Για την Αναστασία Παντούση οι ρόλοι, οι τόποι και οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί τρόποι να ζήσει περισσότερες από μία ζωές. Σε ένα γύρισμα, σε μια φωτογράφηση ή ακόμα και σε μια παρέα σε ένα μπαρ η Αναστασία Παντούση δύσκολα περνά απαρατήρητη. Είναι εκείνη που θα πιάσει πρώτη κουβέντα, θα ενδιαφερθεί πραγματικά για τον άνθρωπο απέναντί της και, χωρίς να το καταλάβεις, θα παρασύρει τους γύρω της.
Το διαπιστώσαμε εκείνο το απόγευμα που συναντηθήκαμε στην ειδυλλιακή πισίνα του "The Roc Club". Καθώς ο ήλιος έδυε, ο ουρανός ντυνόταν με κοραλλί αποχρώσεις, αντανακλώντας πάνω στο νερό της πισίνας και στον εμβληματικό βράχο του ξενοδοχείου σαν κινηματογραφικό σκηνικό. Μέχρι να ξεκινήσει η φωτογράφηση, η Αναστασία Παντούση είχε ήδη κάνει δικό της τον χώρο, είχε γνωρίσει τους ανθρώπους του σετ και είχε μοιραστεί ιστορίες μαζί τους, όπως ακριβώς κάνει και στα ταξίδια της, ακόμα κι όταν δε γνωρίζει τη γλώσσα όσων συναντά. Το ίδιο ανήσυχη προμηνύεται και η νέα σεζόν.
Επιστρέφει στο θέατρο Άθενς Μπροντγουαίη με το "Έγκλημα στον Νείλο", σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, πρωταγωνιστεί στη νέα σειρά του ΑΝΤ1 "Κρίνο & αγκάθι", σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιού, ενώ θα τη δούμε και στη νέα ταινία του Δημήτρη Παπαθανάση, "Η βαλίτσα". Αν όμως υπάρχει ένας χώρος όπου ανυπομονεί να επιστρέφει, αυτός είναι ο κινηματογράφος. Εκεί θα τη συναντήσουμε σε έναν ρόλο που, όπως λέει η ίδια, της μοιάζει περισσότερο από κάθε άλλον που έχει υποδυθεί μέχρι σήμερα, έχοντας στο πλευρό της τις "γυναίκες της καρδιάς" της: τη Ναταλία Τσαλίκη, τη Βάσω Καβαλιεράτου και τη Λίλα Μπακλέση.
Η σχέση με τους δραματικούς ρόλους
Harper’s Bazaar Greece: Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να υποδύεστε συχνά ηρωίδες με έντονο ψυχικό φορτίο. Νιώθετε ότι σας επιλέγουν αυτές οι ιστορίες ή ότι οι σκηνοθέτες βλέπουν κάτι αντίστοιχο σ’ εσάς;
Αναστασία Παντούση: Είναι και τα δύο, με κάποιον τρόπο. Απ’ όσο με γνωρίζετε, στη ζωή μου καθόλου δραματική δεν είμαι (γέλια). Θα ήθελα κάποια στιγμή να κάνω και κωμωδία. Μέχρι τώρα, όμως, με βρίσκουν ρόλοι εποχής, δράματα και ηρωίδες που κάτι πάλλεται μέσα τους. Προφανώς, κάτι βλέπουν και οι σκηνοθέτες. Δεν το έχω βαρεθεί, γιατί κάθε χαρακτήρας έχει κάτι διαφορετικό να μου δώσει. Και η Λευκή, που υποδύομαι στο "Κρίνο & αγκάθι", έχει κάτι που την ξεχωρίζει από όλους τους ρόλους που έχω κάνει μέχρι σήμερα. Εύχομαι να καταφέρω να αποδώσω αυτή τη διαφορετικότητα. Εκεί είναι το στοίχημά μου. Οπότε, όχι, δε νομίζω ότι είναι σύμπτωση.
H.B.GR.: Στην προσωπική σας ζωή ισορροπείτε το "δράμα" με την ενεργητικότητα που έχετε ως άνθρωπος;
Α.Π.: Ίσως γι’ αυτό στην καθημερινότητά μου και στην παρέα μου να είμαι έτσι. Ακόμα και στο backstage μπορεί να κλαίω με μαύρο δάκρυ σε μια σκηνή, να μου πάρει λίγα λεπτά να συνέλθω και αμέσως μετά να κάνω σαν τον Tazmania. Να λες "αποκλείεται, πριν λίγο έκλαιγε".
"Ακόμα και στο backstage μπορεί να κλαίω με μαύρο δάκρυ σε μια σκηνή, να μου πάρει λίγα λεπτά να συνέλθω και αμέσως μετά να κάνω σαν τον Tazmania."
Τα αποτυπώματα των χαρακτήρων στη ζωή
H.B.GR.: Κουβαλάτε κάτι από τους χαρακτήρες που υποδύεστε και στη ζωή σας;
Α.Π.: Παίρνω στοιχεία από τους ρόλους υποσυνείδητα. Μπορεί στην καθημερινότητά μου να μου προκύπτουν πράγματα που έχουν σχέση με χαρακτήρες που έχω υποδυθεί ή να μου έχει μείνει κάποιο κινησιολογικό τικ. Το έχω προσέξει αυτό. Θυμάμαι την Αλίκη στη "Στοργή", ένα κορίτσι με πολύ δύσκολα ψυχολογικά τραύματα και κακοποίηση στην παιδική του ηλικία. Είχα βάλει στον ρόλο ένα μικρό τικ με το στόμα και κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να το κάνει, ενώ δεν το έκανα ποτέ πριν. Κάπως έμεινε (γέλια). Είναι φοβερό αυτό. Μένουν μικρά, ανεπαίσθητα πράγματα, χωρίς να το καταλαμβάνω ή να το επιδιώκω, όχι βέβαια στον χαρακτήρα ή στην ψυχολογία μου. Ίσως μόνο κάποιες φράσεις που μου άρεσαν και μπορεί κάποια στιγμή να τις σκεφτώ και να τις πετάξω σε έναν διάλογο – μέχρι εκεί.
"Θυμάμαι την Αλίκη στη "Στοργή", ένα κορίτσι με πολύ δύσκολα ψυχολογικά τραύματα και κακοποίηση στην παιδική του ηλικία. Είχα βάλει στον ρόλο ένα μικρό τικ με το στόμα και κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να το κάνει"
H.B.GR.: Στην καθημερινότητα όλοι παίζουμε κάπως διαφορετικούς ρόλους. Υπάρχει στιγμή μέσα στη μέρα που νιώθετε απόλυτα ο εαυτός σας;
Α.Π.: Μπορεί να φανεί περίεργο, αλλά νιώθω ότι είμαι πάντα ο εαυτός μου. Δε μου βγαίνει να πω "καλημέρα" επειδή πρέπει να είμαι ευγενική. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάω στο περίπτερο και να ζητήσω απλώς ένα κουτάκι τσίχλες. Θα πω "γεια σας" και, το πιθανότερο, θα πιάσω κουβέντα για κάτι τελείως άσχετο. Έχω, βέβαια, και τα σκοτάδια μου. Συνήθως έρχονται το βράδυ, πριν κοιμηθώ. Γι’ αυτό πολλές φορές μένω ξύπνια μέχρι αργά, απλώς καθισμένη στο κρεβάτι μου. Τότε έρχονται όλες αυτές οι σκέψεις. Ό,τι μου συμβαίνει εσωτερικά γράφεται κατευθείαν στο πρόσωπό μου.
Η διαχείριση της κριτικής και των αρνητικών σχολίων
H.B.GR.: Φαίνεται πως έχετε συμφιλιωθεί με το ότι δε γίνεται να αρέσετε σε όλους.
Α.Π.: Καταλαβαίνω πλέον ότι δεν έχει νόημα να σπαταλάω ενέργεια επειδή πρέπει να αρέσω σε όλους. Ούτε στη δουλειά που κάνουμε μπορούμε να αρέσουμε σε όλους. Για άλλους αξίζουμε Όσκαρ και για άλλους Χρυσό Βατόμουρο.
"Για άλλους αξίζουμε Όσκαρ και για άλλους Χρυσό Βατόμουρο."
H.B.GR.: Δύσκολη αυτή η συνειδητοποίηση, γιατί στη δουλειά που κάνετε σίγουρα θέλετε και την επιβράβευση του κοινού.
Α.Π.: Όταν δεν αρέσω μέσα από τη δουλειά μου, το σκέφτομαι. Με επηρεάζουν και τα αρνητικά και τα θετικά σχόλια. Απλώς προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου ότι δε γίνεται να αρέσουμε σε όλους. Πρέπει να έχεις το μέτρο, γιατί αλλιώς δεν τη βγάζεις καθαρή. Αν διαβάζεις τα αρνητικά σχόλια και στενοχωριέσαι, όπως στενοχωριόμουν η ίδια παλιότερα, είναι πιο δύσκολο να δουλέψεις.
H.B.GR.: Το ότι κάτι δεν πετυχαίνει δε σημαίνει ότι δεν είσαι καλός. Σας επιτρέπετε να μην είστε πάντα καλή;
Α.Π.: Συμβαίνει, όπως λέτε, να μην πετύχει κάτι. Προσπαθώ πάντα να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό, αλλά, ειδικά με τον τηλεοπτικό χρόνο, δε θα πετύχει πάντα. Εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Μπορεί να μην το έψαξα αρκετά εγώ ή να μην κατάφερα, τελικά, να το αποδώσω όπως ήθελα. Μπορεί να δίνεις ό,τι καλύτερο έχεις και, παρ’ όλα αυτά, να μη βγει προς τα έξω έτσι όπως το ένιωσες. Μπορεί τη στιγμή που παίζεις, είτε στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση, είτε στον κινηματογράφο, να νιώθεις ότι κάτι λειτουργεί και, τελικά, το αποτέλεσμα να είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που βίωσες εσύ την ώρα της δημιουργίας. Είναι και μια ομαδική δουλειά. Τον ηθοποιό η ομάδα μπορεί να τον απογειώσει ή να μην καταφέρει να τον αναδείξει. Μπορεί να μην έχει αποδώσει τόσο καλά έναν ρόλο και όμως, μέσα από τη σκηνοθεσία, το μοντάζ και όλα τα υπόλοιπα, να προκύψει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Τα όρια στις συνεργασίες και η εσωτερική εξέλιξη
H.B.GR.: Προτιμάτε έναν μικρότερο ρόλο, αρκεί να ξέρετε ότι θα δουλέψετε με μια δυνατή ομάδα;
Α.Π.: Πρώτα θα κοιτάξω αν με ιντριγκάρει ο ρόλος και όχι αν είναι πρωταγωνιστικός. Αν ξέρω ότι η ομάδα δεν είναι "καλή" και ότι ψυχολογικά θα περάσω δύσκολα, δε θα πάω. Πλέον, δε θα συνεργαστώ με ανθρώπους με τους οποίους ξέρω ότι δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να πηγαίνεις κάθε μέρα σε μια δουλειά με βαριά καρδιά.
"Πλέον, δε θα συνεργαστώ με ανθρώπους με τους οποίους ξέρω ότι δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να πηγαίνεις κάθε μέρα σε μια δουλειά με βαριά καρδιά."
H.B.GR.: Είστε ο ίδιος άνθρωπος σε σχέση με δύο χρόνια πριν;
Α.Π.: Δεν το περίμενα, αλλά, όχι, δεν είμαι. Προσπαθώ να είμαι πιο ήρεμη. Δεν τα έχω καταφέρει ακόμη. Ποιος ακούγεται πάλι; Η Παντούση.
H.B.GR.: Ήσασταν έτσι και πριν μπείτε σε αυτή τη δουλειά;
Α.Π.: Ναι. Πείραζα, έτρεχα, δεν καθόμουν, δεν κοιμόμουν. Οι γονείς μου αναρωτιόνταν αν μετά από εμένα ήθελαν δεύτερο παιδί. Τελικά, το έκαναν και βγήκε πιο ήσυχος ο Δημήτρης (γέλια). Εγώ ήμουν πολύ ανήσυχη, σαν να με είχαν βάλει στο καζάνι.
