντιγράφεις τη φύση, πάντα μαθαίνεις κάτι", ξεκινάει το σημείωμα του οίκου για τη haute couture συλλογή · ναι, πρωτίστως πώς να επιβιώνεις, να εξελίσσεσαι, να προσαρμόζεσαι και να δίνεις τα πιο θαυμαστά αποτελέσματα. Κι αν ο Anderson δεν έχει φτάσει ακόμα στο απόλυτο του θαυμαστού, μ' αυτή τη collection θέτει σίγουρα τις βάσεις.
Τα κυκλάμινα του John Galliano ως σημείο εκκίνησης
Όταν πριν από ένα χρόνο, ο John Galliano, καλλιτεχνικός διευθυντής του Dior από το 1997 μέχρι το 2011, επισκέφτηκε τον Jonathan Anderson στο ατελιέ του προσέφερε ως δώρο ένα μπουκέτο από λιλά κυκλάμινα δεμένα με μια μαύρη κορδέλα. Ο Anderson θα πει αργότερα ότι αυτά ήταν από τα πιο όμορφα λουλούδια που είχε δει ποτέ και έγιναν η εκκίνηση - η "ποιητική σκυτάλη", όπως την αποκάλεσε-γι' αυτή την haute couture συλλογή.
Τα κυκλάμινα που του πρόσφερε ο Galliano δεν ήταν μόνο η σύνδεση με την κληρονομιά του οίκου- ήταν το στοιχείο που τής έδωσε ζωή στο παρόν: από τα αιωρούμενα κυκλάμινα στο ταβάνι και την αντανάκλασή τους στους καθρέφτες του τοίχου στο venue του Μουσείου Rodin και τις προσκλήσεις, μέχρι τα αξεσουάρ του Stephen Jones - που πρωτοσυνεργάστηκε με τον οίκο την εποχή του Galliano- και τα κεντήματα στα φορέματα που μοιάζουν τόσο αληθινά "σαν να μυρίζουν πραγματικά" όπως έγραψε ο Beka Gvishiani στο stylenot.com, η συλλογή ήταν ένας φόρος τιμής στο λουλούδι που ο Galliano πρόσφερε στον Anderson - και λειτούργησε ως συμβολισμός του "από το παλιό στο νέο". Υπάρχει, επίσης, το look 44 της συλλογής που έχει τον τίτλο "Κυκλάμινο" και αποτελεί αναφορά στο φόρεμα "Miss Dior" που δημιούργησε ο Christian Dior το 1949.
Λάτρης κάθε είδους τέχνης, ο Anderson συνυπολογίζει επίσης στην έμπνευσή του τα κεραμικά της Magdalene Odundo, που οι γλυπτικές της φόρμες παραπέμπουν στο ανθρώπινο σώμα και, πιο συγκεκριμένα, στη γυναικεία σιλουέτα. (Αν δείτε τα κεραμικά αγγεία της Olundo, θα κατανοήσετε και την επίδραση στις φόρμες των φορεμάτων που δημιούργησε ο Anderson).
H συλλογή και όλα όσα αγαπήσαμε σ' αυτή
Μιλώντας στον Osman Ahmed και το αμερικάνικο Harper's Bazaar λίγο πριν την αποκάλυψη της haute couture συλλογής του, o Jonanthan Anderson δήλωσε: "Δεν ήμουν ιδιαίτερα θετικός απέναντι στην ιδέα της couture μέχρι να ξεκινήσω στον Dior, και πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι η couture αφορά πρωτίστως τις ιδέες". Με την ομάδα του επιχείρησαν να δώσουν μορφή σε ιδέες που έμοιαζαν αδύνατες και αμφισβητούν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα ρούχα. "Η couture είναι η ιδέα του σπάνιου, του αυστηρά επιμελημένου και μοναδικού", προσθέτει.
Κι αυτά τα λόγια εξηγούν και τον ενθουσιασμό γι' αυτή τη συλλογή: η haute couture πρόταση του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior τολμά να πειράξει τα όρια και να αμφισβητήσει τα δεδομένα, να υπερ-φανταστεί και να εκτελέσει τις ιδέες αξιοποιώντας τα "όπλα" της υψηλής ραπτικής- την άριστη δεξιοτεχνία. Κάνει αυτό, δηλαδή, που πρέπει να κάνει η haute couture- και αυτό στο σημερινό τοπίο της μόδας είναι μια δυνατή επανακίνηση.
Στη συλλογή ξεχωρίζουν: Τα φορέματα που θυμίζουν λουλούδια και γλυπτά ταυτόχρονα καθώς ρέοντα υφάσματα και τεχνικές που δημιουργούν κίνηση συναντιούνται με άκαμπτους σκελετούς. Τα πλεκτά που εντάσσονται στη γλώσσα της υψηλής ραπτικής και συνομιλούν με "ζωντανά" ροδοπέταλα κεντημένα από ανάλαφρο μετάξι ή με σιφόν και οργάντζα που επιστρώνονται ως φτερά ή λέπια, ενώ σε άλλη περίπτωση, τα oversized πουλόβερ αναβαθμίζονται με την προσθήκη μιας απλής βελούδινης κορδέλας στη μέση.
Η ballon γραμμή γίνεται ακλόνητο, σταθερό τοπ που επαναπροσδιορίζει τον προσανατολισμό (πάνω- κάτω μέρος) των όγκων και της γραμμής των φορεμάτων, ενώ μεταξωτά υφάσματα εποχής Ροκοκό- όπως το μπροκάρ- αξιοποιούνται για να δώσουν μορφή σε σακάκια, τοπ, φούστες, φορέματα που ορίζουν το λεξιλόγιο των νέων σχημάτων του Dior.
Φτάνει, όμως, με την πολλή ανάλυση. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους: με τον Jonathan Anderson και το ντεμπούτο του στην υψηλή ραπτική, για τον οίκο Dior, είμαστε στο σωστό δρόμο. Αυτόν, δηλαδή, της μόδας που γεννά συναισθήματα- είτε ενθουσιασμού είτε απογοήτευσης, κάτι επιτέλους που σε κάνει να νιώθεις.
Δείτε το show: