H Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου ξεκίνησε δυνατά με το show της Prada, και καθώς το παρακολουθώ σκέφτομαι ότι η Miuccia Prada και ο Raf Simons σπάνια απογοητεύουν. Μάλλον, δεν απογοητεύουν ποτέ. Σκέφτομαι επίσης ότι ακολουθούν ένα διαφορετικό δρόμο αναφορικά με την έμπνευσή τους: όταν οι περισσότεροι σχεδιαστές στρέφονται σε κάποια ιδέα, σε πρόσωπα, ιστορικά γεγονότα, έργα τέχνης κ.ο.κ για να δημιουργήσουν το αφήγημα και τη σχεδιαστική βάση των συλλογών τους, Prada και Simons επιστρέφουν στα ίδια τα ρούχα, την κατασκευή και την αλληλεπίδρασή τους με τον άνθρωπο και τις συνθήκες που καλούνται να εξυπηρετήσουν, για να δημιουργήσουν μια κολεξιόν. Οι συλλογές τους δεν είναι απλώς προτάσεις · είναι σπουδές πάνω στο ένδυμα και την κοινωνική διάσταση της μόδας. Και για τη συλλογή τους για την Άνοιξη/ Καλοκαίρι 2027 στράφηκαν σ' ένα signature κομμάτι του οίκου- και σύμβολο της γυναικείας γκαρνταρόμπας: τις φούστες.
Πάρτε για παράδειγμα την ίδια τη Miuccia Prada: η "στολή" της στηρίζεται πάντα σε μια φούστα που συχνά συνδυάζει απλά μ' ένα πλεκτό. Έτσι επιλέγει να δέχεται το χειροκρότημα στη λήξη των show της. Όπως εξάλλου έχει δηλώσει, "Για μένα, η φούστα είναι σαν ένα T-shirt. Εκεί βάζω όλες τις ιδέες μου". Στο σημείωμα του οίκου για τη νέα συλλογή που έχει τον λιτό τίτλο "The Skirt" ("Η φούστα"), οι σχεδιαστές τη χαρακτηρίζουν "Prada obsession" ("εμμονή της Prada") και ότι "είναι σχεδιασμένη με γνώμονα την ελευθερία".
Τι είδαμε στη συλλογή
Οι τρεις βασικοί άξονες της μελέτης της φούστας στην Prada Ά/Κ 2027 εστιάζουν στη λειτουργικότητα και διακόσμηση, στα καινοτόμα υλικά και τη σχέση με το styling. Μία νέα μορφή wrap φούστας κάνει την εμφάνισή της στην πασαρέλα: η χρήση του Velcro (αυτοκόλλητο), σε χρωματική αντίθεση, προσφέρει πολυμορφικότητα επιτρέποντας στη φούστα να αλλάζει σχήμα και να αποκαλύπτει ή να κρύβει τα διακοσμητικά στοιχεία. Οι peekaboo πιέτες είναι ένα από τα κυρίαρχα μοτίβα αυτής της συλλογής που εξασφαλίζει στις αυστηρές ladylike και pencil φούστες μια παιχνιδιάρικη και glamour διάσταση.
Σε άλλες περιπτώσεις το εσωτερικό στρώμα της φούστας (φόδρα, crinoline) βγαίνει προς τα έξω δημιουργώντας ένα είδος προστατευτικού κελύφους για την εξωτερική επιφάνεια, ενώ στα showstopper κομμάτια της συλλογής ανήκουν εκείνες οι φούστες που το εφέ της guipure δαντέλας έχει κατασκευαστεί αποκλειστικά από κρυστάλλους. Υπάρχει ακόμη μια πλισέ φούστα που επεκτείνεται πέρα από το σώμα, με το ελεύθερο ύφασμά της να κρατιέται στο χέρι.
Οι καινοτομίες με τα υλικά είναι ένα ακόμα πεδίο διερεύνησης και πειραματισμού για τους δυο σχεδιαστές, και το μυαλό μου απασχόλησε αρκετά η απορία τι είδους υλικό είναι αυτό που έκανε δυο πολύ χαρακτηριστικές πλισέ φούστες της συλλογής, σε κίτρινο και ροζ, να μοιάζουν με πλαστικές σακούλες που απλά απέκτησαν πιέτες. Η απάντηση ήρθε μέσα από το σημείωμα του οίκου: Βιομηχανικά υφάσματα, όπως το ματ ciré και το Re-Nylon, χρησιμοποιούνται για πλισέ, ενώ το βαμβάκι επεξεργάζεται ώστε να μοιάζει με δέρμα ή suede.
Κι αφού φτάσαμε στο σημείο να μιλήσουμε για δέρμα, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε αυτά τα εξαιρετικά δερμάτινα ταγέρ, όπου το επιπλέον χρώμα μοιάζει να έχει εφαρμοστεί στην επιφάνεια με ψεκασμό. Εκτός αναφοράς δεν μπορούν να μείνουν ούτε τα υπέροχα 60s μοτίβα που εμφανίζονται σε διαφορετικά κομμάτια, από τις φούστες μέχρι τα τοπ και τα πουκάμισα.
Το styling που αναδεικνύει την ουσία
Το styling παίζει καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη της φιλοσοφίας της συλλογής, καθώς μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίο διαβάζουμε κάθε φούστα. Η ίδια γραμμή αποκτά διαφορετικό χαρακτήρα ανάλογα με το κομμάτι που τη συνοδεύει: ένα πουλόβερ, ένα πουκάμισο ή ένα bra top δημιουργούν κάθε φορά μια διαφορετική εικόνα. Έτσι, οι Prada και Simons δεν εξετάζουν μόνο τις διαφορετικές μορφές που μπορεί να πάρει η φούστα, αλλά και τη σχέση της με τα υπόλοιπα ρούχα — και πώς αυτή επηρεάζει τελικά την αντίληψή μας γι’ αυτήν.
Το styling θα λέγαμε ότι είναι εξαιρετικά αφαιρετικό, ώστε η πληθώρα των μεταμορφώσεων της φούστας να παραμένει στο επίκεντρο κάθε look. Οι λεπτομέρειες λειτουργούν σχεδόν σαν Stabilo που μαρκάρει το κυρίαρχο νόημα: ότι η ομορφιά μπορεί να βρίσκεται στα πιο οικεία πράγματα — όπως είναι η φούστα γοα τη γυναικεία γκαρνταρόμπα.