Δεν ξέρω τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει ο καθένας στα αθλήματα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων -δεδομένου, μάλιστα, ότι η χώρα μας δεν έχει ισχυρή παράδοση, όμως υπάρχει ένα άθλημα που συγκινεί μεγάλη μερίδα κόσμου: το καλλιτεχνικό πατινάζ. Εξάλλου, αυτό έχει περάσει στην τηλεοπτική μνήμη μιας ολόκληρης γενιάς - στην οποία ανήκω κι εγώ - χάρη στις αφηγηματικές περιγραφές του Αλέξη Κωστάλα. "Άξελ", "Λουπ", "Τόλουπ" κ.ό.κ. είναι όροι που περιγράφουν άλματα που αδυνατούμε να αναγνωρίσουμε όταν συμβαίνουν στον πάγο, αλλά μας ακούγονται απόλυτα οικεία -χάρη, πρωτίστως, στη φωνή του εμβληματικού σχολιαστή της ΕΡΤ . Με αφορμή τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2026 που διεξάγονται σε Μιλάνο - Κορτίνα, στρέψαμε το βλέμμα μας σ' αυτό το άθλημα που συνδυάζει λυρισμό και αθλητική υπεροχή εστιάζοντας σ' ένα κομμάτι που παίζει καθοριστικό ρόλο στην συμμετοχή: τα κοστούμια.
Καλλιτεχνικό πατινάζ: οι γυναίκες ήταν πρωταγωνίστριες από νωρίς
Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες για την ιστορία του αθλήματος, αξίζει να αναφερθούμε στο εξής: οι γυναίκες στο καλλιτεχνικό πατινάζ ήταν πρωταγωνίστριες από την αρχή. Όπως διάφοροι τομείς του κοινωνικού βίου, τα περισσότερα αθλήματα ξεκίνησαν ανδροκρατούμενα. Το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα καλλιτεχνικού πατινάζ διεξήχθη στη Ρωσία το 1986. Έξι χρόνια μετά, το 1902, στο Λονδίνο, η πρωτοπόρος του αθλήματος Madge Syers συμμετείχε - σε ανδρική κατηγορία, αφού δεν υπήρχε γυναικεία- και κερδίζει το αργυρό μετάλλιο. Η επιτυχία της οδήγησε τη Διεθνή Ένωση Πατινάζ (ISU) να θεσπίσει ξεχωριστή κατηγορία γυναικών, στην οποία η Syers στέφθηκε πρωταθλήτρια το 1906 και το 1907, ενώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1908, στους Θερινούς Ολυμπιακούς του Λονδίνου (τότε δεν υπήρχαν ακόμα Χειμερινοί), κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο ατομικό γυναικών και το χάλκινο στα ζεύγη με τον σύζυγό της.
Το καλλιτεχνικό πατινάζ ταυτίστηκε διαχρονικά με τις γυναίκες. Αν και τεχνικά είναι ένα από τα πιο απαιτητικά σπορ- με επικίνδυνες προσγειώσεις, το "θηλυκό" οπτικό πλαίσιο που καλλιεργήθηκε εξαιτίας της λυρικής μουσική, της θεατρικότητα, των κοστουμιών, της σκηνικής έκφρασης (σκεφτείτε το αντίστοιχο του κλασικού μπαλέτου που χρειάστηκε χρόνια για να αποδεσμεύσει τους άνδρες χορευτές από την ταμπέλα της "θηλυπρέπειας") το έκανε ένα αγώνισμα με πολλές "βασίλισσες".
Ο ρόλος το κοστουμιών: το safe place της υπερβολής;
Το καλλιτεχνικό πατινάζ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα επιμέρους στοιχεία του. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων που κρίνει το αποτέλεσμα, από την τεχνική δυσκολία και την εκτέλεση μέχρι την ερμηνεία και την εκφραστικότητα. Είναι με απλά λόγια, άθλημα και χορός μαζί. Αν και οι στολές των αθλητριών αποτελούν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της χορογραφίας, ωστόσο δεν κερδίζουν πόντους για το ποια φόρεσε την καλύτερη. Μπορούν, όμως, να χάσουν πόντους αν αυτές δεν πληρούν τους κανόνες της Ένωσης για διεθνείς διοργανώσεις οι οποίοι είναι σαφής: το κοστούμι πρέπει να είναι "σεμνό, αξιοπρεπές και κατάλληλο για αθλητικό αγώνα".
Δεν επιτρέπονται τα πολύ αποκαλυπτικά ντεκολτέ, οι διαφάνειες που εκθέτουν εσώρουχα (εξού και έχει εφευρεθεί το Nude illusion mesh που συνοδεύει σχεδόν κάθε στολή στο πατινάζ), τα πολύ ψηλά "κοψίματα" στο κορμάκι, η πολύ βαριά διακόσμηση που μπορεί να παρεμποδίσει την εκτέλεση της άσκησης ή εξαρτήματα που μπορεί να πέσουν στον πάγο. Αν και όπως είπαμε το κοστούμι δεν βαθμολογείται άμεσα, ωστόσο μπορεί να επηρεάσει τη συνολική αντίληψη και να αποδυναμώσει ή να ενισχύσει το storytelling.
Αυτό που ξέρουμε να πούμε με σιγουριά όλοι όσοι έχουμε παρακολουθεί αγώνες καλλιτεχνικού πατινάζ είναι ότι τα κοστούμια του ήταν πάντα το αντίθετο το μινιμαλισμού και της "ήρεμης" κομψότητας - πόσο μάλιστα του sporty στιλ. Τα στρας και οι πούλιες, τα έντονα χρώματα και ο χρυσός, οι αντιθέσεις και τα ντεγκρατέ, τα φτερά, η μπαρόκ διακόσμηση, το βελούδο και η λαμπρή lycra, βρίσκουν ακόμα και σήμερα - που τα πράγματα έχουν απλοποιηθεί αρκετά - καταφύγιο στις στολές των πατινέρ. Το καλλιτεχνικό πατινάζ εξακολουθεί να αποτελεί ένα safe place για τη στιλιστική υπερβολή - χωρίς να ξενίζει και να ενοχλεί κανέναν.
Οφείλουμε, βεβαίως, να διευκρινίσουμε εδώ και κάτι ακόμα: εκτός από το γεγονός ότι η αθλητική στολή των πατινέρ γίνεται αντιληπτή λιγότερο ως "uniform" και περισσότερο ως "costume", υπάρχουν και "τεχνικοί" λόγοι που προωθούν αυτή την επιλογή. Η έντονη λάμψη δεν είναι απλά θέμα αισθητικής, είναι εργαλείο για τις αθλήτριες: σ' ένα παγοδρόμιο που η αποστάση από τις κερκίδες είναι μεγάλο και το λευκό του πάγου "καταπίνει" τα πάντα, η αθλήτρια πρέπει να ξεχωρίζει και οι κινήσεις της να "διαβάζονται" καθαρά. Οι jewel tones, τα φλογερά χρώματα, οι κρύσταλλοι και οι κοφτερές γραμμές δημιουργούν περίγραμμα, "ξεφοντάρουν" το σώμα και κάνουν ευδιάκριτη την κίνηση. Το ίδιο συμβαίνει και με την τηλεοπτική κάλυψη: η λάμψη δίνει παλμό και κάνει την εικόνα να δείχνει λιγότερο φλατ.
Το παράδοξο με την υπερβολή των κοστουμιών στον πάγο είναι ότι αυτή επιτρέπεται αλλά μέσα σε ελεγχόμενα πλαίσια. Οι αθλήτριες δεν πρέπει να ξεφύγουν από τους κανόνες: όχι υπερβολικά σέξι, όχι υπερβολικά θεατρικές, όχι υπερβολικά εκκεντρικές. Η μετρημένη δόση υπερβολής είναι μια "άσκηση" από μόνη της και η σωστή ισορροπία κρίνεται σε όλα τα επίπεδα: αθλητικό και καλλιτεχνικό.
Τα πρόσωπα - σταθμός
Οι σχέσεις ανάμεσα στις γυναίκες του καλλιτεχνικού πατινάζ και τα κοστούμια τους αποδείχτηκαν αδιάρρηκτες και εμείς πάμε να δούμε μερικές από τις πιο εμβληματικές παρουσίες στον πάγο και πώς διαμόρφωσαν το στιλ του αθλήματος.
Sonja Henie: Η πρώτη star του καλλιτεχνικού πατινάζ
Η Νορβηγίδα Sonja Henie, τριπλή Ολυμπιονίκης (1928, 1932, 1936), ήταν αυτή που άλλαξε την εικόνα του καλλιτεχνικού πατινάζ, μετατρέποντάς το σε μαζικό θέαμα- η ίδια αργότερα μεταπήδησε στο σινεμά όπου πρωταγωνιστούσε σε ταινίες με εντυπωσιακά ice numbers. Ήταν αυτή που κόντυνε τη φούστα — μέχρι τότε οι αθλήτριες φορούσαν μακριά, βαριά φορέματα — υιοθέτησε τα λευκά πατίνια αντί για μαύρα και έφερε την ελεύθερη, μπαλετική κίνηση.
Με την Henie, το άθλημα πέρασε από τη συντηρητική, σχεδόν "αστική" εμφάνιση σε μια πιο ανάλαφρη και θεαματική αισθητική που καθιέρωσε το πρότυπο της "ice princess". Μεταφέροντας, αργότερα, αυτή την αισθητική στο Hollywood και δημιουργώντας τα πρώτα μεγάλα shows στον πάγο, η Henie εδραίωσε τη σύνδεση του πατινάζ με το glamour και όρισε για πάντα το οπτικό του λεξιλόγιο.
Peggy Fleming: H κομψή πρωταθλήτρια
Χρυσή Ολυμπιονίκης στο Γκρενόμπλ το 1968, η Peggy Fleming έγινε το σύμβολο της αναγέννησης του αμερικανικού πατινάζ μετά το αεροπορικό δυστύχημα του 1961 που αφάνισε την εθνική ομάδα. Η νίκη της δεν ήταν μόνο αθλητική επιτυχία· ήταν επιστροφή κύρους για τις ΗΠΑ στο ατομικό γυναικών.
Στιλιστικά, εκπροσωπούσε την καθαρή γραμμή: απλά, μονόχρωμα φορέματα, διακριτική διακόσμηση και ρευστή φούστα που υπηρετούσε τη ροή, όχι τη θεατρικότητα. Η εικόνα της ήταν συγκρατημένη, κλασική και "σοβαρή". Η Fleming εδραίωσε την ιδέα ότι η δύναμη μπορεί να εκφραστεί με ηρεμία και καθιέρωσε ένα νέο πρότυπο για τη δεκαετία του '70.
Katarina Witt: Η Ολυμπιονίκης που άλλαξε τους κανόνες
Διπλή χρυσή Ολυμπιονίκης (1984, 1988), η Ανατολικογερμανίδα Katarina Witt καθόρισε όσο καμία άλλη τη μετάβαση του γυναικείου πατινάζ από τη ρομαντική, "αγνή" αισθητική σε μια θεατρική και σκηνικά συνειδητή παρουσία. Με δραματικά κοστούμια — από το μπλε κορμάκι με τα ένθετα φτερά μέχρι το εμβληματικό κόκκινο κοστούμι στην εκτέλεση του προγράμματος "Carmen" — χρησιμοποίησε τη στολή ως εργαλείο αφήγησης χαρακτήρα, όχι απλώς ως αγωνιστική ένδυμα.
