Angelina Jolie | Ποζάρει στο εξώφυλλο του αμερικάνικου Harper’s BAZAAR και δίνει μία ειλικρινή συνέντευξη

Ο ρόλος της ως μητέρα, τα όχι και τόσο δημοφιλή σχολικά χρόνια και τα σημάδια που αφήνουν οι συναισθηματικές πληγές.

Στην εκπνοή του 2019 και με το βλέμμα στραμμένο στο 2020, η αμερικανική έκδοση του Harper’s BAZAAR επιλέγει την Angelina Jolie για το τελευταίο εξώφυλλο της χρονιάς, γιατί "πολύ απλά δεν υπάρχει καμία σαν κι αυτή". Η Jolie έχει αφιερώσει σχεδόν μια εικοσαετία στον αγώνα για τα δικαιώματα των προσφύγων στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ, ενώ εδώ και δέκα χρόνια χρηματοδοτεί σχολεία για κορίτσια από το Αφγανιστάν μέχρι την Κένυα και τη Καμπότζη.

Σε μία ειλικρινή συνέντευξη, η Jolie μιλάει για τον ρόλο της ως μητέρα και τη φιλοσοφία της γύρω από αυτόν, τα όχι και τόσο δημοφιλή σχολικά χρόνια και πώς αντιμετωπίζει τα σημάδια που αφήνουν οι συναισθηματικές πληγές. Εντυπωσιακή όπως πάντα, η πολυπράγμων Jolie ποζάρει γυμνή στο εξώφυλλο, καλυμμένη μόνο με ένα πέπλο και ξεδιπλώνει τον κινηματογραφικό της χαρακτήρα στις σελίδες του περιοδικού. 

"Το σώμα μου έχει περάσει πολλά την τελευταία δεκαετία, ειδικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, και αυτό φαίνεται από τα σημάδια που έχω να δείξω - ορατά ή μη.  Είναι πιο δύσκολο να παλέψεις με τα σημάδια που δε φαίνονται. Η ζωή επιφυλάσσει πολλές αλλαγές. Μερικές φορές τραυματίζεστε, βλέπετε αυτούς που αγαπάτε να πονούν και δεν μπορείτε να είστε τόσο ελεύθεροι και ανοιχτοί όσο επιθυμεί το πνεύμα σας. Δεν είναι νέο ή παλιό, αλλά νιώθω ότι το αίμα επιστρέφει στο σώμα μου" λέει η Jolie αναφερόμενη στο ελεύθερο πνεύμα που τη χαρακτηρίζει.

Για τη νέα χρονιά που έρχεται

"Για το 2020, το όνειρό μου για όλους είναι να θυμούνται ποιοι είναι και να είναι αυτοί ανεξάρτητα από το τι θα μπορούσε να διαταράξει την ικανότητά τους από το να είναι ελεύθεροι. Εάν αισθάνεστε ότι δεν ζείτε τη ζωή σας πλήρως, προσπαθήστε να προσδιορίσετε τι ή ποιος σας εμποδίζει να αναπνεύσετε. Προσδιορίστε και παλέψτε το παρελθόν, ό, τι σας καταπιέζει. Αυτό παίρνει πολλές μορφές και είναι ένας διαφορετικός αγώνας για τον καθένα. Το λέω αυτό, κατανοώντας βαθιά ότι για πολλές γυναίκες η ελευθερία απλά δεν είναι επιλογή. (...) Διαβάζω το βιβλίο No Visible Bruises, το οποίο επισημαίνει ότι μεταξύ 2000 και 2006 πέθαναν στην Αμερική περισσότερες γυναίκες από ενδοοικογενειακή βία από ό, τι οι αμερικανοί στρατιώτες στο πεδίο της μάχης. Είναι συγκλονιστικό ότι σε όλο τον κόσμο το πιο επικίνδυνο μέρος για τις γυναίκες σήμερα είναι το σπίτι. (...)  Εάν υπάρχει ένας αγώνας σε αυτή τη ζωή, πρέπει να είναι για την ελευθερία και τα δικαιώματα. Και αν εμείς έχουμε την ελευθερία μας, πρέπει να αγωνιστούμε για αυτούς που δεν την έχουν.

Αν κανείς δεν επαναστατούσε, δεν θα άλλαζε τίποτα ποτέ. 

"Είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις μία γεμάτη ζωή όπως εσύ θέλεις. Και για τις περισσότερες γυναίκες είναι αδύνατον με όλα αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν. Γνωρίζω ότι έχω την ελευθερία να λέω ό,τι θέλω και να κάνω τις δικές μου επιλογές. Και την ικανότητα να ενθαρρύνω τα παιδιά μου να εξερευνούν τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του κόσμου των ιδεών και της έκφρασης, χωρίς να υπάρχουν όρια σε αυτά που επιτρέπεται να σπουδάσουν ή να γνωρίσουν και σε αυτά που φαντάζονται ότι θέλουν να κάνουν στο μέλλον. Νομίζω ότι όλοι αναγνωρίζουμε την τόλμη όταν τη βλέπουμε. Τίποτα δεν με κάνει να χαμογελάω περισσότερο από όταν βλέπω κάποιον να είναι απλά ο εαυτός του, με το δικό του στυλ και χαρακτήρα, όποιο κι αν είναι αυτό".

Για τα χρόνια στο σχολείο

Στο σχολείο δεν ήμουν δημοφιλές άτομο. Ήμουν πανκ. Μου άρεσε το δέρμα, το PVC και το δίχτυ. Αυτά ήταν τα τρία αγαπημένα μου υλικά όταν ήμουν 20. Θυμάμαι την πρώτη φορά που φόρεσα ένα παντελόνι από PVC. Περίμενα μια ακρόαση κάτω από τον ήλιο στο Los Angeles. Όταν ήρθε η σειρά μου, το παντελόνι είχε λιώσει. Δεν πήρα τον ρόλο. Αλλά μου άρεσε πολύ εκείνο το παντελόνι. Φορούσα ένα παρόμοιο όταν παντρεύτηκα τον Jonny (Lee Miller).

Για τις ετικέτες "τέλεια" μητέρα και "τέλεια" σύζυγος

Το να βάζουμε ετικέτες στους ανθρώπους και να τους τοποθετούμε σε κουτιά δεν είναι ελευθερία. Εκτιμώ περισσότερο από όλα τη διαφορετικότητα και την ποικιλομορφία - στην οικογένειά μου και σε άλλες. Δεν θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο όπου ο καθένας είναι ο ίδιος και φαντάζομαι ότι είναι και η αλήθεια για όσους το διαβάζουν τώρα αυτό.

"Θα ήθελα πολύ να ζήσω στο εξωτερικό και θα το πράξω μόλις τα παιδιά γίνουν 18. Αυτή τη στιγμή, η βάση μου πρέπει να είναι όπου επιλέγει να ζει ο πατέρας τους" εξομολογείται κλείνοντας μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη. 

Το άρθρο είναι δημοσιευμένο στο τεύχος Δεκεμβρίου-Ιανουαρίου 2019-2020 του Harper's BAZAAR US.
Μαλλιά: Malcolm Edwards; Makeup: Val Garland; Manicure: Chisato Yamamoto; Production: LaLaLand; Set design: Max Bellhouse; Retouching: Digital Light Ltd.