Σε έναν κόσμο που διψά για αίμα, το "The Running Man" δεν σου ζητά απλώς να παρακολουθήσεις ένα ακόμη δυστοπικό θέαμα. Σου ζητά να διαλέξεις πλευρά. Κι αν κάτι το κάνει ακαταμάχητο για το κοινό του Harper’s Bazaar, αυτό δεν είναι μόνο η ένταση, η δράση ή η πολιτική του ματιά. Είναι ο τρόπος που ο Glen Powell —με το σώμα, το βλέμμα, την κίνηση και τη σιγαλιά αυτοπεποίθηση του απόλυτου leading man— μετατρέπει μια ιστορία επιβίωσης σε κάτι βαθύτερο: μια φαντασίωση δύναμης, τρυφερότητας και αντίστασης, ειδικά μέσα από το γυναικείο βλέμμα.
Διαβάστε Επίσης
Η ιστορία είναι απλή, σκληρή και τραγικά επίκαιρη: σε μια Αμερική του αύριο, το τηλεοπτικό show "Ο Άτρωτος" είναι το πιο δημοφιλές πρόγραμμα στον πλανήτη. Ένα παιχνίδι όπου οι διαγωνιζόμενοι τρέχουν για τη ζωή τους επί 30 ημέρες, κυνηγημένοι από επαγγελματίες δολοφόνους, ενώ κάθε τους στιγμή μεταδίδεται σε πραγματικό χρόνο σε ένα κοινό που έχει εθιστεί στο θέαμα της βίας. Ο Ben Richards (Powell), ένας εργάτης που έχει χάσει τα πάντα και παλεύει να σώσει την άρρωστη κόρη του, δέχεται να συμμετάσχει ως έσχατη λύση. Το σύστημα τον θέλει θύμα. Το κοινό τον μετατρέπει σε είδωλο. Και όσο εκείνος επιμένει να ζει, τόσο η ίδια η εκπομπή, ο μηχανισμός της τηλεοπτικής εξουσίας και η συλλογική μας συνείδηση αρχίζουν να τρίζουν.
Ο σκηνοθέτης Edgar Wright παραδίδει εδώ την πιο ώριμη, σκοτεινή και συνειδητοποιημένη δουλειά του. Αφήνει στην άκρη τον καθαρό αυτοσαρκασμό και χτίζει έναν κόσμο αναγνωρίσιμο: neon φώτα, corporate studios, εμπορικά σήματα, social media οθόνες που σχολιάζουν, ψηφίζουν, ακυρώνουν. Το "The Running Man" είναι θεαματικό, γρήγορο, γεμάτο κίνηση, αλλά πίσω από την αδρεναλίνη υπάρχει μια ξεκάθαρη ιδέα: όταν η ζωή γίνεται περιεχόμενο, η ηθική γίνεται απλώς ένα ακόμα format.
Μέσα σε αυτό το σύμπαν, ο Glen Powell κάνει κάτι που τον ξεχωρίζει από τη γενιά του. Δεν στηρίζεται μόνο στο καλογυμνασμένο σώμα του —που η κάμερα αξιοποιεί γενναιόδωρα, από τις σκηνές με την κόκκινη φόρμα μέχρι τις πιο εκτεθειμένες στιγμές, χωρίς ποτέ να τον ευτελίζει— αλλά το χρησιμοποιεί ως κομμάτι του χαρακτήρα. Είναι ένας ήρωας που ιδρώνει, ματώνει, λαχανιάζει, πέφτει και ξανασηκώνεται. Η φυσική του παρουσία έχει αυτό το παλιό, κλασικό Hollywood sex appeal: φαρδιές πλάτες, καθαρή γραμμή, βλέμμα που κρατάει το κοντινό πλάνο χωρίς προσπάθεια. Αλλά η γοητεία του εδώ δεν είναι τοξικά macho· είναι ευάλωτη, προστατευτική, σχεδόν οικογενειακή.
Για το γυναικείο κοινό —και ειδικά για τις αναγνώστριες που έχουν βαρεθεί είτε τους άψυχους action heroes είτε τους υπερ-ειρωνικούς anti-heroes— ο Powell εδώ προσφέρει κάτι σπάνιο: Έναν άντρα που μπορεί να είναι ταυτόχρονα σέξι, συναισθηματικός και επικίνδυνος, χωρίς να χάνει την ανθρωπιά του. Δεν φλερτάρει μαζί σου απευθείας, αλλά με τον τρόπο που προστατεύει την κόρη του, με τον τρόπο που αρνείται να γίνει μαριονέτα, με τον τρόπο που κοιτά την κάμερα όταν καταλαβαίνει ότι όλος ο κόσμος βλέπει. Εκεί χτίζεται το πραγματικό star power.