Η ένταση, η σκηνική αυτοπεποίθηση και η τολμηρή γραμμή των εμφανίσεών της προκάλεσαν συζήτηση για τα όρια της ενδυμασίας, οδηγώντας την Διεθνή Ένωση Πατινάζ σε αυστηρότερους κανόνες περί "σεμνότητας" — αυτό που άτυπα έμεινε γνωστό ως "Katarina Rule". Με τη Witt, το skating dress απέκτησε δραματουργική βαρύτητα: έγινε κοστούμι ρόλου, μέσο έκφρασης και πολιτισμικό statement.
Debi Thomas: H πρώτη παγκόσμια στιγμή του catsuit
Χάλκινη Ολυμπιονίκης το 1988 στο Κάλγκαρι, η Αμερικανίδα Debi Thomas έγραψε ιστορία όταν αγωνίστηκε με ολόσωμη εφαρμοστή φόρμα (catsuit) αντί για το καθιερωμένο κορμάκι με φούστα. Στο περίφημο "Battle of the Carmens" απέναντι στην Katarina Witt, επέλεξε αυστηρή, μαύρη φόρμα που ανέδειξε την αθλητική ρώμη έναντι της ρομαντικής θηλυκότητας. Η εμφάνισή της δεν παραβίαζε κανονισμό, αλλά ανέτρεψε την αισθητική νόρμα, καθώς για πρώτη φορά το γυναικείο σώμα στον πάγο παρουσιαζόταν χωρίς το "φίλτρο" της φούστας. Η επιλογή της σηματοδότησε μια στροφή προς πιο λειτουργικές και δυναμικές εμφανίσεις στο γυναικείο πατινάζ.
Kristi Yamaguchi: Ελεγχόμενη, συμμετρική λάμψη
Χρυσή Ολυμπιονίκης το 1992 στο Αλμπερβίλ, η Αμερικανίδα Kristi Yamaguchi καθιέρωσε μια αισθητική πειθαρχίας και ισορροπίας. Τα κοστούμια της, συχνά σε μαύρη ή jewel-toned βάση με συμμετρική διακόσμηση με κρυστάλλους, τόνιζαν τον κεντρικό άξονα του σώματος και τη δομημένη σιλουέτα, χωρίς θεατρικές υπερβολές. Η λάμψη ήταν μελετημένη, αρχιτεκτονική — όχι διακοσμητική. Με τη Yamaguchi, το γυναικείο skating dress πέρασε από τη δραματικότητα των ’80s στην συμμετρική, ελεγχόμενη κομψότητα που κυριάρχησε στα ’90s
Nancy Kerrigan - Tonya Harding: Το μεγαλύτερο σκάνδαλο στο πατινάζ με προεκτάσεις στη μόδα
Το 1994, η επίθεση εναντίον της Nancy Kerrigan λίγο πριν τους Ολυμπιακούς του Λιλεχάμερ μετέτρεψε την αντιπαράθεση με την Tonya Harding - ο πρώην σύζυγος της οποίας οργάνωσε την επίθεση- στο μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία του αθλήματος. Δεν ήταν μόνο μια υπόθεση βίας· έγινε αφήγημα για δύο διαφορετικές εκδοχές της θηλυκής εκπροσώπησης στον πάγο.
Η Kerrigan προερχόταν από εργατική οικογένεια, όμως η δημόσια εικόνα της ήταν απολύτως polished: καθαρές γραμμές, συμμετρικά στολισμένα φορέματα, icy αποχρώσεις — ήταν η ιδανική "πριγκίπισσα του πάγου" που πολλά από τα κοστούμια της σχεδίαζε η Vera Wang. Η Harding, μεγαλωμένη σε σαφώς πιο σκληρές συνθήκες, διέθετε ακατέργαστη αισθητική: απλά, συχνά χειροποίητα - φτιαγμένα από τη μητέρα της, ή λιγότερο εκλεπτυσμένα (kitschy) κοστούμια, έντονα χρώματα και ωμή, αθλητική παρουσία.
