Είμαι 29 ετών, μια ηλικία που έχει γίνει η αφορμή για συζητήσεις σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι ενήλικας, να νοικοκυρεύεσαι (ή όχι) και, πάνω απ' όλα, πώς να φροντίζεις τη δική σου ευημερία. (Μήπως πρέπει να παρτάρω λιγότερο;) Πρόκειται για μια σειρά από θέματα που γίνονται συχνά αντικείμενο ετήσιων άρθρων προβληματισμού, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε εκ των προτέρων τα συμπεράσματα στα οποία θα καταλήξουν. Οι Millennials και οι Zillennials αισθάνονται την πίεση των μεγαλύτερων γενιών να ζήσουν μια συμβατική και φιλόδοξη ζωή, την ίδια στιγμή που εκείνοι έχουν περιορίσει την ελπίδα των νέων ανθρώπων για το μέλλον.
Οι New York Times περιέγραψαν αυτό το δίλημμα μόλις τον περασμένο μήνα, μιλώντας με τριαντάρηδες σε όλη την Νέα Υόρκη που ένιωθαν απογοητευμένοι από την κατάστασή τους και, για να το πούμε απλά, παρατημένοι. Το άρθρο επεσήμανε ότι η μακροχρόνια δημοσκόπηση Harvard Youth Poll διαπίστωσε πως για πρώτη φορά στην ιστορία, η πλειονότητα των νέων Αμερικανών δεν πιστεύει ότι θα ξεπεράσει οικονομικά τους γονείς της. Τα τελευταία 30 χρόνια, το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί στα ύψη και, σήμερα, τα αυξανόμενα δάνεια και τα χρέη μεταξύ των νέων έχουν κάνει την απόκτηση ενός σπιτιού να φαντάζει εξωπραγματική. Κοιτάζοντας ακόμα νεότερες ηλικίες, η Gen Z βιώνει το μεγαλύτερο βάρος της οικονομίας, με το περιοδικό Fortune να διαπιστώνει ότι τα δύο τρίτα των γονιών δηλώνουν πως τα ενήλικα παιδιά τους Gen Z βασίζονται σε αυτούς (και το Playboy να φτάνει στο σημείο να συνδέσει τη στεγαστική κρίση με τη μείωση της σεξουαλικής δραστηριότητας). Γιατί να σταματήσετε να παρτάρετε αν το ενοίκιο είναι πολύ υψηλό, αν δεν υπάρχει λογική προσδοκία ότι θα βρείτε ασφάλεια, θα αγοράσετε ένα σπίτι ή θα ζήσετε άνετα μετά το 2050;
Το σύνδρομο του Peter Pan και η φυγή στο φως της νύχτας
Αυτή η αυξανόμενη ματαιότητα είναι πιθανότατα ο λόγος για τον οποίο το κοινό, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού μου, συνδέεται τόσο βαθιά με το εντυπωσιακό σκηνοθετικό ντεμπούτο του influencer που έγινε σκηνοθέτης, Jordan Firstman, με τίτλο "Club Kid". Η ταινία προσφέρει μια τρυφερή ματιά στην καθυστερημένη ανάπτυξη και την απρόσμενη πατρότητα, αλλά, πάνω απ' όλα, παραδίδει μια οξεία ματιά στον αγώνα να αφήσετε πίσω τη νεότητα όταν ο κόσμος φαίνεται όλο και πιο σκοτεινός. Η ιδέα του να παρτάρετε αντί να ανησυχείτε είναι δελεαστική: να υπάρχετε σε έναν χώρο απαλλαγμένο από ευθύνες. Ο Peter, τον οποίο υποδύεται ο Jordan Firstman, ένας τριαντάρης διοργανωτής πάρτι βαθιά εμπλεκόμενος στην underground queer club σκηνή της New York, ζει στο διαμέρισμα που του άφησε η συγχωρεμένη η μητέρα του και πουλάει ναρκωτικά παράλληλα, ενώ η μόνη πραγματική καθημερινή του έννοια είναι να συνέλθει για το επόμενο πάρτι. Τη στιγμή που περνά το κατώφλι οποιουδήποτε κλαμπ, βυθίζεται σε μια κατάσταση λήθης που τροφοδοτείται από ναρκωτικά και σεξ. Ο Peter προσκολλάται στη νεότητά σου, αποφεύγει όλες τις ευθύνες και αναβάλλει άμεσα την τόσο απαραίτητη εσωτερική αναζήτηση.
Το καμπανάκι της αφύπνισης για τον Peter έρχεται με τη μορφή ενός 10χρονου αγοριού με το όνομα Arlo, που υποδύεται ο Reggie Absolom, ενός γιου που απέκτησε αγνοώντας το, χρόνια μετά από μια ερωτική επαφή με έναν άνδρα που επέμεινε να μετατρέψουν τη συνάντησή τους σε τρίγωνο με μια γυναίκα. Μια δεκαετία μετά από εκείνη τη μοιραία νύχτα, η κολλητή φίλη της γυναίκας, την οποία υποδύεται με μια φρενίτιδα τροφοδοτούμενη από ναρκωτικά η Kirby Howell-Baptiste, εμφανίζεται στην πόρτα του με ένα μικρό παιδί, φέρνοντας τα νέα ότι η μητέρα πέθανε από αυτοκτονία και ο Peter πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του. Είναι μια παραβολή κομμένη και γραμμένη για μια κουρασμένη γενιά που δεν βλέπει κανέναν λόγο να σταματήσει το πάρτι. Χρειάζεται ένα είδος πελαργού από κεταμίνη για να αλλάξει πορεία.