Ο Josh Brolin ως Dan Killian είναι το τέλειο αντίβαρο: ο δαίμονας της τηλεόρασης σε κοστούμι, ο άνθρωπος που χαμογελάει γοητευτικά πάνω από ένα σύστημα που καταστρέφει ζωές για ποσοστά. Ο Colman Domingo φέρνει μια σχεδόν θεατρική μεγαλοπρέπεια σε έναν χαρακτήρα που παίζει με τα όρια της σάτιρας και του τρόμου, ενώ η Katy O’Brian προσθέτει μια ισχυρή, σωματική, δυναμική γυναικεία παρουσία στον κόσμο των "κυνηγών", χωρίς να γίνεται διακοσμητική. Ο Michael Cera και οι υπόλοιποι κινούνται ως μέλη ενός καλοκουρδισμένου οικοσυστήματος κυνισμού, ενισχύοντας την αίσθηση ότι όλοι είναι κάπως συνένοχοι.
Σκηνοθετικά, ο Wright στήνει το show σαν ένα μείγμα συναυλίας, αγώνα UFC και τελετής βραβείων. Φωτισμοί, γιγαντοοθόνες, γραφικά, slogans — όλα φτιάχνουν ένα περιβάλλον που θυμίζει τον δικό μας κόσμο, απλώς ένα κλικ πιο ωμό. Η δράση είναι καθαρά γυρισμένη, χωρίς να χάνεσαι σε CGI χάος· νιώθεις το τρέξιμο, την ανάσα, τις αποστάσεις, τον κίνδυνο. Σε κάποιες στιγμές, ειδικά προς το φινάλε, η ταινία φλερτάρει με την υπερβολή σε διάρκεια και κλίμακα, αλλά ποτέ δεν χάνει τον συναισθηματικό της πυρήνα: ένας άνθρωπος που αρνείται να δεχθεί ότι η ζωή του ανήκει σε ένα format.
Εκεί είναι και το σημείο όπου το φιλμ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα: δεν είναι απλώς ένας νέος άντρας που τρέχει. Είναι μια ιστορία για την εικόνα, για το πώς σε ορίζουν οι άλλοι και πώς ανακτάς τον έλεγχο. Στον Ben Richards, βλέπουμε όλες τις γυναίκες (και άντρες) που έχουν κριθεί άδικα από media, social, τίτλους, tags. Ένας άνθρωπος που μετατρέπεται σε "κακοποιό" επειδή το αφήγημα το βολεύει. Και ένας άντρας που σιγά σιγά καταλαβαίνει ότι η μόνη του πιθανότητα να επιβιώσει είναι να ξαναγράψει την ιστορία on air, μπροστά σε όλους.
Το "The Running Man" μιλά για τον εθισμό στο θέαμα, για την τοξική χαρά με την οποία "ακυρώνουμε" ανθρώπους, για τη γοητεία του να βλέπεις κάποιον να καταρρέει live. Όμως, σε αντίθεση με πιο κυνικές ταινίες, εδώ υπάρχει χώρος για συγκίνηση, για ηθική, για επιλογή. Δεν σε αφήνει μόνο να σοκαριστείς· σε καλεί να αναρωτηθείς: εγώ, αν έβλεπα αυτό το show, θα έκλεινα την τηλεόραση;
Κι ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, ο Glen Powell παραμένει στο κέντρο σαν ένας σύγχρονος, χολιγουντιανός ήρωας: με μπράτσα και καρδιά, με κοιλιακούς και ενοχές, με βλέμμα που λέει "φοβάμαι" και σώμα που λέει "θα συνεχίσω". Είναι αδύνατον να μη σχολιάσεις πόσο καλά χρησιμοποιεί την φυσική του φόρμα η ταινία: οι σκηνές δράσης είναι χορογραφημένες γύρω από την ευλυγισία, τη δύναμη και την εκρηκτική του ενέργεια. Είναι ένας ρόλος που τον τοποθετεί οριστικά στη λίστα των σταρ που μπορούν να κάνουν τα πάντα — από ρομαντική κομεντί μέχρι ανελέητο sci-fi action — και να δείχνουν αβίαστα hot σε όλα.
Γιατί καλό είναι να το δείτε
Γιατί είναι μια ταινία που συνδυάζει εμπορικό θέαμα με άποψη.
Γιατί προσφέρει ένα σύμπαν γεμάτο εικόνες που μένουν στο μυαλό, χωρίς να σε κουράζει με διδακτισμό.
Γιατί μιλά για τη δύναμη των media με τρόπο που αγγίζει και το ενημερωμένο, στιλάτο, γυναικείο κοινό — αυτό που ξέρει πολύ καλά τη δύναμη μιας εικόνας και μιας αφήγησης.
Και γιατί, πολύ απλά, ο Glen Powell, στην καλύτερη μέχρι τώρα στιγμή της καριέρας του, κάνει το "The Running Man" όχι μόνο μια δυνατή δυστοπική περιπέτεια, αλλά και ένα must-see φαινόμενο για όποια (και όποιον) αγαπά σύγχρονο σινεμά με ρυθμό, ένταση και έναν αληθινό movie star στο κέντρο του κάδρου.
Μεταφέροντας τον παλμό του Hollywood και του διεθνούς Jet Set από την καρδιά της παγκόσμιας showbiz, ο George Satsidis (@georgesats) μοιράζεται με τους αναγνώστες του Harper's Bazaar όσα μαθαίνει και βλέπει #behindthecamera.