Η αντιπαράθεσή τους ανέδειξε ταξικές και αισθητικές αντιθέσεις: η polished κομψότητα εναντίον της raw αθλητικότητας. Το σκάνδαλο, που οδήγησε σε ισόβιο αποκλεισμό της Harding από το άθλημα, έδειξε ότι στο καλλιτεχνικό πατινάζ η εικόνα — από το κοστούμι μέχρι την αφήγηση γύρω από αυτό — μπορεί να γίνει εξίσου ισχυρή με τα άλματα.
Michelle Kwan: H ποιητική κομψότητα
Πέντε φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και ασημένια Ολυμπιονίκης το 1998, η Michelle Kwan καθιέρωσε μια αισθητική λιτότητας και λυρισμού. Εμβληματική στιγμή της, το spaghetti-strap λιλά βελούδινο φόρεμα στους Ολυμπιακούς του Ναγκάνο: καθαρή γραμμή, διακριτική λάμψη και ρευστή φούστα που ακολουθούσε την κίνηση του σώματός της. Με την Kwan, όπου η λάμψη στις στολές της ήταν διακριτική, σχεδόν υπόγεια, ώστε το βλέμμα να μένει στην ερμηνεία, το skating dress έγινε η προέκταση της κίνησης - και ξέφυγε από την ιδέα του εφέ.
Surya Bonaly: Η επαναστάτρια
Παγκόσμια ασημένια τρεις φορές και πεντάκις Πρωταθλήτρια Ευρώπης, η Γαλλίδα Surya Bonaly αμφισβήτησε τα όρια του γυναικείου πατινάζ τη δεκαετία του ’90. Με εκρηκτική αθλητικότητα και άλματα που ξεπερνούσαν το αισθητικό ιδεώδες της εποχής, έφερε στο προσκήνιο τη δύναμη του γυναικείου σώματος αντί για τη ρομαντική "ευθραυστότητα" που ήταν το πρότυπο. Το εμβληματικό backflip της στους Ολυμπιακούς του 1998 — παρότι απαγορευμένο — σφράγισε τη φήμη της ως αθλήτριας που δεν συμβιβάστηκε.
Τα κοστούμιά της ήταν έντονα διακοσμημένα, σε κορεσμένα χρώματα (μοβ, royal blue, βαθύ κόκκινο), με βαριά λάμψη από κρυστάλλους και δυναμικές γραμμές. Η διακόσμηση όμως δεν στόχευε στην "πριγκιπική" εικόνα, υπογράμμιζε την ισχύ και την ταχύτητά της. Με τη Bonaly, η στολή πατινάζ έγινε statement δύναμης: θεαματικό, επιθετικό, αδιαπραγμάτευτο — όπως και η ίδια.
Yuna Kim: H "βασίλισσα Yuna" με το εξαιρετικό στιλ
Χρυσή Ολυμπιονίκης το 2010 και ασημένια το 2014, η Νοτιοκορεάτισα Yuna Kim καθιέρωσε μια αισθητική απόλυτου ελέγχου και εκλεπτυσμένης ισορροπίας. Τα κοστούμια της — από το εμβληματικό μπλε του προγράμματος "James Bond" στο Βανκούβερ μέχρι τις ώριμες, δραματικές επιλογές του Σότσι — συνδύαζαν καθαρή γραμμή, πειθαρχημένη διακόσμηση και τέλεια εφαρμογή που επιμήκυνε τη σιλουέτα. Δεν βασίστηκε ποτέ στην υπερβολή· η λάμψη της ήταν μελετημένη, ώστε να υπηρετεί τη μουσική και την κίνηση. Με τη Yuna, το skating dress έγινε υπόδειγμα σύγχρονης κομψότητας: ήσυχη δύναμη, τεχνική τελειότητα και στιλ που δεν χρειάζεται να φωνάξει για να επιβληθεί.
