Μίκης Θεοδωράκης | Όσα είχε πει για την Τέχνη, τη ζωή, τον έρωτα, το θάνατο

Ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης έφυγε σε ηλικία 96 ετών αφήνοντας πίσω του ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό και πνευματικό έργο.

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν ήταν μόνο ένα σπουδαίος μουσικοσυνθέτης. Ήταν ένας εμπνευσμένος πνευματικός άνθρωπος που κάθε φορά που μιλούσε, ακόμα και στα βαθιά του γεράματα, ο λόγος του παρέσερνε σαν χείμαρρος τον ακροατή και τον μετέφερε από τη Χίο όπου γεννήθηκε, μέχρι την Τρίπολη, το Παρίσι, τη Μακρόνησο και τις μεγαλύτερες μουσικές σκηνές του κόσμου όπου παρουσίασε το μεγαλειώδες έργο του.

Αυτά είναι μερικά αποσπάσματα από όσα σημαντικά είχε πει σε συνεντεύξεις του.

Για τη μουσική

"Από παιδί άκουγα τραγούδια στο σπίτι μας. Από τη γιαγιά μου βυζαντινούς ύμνους. Από τον πατέρα μου ριζίτικα. Κι από την μητέρα μου, τραγούδια της εποχής. Άρχισα έτσι να τραγουδώ από πολύ μικρός και να αγαπώ την μουσική. Κάποια μέρα μου αγόρασαν ένα βιολί, όταν ήμουν 12 ετών και τότε έγραψα το πρώτο μου τραγούδι. Έτσι, άνοιξε μέσα μου μια μικρή πηγή μουσικής, που σιγά-σιγά έγινε ρυάκι, ποταμάκι και μετά ποταμός. Όλα ήρθαν φυσιολογικά, γιατί φαίνεται ότι γεννήθηκα μουσικός και έγινα συνθέτης".

Για τον έρωτα

"Ο έρωτας είναι η καρδιά της μεγάλης δωρεάς που είναι η ζωή για τον άνθρωπο αλλά και κάθε τι έμψυχο είτε άψυχο, που υπάρχει σ’ αυτόν τον υπέροχο πλανήτη, τη Γη. Ο άνθρωπος που δεν έχει κυριαρχηθεί από το μαγικό ερωτικό συναίσθημα πρέπει να θεωρείται δυστυχής και ψυχικά ανάπηρος. Ο έρωτας μάς μεταμορφώνει, μας συγκλονίζει, ακονίζει την ευαισθησία μας, μας ανυψώνει ώστε να ανεβούμε στην εκτίμηση του προσώπου που αγαπάμε. Ο έρωτας ταιριάζει απόλυτα με την αρμονία, την ομορφιά, την τέχνη και ειδικά με τη μουσική, γιατί αποτελεί συστατικό τους στοιχείο". 

"Ίσως και η τέχνη να είναι ένα ερωτικό παιχνίδι. Έτσι όπως το αηδόνι κελαηδάει για να γοητεύσει, ίσως κι όλα αυτά που δημιουργήσαμε τα κάναμε κι εμείς από μια τέτοια παρόρμηση: να είμαστε ωραιότεροι από τους άλλους".

Για την οικογένειά του

"Σε κάθε στιγμή της ζωής μου είτε ζούσα στο μέσον του μαγικού κόσμου των ήχων είτε όταν ήμουν περικυκλωμένος από την ανθρώπινη κτηνωδία, η σκέψη μου ήταν στραμμένη κυρίως στην οικογένειά μου, γιατί ένοιωθα ότι αυτό που έκανα εκείνη τη στιγμή, το έκανα για τα πρόσωπα που αγαπώ και που με αγαπούσαν, ώστε να είμαι αντάξιος της αγάπης μου και της δικής τους αγάπης".

Για τους Έλληνες

"Έλληνες εγώ χαρακτηρίζω αυτούς που έχουν ελληνική παιδεία κι ελληνικό ήθος. Δε με απασχολεί ποια γλώσσα μιλάνε".

Για τη γυναίκα του, Μυρτώ

"Ο μεγάλος μου έρωτας είναι η γυναίκα μου. Εάν αυτήν τη στιγμή εξαφανιστεί για πέντε λεπτά η γυναίκα μου από τη ζωή μου, θα πεθάνω αμέσως. Κι αυτό βαστάει 40 χρόνια".

Για τη σύγχρονη εποχή

"Φοβάμαι εν τέλει ότι η πρωτοφανής τεχνολογική ανάπτυξη με την προβολή των υλιστικών κυρίως ανέσεων που προσφέρει στις ανεπτυγμένες οικονομικά κοινωνίες, θα αποδειχθεί ως η μεγαλύτερη παγίδα της ανθρωπότητας. Δεδομένου ότι στην πραγματικότητα εκβαρβαρίζει αντί να εξανθρωπίζει τους ανθρώπους".

Για το έργο του

"Νομίζω ότι κι αυτός που πιστεύει ότι έχει κερδίσει την αθανασία με το έργο του, θα πρέπει να φοβάται τον θάνατο. Ίσως μάλιστα περισσότερο από τους άλλους, γιατί έχει έμπρακτα αποδείξει πόσο ανεκτίμητη είναι γι’ αυτόν η δωρεά της ζωής".

Για το θάνατο

"Θα ΄θελα όταν το ποσοστό της ζωής που μου αναλογεί το ΄χω ξοδέψει όλο κι έρθει το τέλος, να μην είμαι στην απέραντη μοναξιά. Θα ΄θελα να έχω ενδοεπικοινωνία με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου. Αιώνια ενδοεπικοινωνία. Θα ΄ναι κάτι υπέροχο".