Την πρώτη φορά που η Pamela Anderson πέταξε για το Λος Άντζελες, διάβαζε την αυτοβιογραφία της Shirley MacLaine. Τέσσερις δεκαετίες μετά, στα 59 της χρόνια, θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που αποκαλεί τη MacLaine νέα της φίλη. Μάλιστα, σε ένα πρόσφατο ραντεβού για πρωινό, ο θρύλος του Χόλιγουντ της έδωσε μια συμβουλή: "Παίξε τη μεγαλύτερη! Έχει πολύ περισσότερη πλάκα".
Η Anderson πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της εγκλωβισμένη στην ταμπέλα του sex symbol, από τις μέρες της στο εξώφυλλο του Playboy μέχρι τη θητεία της στο Baywatch. Όμως η ηθοποιός διανύει πλέον μια υποκριτική αναγέννηση, η οποία ξεκίνησε με την ευρέως εγκωμιασμένη ερμηνεία της ως Roxie Hart στο Chicago στο Broadway το 2022. Έκτοτε, η Anderson πρωταγωνίστησε στο καθηλωτικό δράμα The Last Showgirl (2024) δίπλα στη Jamie Lee Curtis και στο ξεκαρδιστικό reboot του The Naked Gun (2025) με τον Liam Neeson. Για τους επόμενους ρόλους της, ακολούθησε πιστά τη συμβουλή της MacLaine.
Στη μαύρη τραγικωμωδία Rosebush Pruning του Karim Aïnouz, η Anderson υποδύεται τη "Μητέρα", τη μητριάρχη μιας διαστρεβλωμένης, πλούσιας οικογένειας. Ο ρόλος της είναι μικρός, αλλά κλέβει σχεδόν κάθε σκηνή στην οποία εμφανίζεται με το εξαιρετικό κωμικό της timing. Λάμπει ανάμεσα σε ένα λαμπερό καστ που περιλαμβάνει τους Callum Turner, Elle Fanning, Riley Keough, Lukas Gage και Jamie Bell.
Στη σειρά ερωτηματολογίων του Harper’s Bazaar "First, Now, Next", εστιάζουμε στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αγαπημένων δημιουργών. Μιλήσαμε με την Anderson για την αγάπη της για τον Federico Fellini, το έργο των ονείρων της, το πώς ο Will Ferrell τη έκανε να γελάσει όσο ποτέ άλλοτε στο Saturday Night Live, αλλά και για τον ρόλο της στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Michael Cera, Love Is Not the Answer.
Ποια ήταν η πρώτη ταινία που ξεκλείδωσε κάτι μέσα σας;
Όλες οι ταινίες του Federico Fellini: το 8½ και οι Νύχτες της Καμπίρια. Ήμουν πραγματικά μαγεμένη με οτιδήποτε είχε σχέση με τον Fellini ή την Ingrid Bergman. Ο κόσμος με κορόιδευε επειδή μου άρεσαν οι ταινίες με υπότιτλους και οι κινηματογράφοι τέχνης. Απλώς δεν ήξερα ποτέ τι θα δω, κι αυτό μου φαινόταν διασκεδαστικό.
Ποιος ήταν ο πρώτος σας πραγματικός φίλος στη βιομηχανία του κινηματογράφου;
Ήρθα στο Λος Άντζελες και δεν γνώριζα κανέναν. Προφανώς έγινα φίλη με τον Hugh Hefner και τον Jon Peters. Αυτοί ήταν οι φίλοι μου όταν πρωτοέφτασα. Δεν είχα ιδέα πόσο σπουδαίοι και άγριοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι. Ήταν καταιγιστικό, λίγο έξω από τα νερά μου. Αλλά ήταν μια ωραία εισαγωγή σε αυτόν τον κόσμο. Ένιωθα πολύ προστατευμένη. Δεν το είχα βιώσει ποτέ σε αυτό το επίπεδο, να υπάρχουν άνθρωποι που μιλούσαν συνέχεια για χρήματα και για το πώς γυρίζονται ταινίες. Ήταν και οι δύο αρκετά διαβόητοι, οπότε υπέθεσα ότι δεν υπάρχουν όρια.
Είχατε κάποια αποτυχία που τελικά άλλαξε την καριέρα σας;
Έκανα πολλά λάθη, αλλά όλα αυτά είναι καλό υλικό για τη δουλειά σου. Αυτοσχεδίαζα, δεν είχα καμία φόρμουλα να ακολουθήσω. Τότε δεν συνειδητοποιούσα καν πόσο δημοφιλείς ήταν οι σειρές. Δεν ξέρω αν κάποιο πράγμα ήταν λάθος, αλλά όταν γίνεσαι πολύ διάσημη χωρίς να έχεις κάνει πολλά, τα ταλέντα σου και αυτά που πραγματικά μπορείς να πετύχεις παραμερίζονται. Δεν είχα την ευκαιρία να εξερευνήσω κάτι που θα με προκαλούσε πραγματικά, μέχρι αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου. Είναι συναρπαστικό να ξεκινάς από την αρχή. Νιώθω σαν μικρό παιδί.
Ποιο ήταν το πρώτο project που σας έκανε να νιώσετε πρόκληση;
Όταν υποδύθηκα τη Roxie στο Chicago στο Broadway. Ήμουν αποφασισμένη να την παίξω με ευάλωτο τρόπο, επειδή ταυτίστηκα μαζί της με πολλούς τρόπους. Δούλευα πολύ εντατικά με την Ivana Chubbuck, επειδή ήθελα να δώσω τα πάντα και ήξερα ότι με τραβούσαν οι δραματικοί ρόλοι. Ήθελα πραγματικά να προκαλέσω τον εαυτό μου. Δεν ήξερα αν μπορούσα να τραγουδήσω, να χρέψω ή να παίξω στη σκηνή, αλλά ανακάλυψα ότι το να τα κάνω όλα ταυτόχρονα λειτούργησε για μένα.
Τι σας ενέπνευσε να συμμετάσχετε στο Rosebush Pruning του Karim Aïnouz;
Καταρχάς, λατρεύω τον Karim, είναι ένας απίστευτος σκηνοθέτης. Το σενάριο φαινόταν πολύ προκλητικό, ήταν ένα ensemble καστ και ένιωσα ότι ήταν πολύ συμβολικό. Μου άρεσε που επρόκειτο για αυτή την κενή ουσιαστικά οικογένεια. Νιώθω ότι είναι επίκαιρο. Υπάρχει ένα περίεργο κενό στον πολιτισμό μας στις μέρες μας. Ένιωσα ότι ήταν πολύ αιχμηρό και ενδιαφέρον στον τρόπο που θα παρουσιαζόταν. Υπάρχουν κάποια ενοχλητικά μέρη σε αυτή την ταινία, αλλά είναι μέρος της ιστορίας.
Πώς προετοιμαστήκατε για αυτόν τον ρόλο;
Γράφω ημερολόγιο. Κάνω τα πάντα για κάθε χαρακτήρα που δημιουργώ, μαζί με playlists.
Μεταπηδάτε συχνά από είδος σε είδος στους τελευταίους σας ρόλους. Νιώθετε πιο άνετα σε κάποιο συγκεκριμένο;
Απλώς λατρεύω τους ενδιαφέροντες σκηνοθέτες. Λατρεύω τον Kornél Mundruczó, και το γεγονός ότι υποδύθηκα την κόρη της Ellen Burstyn ήταν απίστευτο. Απλώς περιβάλλω τον εαυτό μου με ανθρώπους που με εμπνέουν πραγματικά. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι με τους οποίους θα ήθελα να συνεργαστώ και δεν τα κατάφερα ακόμα. Είναι σαν κλειστό κλαμπ. Ελπίζω να με αφήσουν να μπω. Έχω αυτή την ιστορία που είναι δύσκολο να αφήσεις πίσω σου και να πλοηγηθείς σαν να είσαι το "νέο παιδί στη γειτονιά", ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι. Αυτό είναι το δίλημμα μου. Ένιωθα ότι όταν έμπαινα σε ένα δωμάτιο, οι άλλοι σκέφτονταν: "Θεέ μου, γιατί είναι αυτή εδώ;". Αλλά μετά σκέφτομαι: "Όχι, είναι γραφτό να είμαι εδώ. Έχω πολλά να δώσω". Υπάρχει ένα μέρος μου που είναι μαχητικό και επαναστατικό, και επαναστατώ ενάντια στην ίδια μου την εικόνα στην οποία ήμουν συνένοχη.
"Όταν ήμουν 16 ετών, απλώς δεν ήθελα να είμαι συσταλμένη. Ήθελα να κάνω οτιδήποτε για να ξεπεράσω την ντροπή μου. Ήταν παραλυτική. Τώρα πιστεύω ότι επιτυχία είναι η ελευθερία να ζω όπως θέλω και να είμαι δημιουργική. Νιώθω πολύ ελεύθερη με πολλούς τρόπους, κι αυτό για μένα είναι η απόλυτη επιτυχία".
Αν μπορούσατε να συνεργαστείτε με οποιονδήποτε στη συνέχεια, ποιος θα ήταν αυτός;
Είμαι θαυμάστρια της δουλειάς τόσων ανθρώπων. Πάντα λάτρευα τον Jim Jarmusch. Λατρεύω τα λόγια του Nick Cave και τη φωνή του Tom Waits. Λατρεύω τον Tarantino, τον Sean Penn, την Isabelle Huppert. Θα έπρεπε να μαζευτούμε όλοι μαζί και να κάνουμε κάτι.
Σε τι λέτε "όχι" τώρα και σε τι λέτε "ναι";
Όταν αισθάνομαι ανειλικρίνεια, λέω όχι. Και λέω ναι σε όλες τις όμορφες, προκλητικές ιδέες.
Πώς βλέπετε τη μεταμόρφωσή σας μέσα από την υποκριτική;
Ως ηθοποιός, είσαι αλχημιστής. Πρέπει να μετατρέψεις όλα τα άσχημα που έχεις περάσει ή τα πράγματα που έχεις δει. Παρατηρείς όλους αυτούς τους ανθρώπους και το βάζεις στη δουλειά σου. Αυτό είναι το υπέροχο με αυτές τις ταινίες. Κάθε ταινία νιώθεις ότι θεραπεύει ένα κομμάτι σου, και δεν το συνειδητοποιείς καν όταν είσαι μέσα σε αυτήν. Είναι καλύτερο από ψυχοθεραπεία.
Τι πιστεύετε ότι θεραπεύτηκε μέσα σας ως Μητέρα στο Rosebush Pruning;
Η δυσλειτουργία της οικογένειας, και μετά το γεγονός ότι φεύγει με τη λεσβία κηπουρό της και την τρώνε οι λύκοι. Αυτή η ταινία για μένα ήταν ένα σημείο των καιρών, και δεν θα είναι για όλους. Τα πάντα πάνω της ήταν συμβολικά. Όντας μητέρα στην πραγματικότητα, μπορώ να αναγνωρίσω ότι η μητέρα πρέπει να τελειώσει. Η μητέρα πρέπει να "τελειώσει" για να ανθίσουν τα παιδιά, και είμαστε ένοχες που μένουμε συνδεδεμένες με τα παιδιά μας με τρόπους που είναι ελεγκτικοί, χειριστικοί και τοξικοί. Τι τρόπος όμως να φύγεις, τροφή για τους λύκους!
Αν μπορούσατε να φοράτε μόνο ένα σύνολο για το υπόλοιπο της ζωής σας, ποιο θα επιλέγατε;
Θα ήμουν ξυπόλητη με ένα λευκό λινό φόρεμα, χωρίς μακιγιάζ. Το φοράω αυτή ακριβώς τη στιγμή.
Ποιο ήταν το τελευταίο πράγμα στο οποίο κάνατε σπατάλη;
Ξοδεύω πιθανώς πάρα πολλά χρήματα στα σπίτια και στους κήπους μου, οπότε μια αυλόπορτα, ένα παλιό φορτηγό. Αλλά αρνούμαι να ξοδέψω χρήματα για ρούχα. Έχω πάρα πολλά ρούχα. Έχω περισσότερα από όσα χρειάζομαι για να τελειώσω τη ζωή μου.
Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σας έκανε να γελάσετε πραγματικά στη δουλειά;
Η αγαπημένη μου κωμωδία είναι το The Jerk. Αλλά η πρώτη φορά που δούλευα και ξέσπασα σε γέλια ήταν όταν παρουσίαζα το Saturday Night Live. Δεν μπορούσα να κρατηθώ όταν ο Will Ferrell με κοιτούσε και κάναμε ένα σκετς, το πρόσωπό του σαν γουρούνι ήταν υπερβολικό. Ήμουν τυχερή που ήμουν στο Saturday Night Live εκείνες τις μέρες.
Όταν προετοιμάζεστε για κωμικούς ρόλους, πώς δουλεύετε;
Όταν έκανα το The Naked Gun, ήθελα πραγματικά να κρατήσω την ερμηνεία γειωμένη. Ήμουν αποφασισμένη να ερωτευτώ και δούλεψα πολύ σκληρά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα. Δεν παίζεις το αστείο, είσαι μέσα σε αυτό, είσαι γειωμένη. Είναι μια αυθεντική, αληθινή εμπειρία. Όταν ετοιμαζόμουν για το The Naked Gun, έβλεπα το Chinatown και τη Λίστα του Σίντλερ. Εβλεπα πολύ ενδιαφέροντα κινηματογράφο και δεν είχε καμία σημασία που ήταν κωμωδία, δούλεψα σκληρά γι' αυτό.
Τι μπορείτε να μας πείτε για τον ρόλο σας στο Love Is Not the Answer του Michael Cera;
Μου αρέσει να λέω ότι αυτή είναι η τελευταία μου ελπίδα, το Hail Mary μου. Αγαπώ αυτόν τον ρόλο. Ο Michael ήταν ιδιοφυΐα. Είναι τρελός, έχει έναν δικό του ρυθμό. Ήταν μια πλήρης μεταμόρφωση. Είδα ένα μικρό κομμάτι της ταινίας τις προάλλες όταν έκανα το σπικάζ και είπα: "Ποια είναι αυτή;". Είναι μια πλήρης απομάκρυνση από τα πάντα και ελπίζω ο κόσμος να το αγαπήσει. Δουλέψαμε πολύ σκληρά και είμαι τόσο ευγνώμων που με επέλεξε, επειδή η Jean είναι ένας πολύπλοκος χαρακτήρας.