Alina Zagitova: H μπαρόκ μπαλαρίνα
Χρυσή Ολυμπιονίκης το 2018 σε ηλικία 15 ετών, η Ρωσίδα Alina Zagitova έφερε στο γυναικείο πατινάζ μια αισθητική μπαρόκ έντασης. Και για τα δυο προγράμματα που εκτέλεσε στους Ολυμπιακούς της Πιόνγκτσανγκ, το "Black Swan" και το "Don Quixote", επέλεξε στολές που η φούστα τους παραπέμπει στις τουτού του μπαλέτου. Η επιλογή της δεν ήταν απλώς μία ρομαντική αναφορά· ήταν συνειδητή θεατρικότητα, όπου το κοστούμι λειτουργούσε ως προέκταση ρόλου.
Από τη Midori Ito στην Kaori Sakamoto: Η ιαπωνική αισθητική στον πάγο
Η Midori Ito υπήρξε εμβληματική αθλήτρια στην ιστορία του γυναικείου πατινάζ. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης, ήταν η πρώτη γυναίκα που προσγειώθηκε σε τριπλό άξελ σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1989) και σε Ολυμπιακούς Αγώνες (1992). Σε μια εποχή όπου κυριαρχούσε το ρομαντικό ιδεώδες της Δύσης, η Ito κέρδιζε επειδή "πετούσε" πιο ψηλά από όλες — με ταχύτητα, ύψος και εκρηκτικότητα που επανακαθόρισαν τις τεχνικές δυνατότητες του αθλήματος. Στιλιστικά, τα κοστούμια ήταν φωτεινά, έντονα, συχνά σε κορεσμένες αποχρώσεις, με καθαρή γραμμή και λειτουργική διακόσμηση: υπηρετούσαν το άλμα, όχι το δράμα. Η επιτυχία της μετέτρεψε την Ιαπωνία από "περιφερειακή" δύναμη σε βασικό παίκτη στο άθλημα.
Δεκαετίες μετά, η Kaori Sakamoto εκπροσωπεί την ώριμη εκδοχή αυτής της κληρονομιάς. Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης, στηρίζεται στην ίδια αρχή της ταχύτητας και της ισχύος, αλλά με πιο σύγχρονη και σοφιστικέ αισθητική: ελεγχόμενη λάμψη και θεατρικότητα, καθαρές σιλουέτες που τονίζουν τον άξονα του σώματος και κομψά ντεγκαντέ ή κλασικά μαύρα κορμάκια με ισορροπημένη λάμψη.
Gabriella Papadakis: To parisian chic στο skating dressing
Ολυμπιονίκης το 2022 και ασημένια το 2018, πολλαπλή Παγκόσμια και Ευρωπαϊκή Πρωταθλήτρια, η Γαλλίδα με ελληνικές ρίζες Gabriella Papadakis — μαζί με τον παρτενέρ της Guillaume Cizeron — κυριάρχησε για χρόνια στο καλλιτεχνικό πατινάζ, σπάζοντας τα ρεκόρ βαθμολογίας και επαναπροσδιορίζοντας το τι σημαίνει "σύγχρονη" χορογραφία στον πάγο.
Η Papadakis υιοθέτησε μια αισθητική που ταιριάζει περισσότερο στην παριζιάνικη στιλιστική κουλτούρα παρά στο παραδοσιακό skating glamour. Τα κοστούμια της αποφεύγουν την υπερβολική διακόσμηση και επιλέγουν για τις λιτές γραμμές, το nude illusion mesh και τα ρευστά υφάσματα που "αγκαλιάζουν" το σώμα χωρίς να το βαραίνουν. Η ένταση βρίσκεται στη σιλουέτα και στη χημεία με τον παρτενέρ της, όχι στη διακόσμηση. Με την Papadakis, το καλλιτεχνικό πατινάζ απομακρύνθηκε από το baroque ύφος και πέρασε στη σύγχρονη, μινιμαλιστική κομψότητα.