Η ανάγκη για φυγή και το όνειρο της Γαλλίας
H.B.GR.: Μήπως, τελικά, αυτή η "ανησυχία" σας έσπρωξε προς την υποκριτική;
Α.Π.: Ήθελα πάντα να φεύγω. Θυμάμαι τον εαυτό μου στο σχολείο. Δεν μπορούσα να παρακολουθήσω το μάθημα. Περίμενα πώς και πώς να χτυπήσει το κουδούνι για να βγω έξω, γιατί δεν άντεχα να κάθομαι στην καρέκλα. Κάποια στιγμή με χτυπάει από πίσω ένα κορίτσι, η Λίνα. Ήταν "μεταλλού" και δεν ήμασταν καν φίλες. Μου λέει: "Να σου πω κάτι; Αν έπρεπε να σε χαρακτηρίζει μία λέξη, θα έλεγα "φυγή”". Και ήταν σαν να άκουσα καμπανάκι. Αυτή η λέξη με κυνηγάει μέχρι σήμερα. Μου αρέσει να φεύγω. Δεν μπορώ να μένω στάσιμη. Είμαι υπερκινητική. Ελπίζω με τα χρόνια να το έχω βελτιώσει λίγο. Νομίζω ότι το γεγονός πως έγινα ηθοποιός έχει να κάνει ακριβώς με αυτό. Ήθελα να ζήσω πολλές ζωές, πολλές εμπειρίες. Η διαδικασία να μπαίνω κάθε φορά σε μια διαφορετική ιστορία είναι κάτι μαγικό. Ελπίζω να μην το βαρεθώ ποτέ.
"Ήθελα να ζήσω πολλές ζωές, πολλές εμπειρίες. Η διαδικασία να μπαίνω κάθε φορά σε μια διαφορετική ιστορία είναι κάτι μαγικό."
H.B.GR.: Αυτή η "φυγή" έχει πάντα έναν συγκεκριμένο προορισμό στο μυαλό σας;
Α.Π.: Ναι! Με φαντάζομαι να γερνάω στη Γαλλία και πιστεύω ότι με κάποιον τρόπο αυτό θα πραγματοποιηθεί. Έχω αρχίσει να πιστεύω περισσότερο στην ενέργεια του σύμπαντος και στο manifest. Θα ήθελα πολύ να κάνω και γαλλικό κινηματογράφο. Θα μου πεις, ξέρεις γαλλικά; Όχι. Αλλά ξέρω ότι, αν μου δοθεί ο ρόλος, θα τα μάθω σε δύο μέρες. Χρειάζομαι κίνητρο στη ζωή μου. Αν δεν έχω, δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Αν μου δώσεις ένα κίνητρο που με συναρπάζει, θα κάνω τα πάντα γι’ αυτό. Ίσως γι’ αυτό αγαπώ τόσο πολύ αυτή τη δουλειά, πάντα βρίσκει τον τρόπο να με ξυπνήσει. Κάπως έτσι μπήκε και η ιππασία στη ζωή μου. Στο "Κόκκινο ποτάμι" ξεκίνησαν μαθήματα για τις ανάγκες του ρόλου και τώρα, στο "Κρίνο & αγκάθι", θα χρειαστεί ξανά να ανέβω σε άλογο.
H.B.GR.: Κάποια στιγμή μπορεί να έχετε και δικό σας άλογο στη γαλλική εξοχή!
Α.Π.: Άλογα! Και θα πίνω καφέ με τη Μαριόν Κοτιγιάρ, που θα είναι γειτόνισσά μου. Την έχω ερωτευτεί μέσα από το γαλλικό σινεμά. Έχει τόσες ποιότητες ως ηθοποιός. Μπορεί να κάνει τα πάντα.
H.B.GR.: Σας αρέσει και ο τρόπος που ντύνονται οι Γαλλίδες; Έχετε "κλέψει" κάτι για το προσωπικό σας στυλ;
Α.Π.: Ναι, "κλέβω". Το σακάκι, ας πούμε, που τώρα είναι τάση, το είχα "ψαρέψει" από εκεί πολύ νωρίτερα. Θυμάμαι μια γυναίκα στο Παρίσι που φορούσε φόρμα, αθλητικά και ένα σακάκι. Μου άρεσε γιατί ήταν τελείως ανεπιτήδευτο. Φαινόταν ότι δεν το είχε σχεδιάσει, απλώς ντύθηκε. Δεν την έντυσε το ρόύχο, το φόρεσε εκείνη. Μου αρέσει, όμως, και ο τρόπος ζωής τους. Είναι φιλόξενοι, όπως κι εμείς, αλλά με έναν πιο elegant τρόπο.
Ευχαριστούμε θερμά το ξενοδοχείο "The Roc Club" για την ευγενική φιλοξενία.
