Για τους περισσότερους ανθρώπους, το να εργαστούν στη NASA δεν αποτελεί εναλλακτικό σχέδιο, όμως για τη Δρα Nicola Fox, Head of Science στον πιο γνωστό διαστημικό οργανισμό του κόσμου, υπήρχαν δύο επιλογές: να γίνει σταρ ή να μελετήσει τα αστέρια. "Δεν νομίζω καν ότι θα ήμουν καλή ηθοποιός· απλώς μου άρεσε να προσποιούμαι ότι είμαι κάποια άλλη", μου λέει.
Παρότι σχεδίαζε να δώσει εξετάσεις για τη δραματική σχολή, η Fox — το μοναχοπαίδι ενός μηχανικού και μιας τραπεζικής υπαλλήλου— αγαπούσε την επιστήμη από μικρή ηλικία. Αυτό ενισχύθηκε από τον πατέρα της που ήταν φανατικός με το διάστημα, ο οποίος την πήρε από την κούνια της όταν ήταν μόλις οκτώ μηνών για να δουν μαζί τις προσεδαφίσεις στη Σελήνη το 1969. Μπορεί να μη θυμάται τίποτα από εκείνη τη στιγμή, θυμάται όμως ότι της μάθαινε για το ηλιακό σύστημα. "Φαντάσου να δουλέψεις κάποτε στη NASA", της έλεγε.
Η Fox δεν πήγε ποτέ σε δραματική σχολή. Σπούδασε φυσική στο Imperial College του Λονδίνου και στη συνέχεια ολοκλήρωσε το διδακτορικό της στη διαστημική και τη φυσική της ατμόσφαιρας. Μετά από μια παρουσίαση σε συνέδριο στην Αλάσκα το 1995, την προσέγγισε η NASA. "Δεν μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό ως πραγματική πιθανότητα", παραδέχεται. "Μεγάλωσα στο Χερτφορντσάιρ, οπότε πίστευα ότι οι επιλογές μου περιορίζονταν σε ένα πανεπιστήμιο ή σε κάποιο ερευνητικό εργαστήριο". Υπέβαλε επιτυχώς αίτηση για το μεταδιδακτορικό πρόγραμμα του οργανισμού για φοιτητές από το εξωτερικό και βρέθηκε στο Goddard Space Center στο Μέριλαντ, δουλεύοντας σε αποστολές της NASA υπό την καθοδήγηση του διακεκριμένου αστροφυσικού Mario Acuña. "Θυμάμαι ότι ανατρίχιασα όταν πέρασα για πρώτη φορά την πύλη με την κάρτα μου", λέει. "Ακόμη νιώθω το ίδιο. Όταν χάνομαι στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, μου θυμίζει ότι κάνω κάτι πραγματικά εμπνευσμένο. Ο κοινός σκοπός μάς κρατά. Μπορεί να έχω κοιτάξει 75 βαρετά spreadsheets προϋπολογισμών και να έχω πονοκέφαλο, αλλά μετά θυμάμαι ότι ετοιμαζόμαστε να εκτοξεύσουμε μια αποστολή για να μελετήσουμε ένα παγωμένο φεγγάρι του Δία… Και αυτό είναι απίστευτα συναρπαστικό!"
Η Fox εργάστηκε στη NASA για τρία χρόνια πριν μετακινηθεί στο Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Φυσικής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, όπου παρέμεινε σχεδόν δύο δεκαετίες. Επέστρεψε στη NASA το 2018 ως διευθύντρια της Διεύθυνσης Ηλιοφυσικής και πέρυσι, όταν έγινε αναπληρώτρια διοικητής της Διεύθυνσης Επιστημονικών Αποστολών έγινε η πρώτη Βρετανίδα και μόλις η δεύτερη γυναίκα που κατέχει τη θέση από την ίδρυση της NASA το 1958.
Παραδέχεται ότι στην πορεία της συνάντησε και λιγότερο υποστηρικτικούς δασκάλους και προϊσταμένους. "Ένας επόπτης με εκφόβιζε τόσο πολύ που φοβόμουν να μιλήσω και έλεγε: "Μπορεί κάποιος από τους έξυπνους νεαρούς να μου δώσει την απάντηση;” Είχα έντονο το "σύνδρομο του απατεώνα", φοβόμουν να κάνω ερωτήσεις μήπως με θεωρήσουν χαζή. Κάποια στιγμή όμως συνειδητοποίησα ότι αν χρειάζεται να ρωτήσεις, σημαίνει ότι κάποιος δεν σου το εξήγησε σωστά". Η ίδια περιγράφει τη σημερινή κουλτούρα ως συμπεριληπτική και θυμάται με ευγνωμοσύνη έναν προϊστάμενο που ανέλαβε την ευθύνη όταν εκείνη απάντησε λάθος σε μια σύσκεψη. "Μου είπε: "Εγώ έχω ήδη κάνει την καριέρα μου. Μπορώ να κάνω λάθος. Εσύ πρέπει να μπορείς να σταθείς με αυτοπεποίθηση στην επόμενη συνάντηση”".
Σήμερα, μεγάλο μέρος της δουλειάς της αφορά την εποπτεία περισσότερων από 140 αποστολών. "Μπορεί να μην κάνω η ίδια την έρευνα, αλλά είμαι απίστευτα περίεργη για όσα κάνουν όλες οι ομάδες μου", λέει. Πιστεύει ότι το δυνατό της σημείο είναι η δημιουργία δικτύων και συνεργασιών. "Το διάστημα δεν είναι για τους λιγόψυχους. Ό,τι κάνουμε έχει ρίσκο", τονίζει. "Συνεχώς αναρωτιόμαστε πώς το μειώνουμε και τι μαθαίνουμε όταν κάτι δεν πάει καλά".
Παρά τις ευθύνες και τη συναισθηματική πίεση, παραμένει ενθουσιώδης. Στόχος της είναι να φέρει περισσότερη επιστήμη στο διάστημα μέσα από συνεργασίες με τον ιδιωτικό τομέα. Πολλές αποστολές, όπως η Parker Solar Probe — το ταχύτερο αντικείμενο που έχει κατασκευαστεί ποτέ — επηρεάζουν άμεσα τη ζωή στη Γη, από τη μελέτη του κλίματος μέχρι τη βιολογία σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας.
Παράλληλα, η προσωπική της ζωή παραμένει στο επίκεντρο. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συζύγου της το 2010, αφιέρωσε το όνομά του σε αποστολή που "θα περιφέρεται γύρω από τον ήλιο για πάντα". Σήμερα, βρίσκει ισορροπία περνώντας χρόνο με τα δύο παιδιά της. Κι όμως, για μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες της NASA, υπάρχει ακόμη ένα όνειρο: "Αν θα ήθελα να πάω στο διάστημα;" λέει γελώντας. "Πού υπογράφω;"
