Ο δημοσιογράφος Ανδρέας Μέγκος φέρνει στο φως τρια σπάνια φωτογραφικά πορτρέτα του βασιλιά Παύλου, της βασίλισσας Φρειδερίκης και του τέως βασιλικά Κωνσταντίνου. Και τα τρία έχει απαθανατίσει ο κορυφαίος φωτογράφος της εποχής, Δήμος Πατρίδης.
Ο ίδιος ο Μέγκος εξηγεί: "Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε συναντήσει, ίσως χωρίς να το γνωρίζουμε, μια χαρακτηριστική υπογραφή που συνοδεύει δεκάδες επίσημες και ιδιωτικές φωτογραφίες των Ελλήνων Βασιλέων από το 1947 έως το 1974: εκείνη του Δήμου Πατρίδη. Ο Πατρίδης υπήρξε ο τελευταίος επίσημος "Φωτογράφος του Βασιλέως". Στις 12 Φεβρουαρίου 1951 του απονεμήθηκε επισήμως ο τίτλος του φωτογράφου της "Α.Μ. του Βασιλέως των Ελλήνων" — ο τελευταίος τίτλος αυτού του είδους που απονεμήθηκε στην Ελλάδα. Το 1961, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 60ά γενέθλια του Βασιλέως Παύλου, συμμετείχε μαζί με ακόμη οκτώ φωτογράφους στην επίσημη φωτογράφιση της βασιλικής οικογένειας. Οι φωτογραφίες του ήταν εκείνες που τελικά επελέγησαν από τα Ανάκτορα.
Τα τρία πορτρέτα του Παύλου, της Φρειδερίκης και του Διαδόχου Κωνσταντίνου, που παρουσιάζονται εδώ, τυπώθηκαν σε διαστάσεις 24 × 35 εκ., σε ματ χαρτί Agfa, και φέρουν την ιδιόχειρη υπογραφή του φωτογράφου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο χειροποίητος επιχρωματισμός τους από τον ίδιο τον Πατρίδη, μια απαιτητική τεχνική που εφαρμοζόταν μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις".
Και το κείμενο συνεχίζει: "Η πορεία του είχε ξεκινήσει από τη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου υπήρξε συμφοιτητής με σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, ενώ μαθήτευσε μεταξύ άλλων κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη. Το 1936 δημιούργησε το πρώτο του εργαστήριο στην οδό Ομήρου 8Α και το 1938 πραγματοποίησε την πρώτη του επαγγελματική φωτογράφιση πορτρέτου. Η τέχνη του βασίστηκε στην εξαιρετική ικανότητά του να στήνει και να φωτίζει το πρόσωπο, ενώ απέφευγε το ρετούς στα αρνητικά, πιστεύοντας ότι ο φωτογράφος δεν πρέπει να αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά του ανθρώπου. Από τον φακό του πέρασαν βασιλείς, πολιτικοί, διπλωμάτες και καλλιτέχνεςί. Παρά τη μεγάλη του φήμη, ο Πατρίδης απέφευγε την αυτοπροβολή και έδωσε ελάχιστες συνεντεύξεις. Πίστευε πως το έργο ενός καλλιτέχνη είναι η σημαντικότερη μορφή προβολής του. Μια μικρή υπογραφή στο κάτω μέρος μιας φωτογραφίας, που διασώζει όχι μόνο το όνομα του δημιουργού της, αλλά και μια ολόκληρη εποχή της ελληνικής φωτογραφίας και της ελληνικής βασιλικής ιστορίας".