Madisson Chock: η σχεδιάστρια του ice skating
Η Madison Chock είναι από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του σύγχρονου καλλιτεχνικού πατινάζ, όχι μόνο για όσα έχει καταφέρει αγωνιστικά (μαζί με τον παρτενέρ και σύζυγό της Evan Bates) — Ολυμπιακό ασημένιο στο 2026, δις χρυσό Ολυμπιακό σε team event (2022, 2026), τρις Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και πολλοί τίτλοι Grand Prix — αλλά και για τον τρόπο που έχει επαναπροσδιορίσει τον ρόλο του κοστουμιού.
Σε αντίθεση με τους περισσότερους αθλητές που απλώς επιλέγουν σχέδια, η Chock συμμετέχει ενεργά στον σχεδιασμό των κοστουμιών της (των δικών της και του συζύγου της), εξασφαλίζοντας ότι θα είναι σε πλήρη αρμονία με το πρόγραμμα και τη μουσική— από τα πρώτα σκίτσα μέχρι την τελική εφαρμογή στο παγοδρόμιο. Η δουλειά της δεν περιορίζεται στα του οίκου της: για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026 δημιούργησε στολές και για άλλες ομάδες, από ΗΠΑ, Ισπανία, Αυστραλία και Γεωργία, πράγμα που την καθιστά "σχεδιάστρια" με επιρροή στο παγκόσμιο skating fashion.
Φέτος στο Μιλάνο, το κοστούμι που η ίδια και ο Evan Bates έφεραν στο πάγο για το free dance πρόγραμμά τους είχε έντονη matador αισθητική — με κόκκινα στοιχεία που ενίσχυαν τη θεατρική αφήγηση του ρόλου (η Chock ως matador, ο Bates ως ταύρος). Σε προηγούμενα χρόνια, τα δικά της outfits συνδύαζαν επιρροές από τη μόδα των ‘90s, rock και contemporary μοτίβα, με αναφορές σε fashion icons και runway looks. Όπως έχει πει η ίδια, για εκείνη το κοστούμι "πρέπει να αφηγείται πριν ακόμη ξεκινήσει η μουσική" — μια φράση που συνοψίζει την προσέγγιση της Chock, όπου η ενδυματολογική επιλογή γίνεται μέρος της ιστορίας που διηγείται η εκάστοτε περφόρμανς.
Alysa Liu: Η ανατρεπτική Gen Z
Η Alysa Liu εκπροσωπεί την Gen Z οπτική στο γυναικείο πατινάζ: λιγότερη "πριγκιπική" αφήγηση, περισσότερη αυθεντικότητα και προσωπική έκφραση. Δις πρωταθλήτρια των ΗΠΑ σε εφηβική ηλικία και Παγκόσμια Πρωταθλήτρια του 2025, έγινε γνωστή αρχικά για την τεχνική τόλμη (τριπλά άξελ και τετραπλά σε μικρή ηλικία), αλλά η αισθητική της εξέλιξη είναι εξίσου ενδιαφέρουσα.
Τα κοστούμιά της αποφεύγουν τη βαριά διακόσμηση των ’90s και κινούνται προς μια πιο σύγχρονη, σχεδόν street-inspired απλότητα. Επιπλέον, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026 εμφανίστηκε με ριγέ "δαχτυλίδια" στα μαλλιά, σε καστανές και πλατινέ αποχρώσεις και διακριτικά piercings. Στον πάγο, η Liu δεν "υποδύεται" ρόλους· φέρνει μια cool, ανεπιτήδευτη παρουσία που αντικατοπτρίζει τη γενιά της — λιγότερο θεατρική, πιο προσωπική, με το στιλ να λειτουργεί ως προέκταση ταυτότητας και όχι ως στολή χαρακτήρα.