Η Josephine Baker, η γεννημένη στην Αμερική μαύρη χορεύτρια και ακτιβίστρια ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων θα ταφεί στο Πάνθεον, το μη θρησκευτικό μαυσωλείο του Παρισιού, όπου βρίσκονται τα λείψανα διακεκριμένων γάλλων πολιτών όπως ο Victor Hugo, η Marie Curie και ο Jean Jacques Rousseau.
Η Baker που είχε πάρει τη γαλλική υπηκοότητα το 1937 και είχε πεθάνει στο Παρίσι το 1975 θα γίνει η πρώτη μαύρη γυναίκα και μία από τις λίγες μη-γαλλίδες που θα ταφεί στο Πάνθεον.
Η μεταφορά των λειψάνων θα γίνει μετά την εκστρατεία που ξεκίνησε ο συγγραφέας Laurent Kupferman που με 40 χιλιάδες υπογραφές κατάφερε να αποσπάσει την προσοχή του γάλλου προέδρου, ο οποιος επέτρεψε την συμβολική μεταφορά αφού η "Baker αντιπροσωπεύει την δημοκρατία των ευκαιριών” σε μια εποχή που κάποιος από μια φτωχή οικογένεια μπορούσε να καταφέρει πολλά στη Γαλλία.
Ποια ήταν η Josephine Baker
Η Josephine γεννήθηκε το 1906 στο St.Louis και ξεκίνησε την καριέρα της σαν χορεύτρια στη Νέα Υόρκη στις αρχές της δεκαετίας του '20. Όταν μετακόμισε στο Παρίσι εξαιτίας του ρατσισμού γρήγορα προκάλεσε το ενδιαφέρον των Γάλλων. Μαζί με άλλους αφροαμερικανούς καλλιτεχνές βρήκε στη Γαλλία μια ελευθερία που της είχαν αρνηθεί στην Αμερική.
Στο Παρίσι, η Baker έγινε γνωστή όταν συμμετείχε σε παραστάσεις στο Les Folies Bergères, ένα καμπαρέ που ανέδειξε την αίσθηση του χιούμορ της, τα τραγούδια της και τις ικανότητές της στον χορό. Μάλιστα έμεινε γνωστή -ανάμεσα σε άλλα- και για τον χορό μπανάνα, ένα ερωτικό χορό βασισμένο σε στερεότυπα που προκάλεσε την οργή των Αφρικανών της Γαλλίας αφού πίστευαν ότι προωθούσε τις καρικατούρες και τα στερεότυπα. Στον αντίποδα, πολλοί ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι επίτηδες χρησιμοποίησε στερεότυπα στις παραστάσεις της ώστε να υπερβάλει και να τα χλευάσει.
Τη δεκαετία του '50 υιοθέτησε περίπου 12 ορφανά διάφορων εθνικοτήτων και θρησκειών με τα οποία έζησε σε ένα πύργο στη νοτιοδυτική Γαλλία.
Ο ακτιβισμός
Η Baker έγινε μια παθιασμένη ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αμερική. Έγραψε για την φυλετική ανισότητα, αρνήθηκε να εμφανιστεί σε χώρους που έκαναν διαχωρισμούς σε Αφροαμερικανούς και Αμερικάνους και το 1963 ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τον Martin Luther King για να μιλήσει κατά τη διάρκεια της πορείας στην Ουάσινγκτον.
Διαβάστε Επίσης
