Βατράχια | Άρης Σερβετάλης και Μιχάλης Σαράντης σε μια κοινή συνέντευξη λίγο πριν την Επίδαυρο

Το μπεκετικό δίδυμο του Θεού Διονύσου και του υπηρέτη του, Ξανθία, μοιράζονται αντίστοιχα οι δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί, οδηγούμενοι σε μια "κατάβαση" στον Άδη από την Έφη Μπίρμπα στην πρώτη της σκηνοθεσία στην Επίδαυρο.

HARPER'S BAZAAR TEAM

Να ξεκινήσουμε από την Έφη Μπίρμπα. Πώς έχετε διαμορφώσει καλλιτεχνικά ο ένας τον άλλον μέσα στα χρόνια;
Άρης Σερβετάλης: Ο ένας διαμορφώνεται σε σχέση με τον άλλον εφόσον περνάμε μαζί την καθημερινότητά μας προσωπικά και καλλιτεχνικά. Ο καθένας έρχεται με τα δεδομένα του, αλλά η πορεία και οι στόχοι μας είναι κοινοί. Συνεργαζόμαστε από το 2009, όταν κάναμε την πρώτη μας εργασία πάνω στον Μπέκετ. Με τους ανθρώπους που δουλεύεις αρκετά χρόνια μαζί, αποκτάς έναν κοινό κώδικα και η αισθητική ματιά συμβαδίζει.  

Πορεύεστε μαζί στην πρώτη της κάθοδο ως σκηνοθέτρια στην Επίδαυρο.
Α.Σ.:
 Είμαστε χαρούμενοι που το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και η Κατερίνα Ευαγγελάτου ενέκρινε την πρόταση που κάναμε με τα "Βατράχια". Θέλαμε να ασχοληθούμε με μία αρχαία κωμωδία, κάτι το οποίο δεν είχαμε κάνει στο παρελθόν από κοινού. Ευτυχήσαμε με όλους αυτούς τους συνεργάτες και τους σημαντικούς ερμηνευτές που πλαισιώνουν αυτή την ομάδα, εκτός από εμένα και τον Μιχάλη Σαράντη: Αργύρης Ξάφης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Μαίρη Μηνά, Έκτορας Λιάτσος, Μιχάλης Θεοφάνους, Αλεξάνδρα Καζάζου, Νάνσυ Μπούκλη, Κυριάκος Σαλής. 

Πώς προέκυψε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου;
Α.Σ.: 
Διαβάζαμε διάφορα έργα και σταθήκαμε στους "Βατράχους", το τελευταίο έργο του Αριστοφάνη. Είναι μια στρεβλή κωμωδία. Ο Αριστοφάνης αφηγείται το τραγικό ταξίδι της κατάβασης του Θεού Διονύσου στον Άδη μαζί με τον υπηρέτη του, τον Ξανθία, για να αναστήσει τον ποιητή που θα εμπνεύσει ξανά τους πολίτες, με όρους κωμωδίας.  

Πώς ένιωσες μπαίνοντας στον ιδιαίτερο σκηνικό κόσμο της Έφης Μπίρμπα;
Μιχάλης Σαράντης
: Τα πράγματα όταν τα κάνουμε λέξεις, τα φτωχαίνουμε. Με την Έφη είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι. Είναι ένα πλάσμα που συνομιλεί πολύ με τις αισθήσεις. Το εικαστικό σύμπαν που δημιουργεί εμπεριέχει κάτι πολύ πιο βαθύ από αυτό που φαινομενικά καταλαβαίνει κάποιος όταν ακούει τη λέξη "εικαστικότητα". Από την αρχή είδε το έργο στη βαθύτερή του έννοια, ως μια κωμωδία με DNA τραγωδίας, πράγμα που για μένα είναι πολύ σημαντικό.  

Συνεχίστε την ανάγνωση στο athinorama.gr