Μια διπλή ιστορία ενηλικίωσης
Το "Club Kid" απολαμβάνει τους πόνους της ανάπτυξης. Ο Jordan Firstman αποφεύγει να αναγάγει τη σύγκρουση σε μια απλή διαμάχη για την ανατροφή του Arlo ή τον προσωπικό του αγώνα να ξεφύγει από τον τρόπο ζωής των πάρτι. Αντίθετα, το "Club Kid" ξεδιπλώνεται ως μια τρυφερή παράλληλη ιστορία ενηλικίωσης, όπου ο Peter μεγαλώνει καθώς μαθαίνει να γίνεται γονιός του Arlo, ενός ήσυχου, περιέργου παιδιού που παλεύει με την απώλεια της μητέρας του. Ο Jordan Firstman αγκαλιάζει τα παραπατήματα, αφήνοντάς μας να δούμε την ομορφιά της ζωής του καθώς αναμειγνύεται με τη νέα του ιδιότητα ως γονέας. Ο σίφουνας της ευθύνης και της ακούσιας πατρότητας λειτουργεί σαν παραμύθι, μια θαυμαστή πραγματικότητα που φαντάζει όλο και πιο μακρινή από αυτό που μπορεί λογικά να περιμένει ένας τριαντάρης σήμερα.
Βλέποντας το "Club Kid", αναλογίστηκα τους δικούς μου γονείς, οι οποίοι με συνέλαβαν (από ευτυχές ατύχημα, όπως μου έχουν πει) στα 27 και τα 29 τους. Εργάζονταν μαζί σε μια πιτσαρία πριν ανοίξουν το δικό τους μπαρ. Τα παιδικά μου χρόνια ένιωθα ότι ήταν τυλιγμένα στη νυχτερινή ζωή της Atlanta. Κάπως, εντελώς άπειροι, έμαθαν να ισορροπούν τον τρόπο ζωής τους με τους νέους τους ρόλους ως γονείς. Έζησα ως το μοναδικό παιδί (μαζί με τον κατά δύο χρόνια μικρότερο αδερφό μου) στον κόσμο των γονιών μου για αρκετά χρόνια, συχνά καθισμένος με τους θαμώνες του μπαρ για ώρες ενώ οι γονείς μου δούλευαν ή υπό την ενεργή επίβλεψη των μαγείρων. Ένιωθα σαν να μπαινοβγαίνω σε έναν άλλο κόσμο, αλλά αυτό μας έφερε επίσης πιο κοντά. Δεν θυσίασαν τη ζωή τους για μένα, με έκαναν μέρος της. Σήμερα, αυτή η ιστορία ακούγεται σαν ένα ρομαντικό ιδανικό, μια περιπέτεια που είναι δυνατή μόνο χωρίς την απειλή των δανείων και το υψηλό κόστος ζωής. Απλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει το ίδιο σήμερα.
Η αντιμετώπιση της σκληρής γραφειοκρατίας
Αυτό που κάνει την ιστορία του Peter καθηλωτική είναι το πώς πλοηγείται στις ευθύνες της πατρότητας χωρίς να ξεχνά εντελώς τον εαυτό του. Ορισμένοι κριτικοί αμφισβήτησαν την ταινία, ισχυριζόμενοι ότι στιγματίζει την queer party σκηνή, αλλά στη δική του αφήγηση, δεν απορρίπτει τον πρώην τρόπο ζωής του, αλλά μόνο τα κομμάτια που ήταν κακά για εκείνον. Ο φίλος του μάλιστα υποδέχεται τα νέα της πατρότητας με ενθουσιασμό, περνώντας χρόνο με τον Arlo χωρίς να ασκεί κριτική. Ακόμη κι αν τελικά χρειαστεί να αποστασιοποιηθεί από τις συνήθειες αυτών των φίλων, αυτό δεν απαιτεί έναν μεγάλο καβγά. Η ζωή συμβαίνει και οι άνθρωποι προχωρούν.
Γι' αυτό είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο Jordan Firstman επιστρέφει στο πραγματικό πρόβλημα στο τέλος της ταινίας. Ένα εκδικητικό τηλεφώνημα στις κοινωνικές υπηρεσίες από την πρώην κολλητή φίλη του Peter, την οποία υποδύεται η Cara Delevigne, οδηγεί στην απέλαση του Arlo και στον χωρισμό του νέου δίδυμου πατέρα και γιου. Φέρνει στο φως τους πραγματικούς φόβους της ζωής που αιωρούνται πάνω από αυτή τη ζεστή ιστορία. Σίγουρα, ο Peter δεν κατέθεσε τα κατάλληλα έγγραφα υιοθεσίας και η έλλειψη χρημάτων του γίνεται καταδικαστικά εμφανής όταν κοιτάζει τα ασφάλιστρα υγείας και τους λογαριασμούς νομικών εξόδων μπροστά σε μια ανελέητη γραφειοκρατία.
Ο Jordan Firstman αρνείται να προσφέρει μια ωραία εικόνα. Αντίθετα, μελετά τους φόβους των νέων Millennials, μιας γενιάς που είναι μόνιμα αβέβαιη για τον κόσμο γύρω της, και τους αποστάζει σε μια ζεστή, καθυστερημένη ιστορία ενηλικίωσης. Ο Jordan Firstman ονειρεύεται το ποιες μπορούμε να γίνουμε, αν μας δοθεί η ευκαιρία να μεγαλώσουμε σε έναν κόσμο όπου το σταθερό έδαφος είναι δύσκολο να βρεθεί. Ο Peter μεγαλώνει παράλληλα με τον γιο του, με όλα τα παραπατήματα της διαδρομής.
