Πώς θα δείχνουν οι νομάδες του μέλλοντος; Αυτή, και πολλές άλλες, φαίνεται να είναι η σκέψη που ο Nicolas Ghesquière καταθέτει για διάλογο με τη συλλογή Φθινόπωρο-Χειμώνας 2026-27 για τον Louis Vuitton. Μια συλλογή που αντλεί πολλά στοιχεία από το βουκολικό και νομαδικό τρόπο ζωής, και κυρίως από το γεγονός ότι τα ρούχα των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται κοντά στη φύση "γεννιούνται" πρωτίστως από τις ανάγκες της επιβίωσης, της εργασίας στην ύπαιθρο και τα χαρακτηριστικά του εκάστοτε περιβάλλοντος. Μέσα στα χρόνια τα ρούχα αυτά έχουμε δει να αποκτούν και πολιτισμική σημασία: τα κεντήματα, οι διακοσμήσεις, τα μοτίβα λειτουργούν ως η ταυτότητα αυτού που τα φοράει - η καταγωγή, η κοινωνική θέση, η φατρία. Ο Ghesquière, λοιπόν, επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει αυτή τη σχέση ρούχου- περιβάλλοντος, που σήμερα ορίζεται μέσα από το διαρκώς μεταβαλλόμενο πλαίσιο του ψηφιακού κόσμου, και επιχειρεί να δημιουργήσει, όπως αναφέρει, "ένα νέο folkore, για το μέλλον".
Για τις ανάγκες του show, στην Cour Carrée του Μουσείου Λούβρου στήθηκε ένα μετά-τοπίο: μία αλληγορία της φύσης. Σχεδιασμένο από τον production designer Jeremy Hindle ( του Severance), αποτελεί μια αφαιρετική αναπαράσταση των βουνών, των κάμπων, των θαλασσών, το οποίο λειτούργησε ως κάδρο στην sci-fi ποιμενική παραβολή του Ghesquière.
Η συλλογή: Extreme shapes & hyper-craft
O Ghesquière ξεκινάει το σημείωμά του για τη Louis Vuitton FW 2026-27 λέγοντας: "Η φύση είναι ο σπουδαιότερος σχεδιαστής μόδας". Τα εξτρίμ σχέδια και οι όγκοι που επιβάλλουν την παρουσία τους με την έναρξη του show ως υπερμεγέθης σφηνοειδείς κάπες, αλλά και οι λεπτομέρειες των ρούχων διαμορφώνονται, όπως θα πει ο σχεδιαστής από "τα στοιχεία της φύσης: τον άνεμο, τη βροχή και τον ήλιο". Και πραγματικά, η αρχιτεκτονική σε πολλές από τις δημιουργίες αυτής της συλλογής θα μπορούσαν να περιγράφουν το ανάγλυφο ενός τόπου: από τις κοιλάδες, τα φαράγγια και τις κορυφογραμμές μέχρι τα ποτάμια, τους καταρράκτες και τα επιφανειακά πετρώματα.
Η χλωρίδα και η πανίδα αφήνουν τα ίχνη τους στα ενδύματα, εμπνέοντας υφές και υλικά, όπως μαλλί, tweed, δέρμα, τσόχα και γούνα, που συνομιλούν άμεσα με το φυσικό περιβάλλον. Ανανεωμένα animalier μοτίβα υφαίνονται σε καμβά και denim, ενώ επινοημένα λουλούδια σμιλεύονται στο δέρμα ως διακοσμητικά στοιχεία — και κάποιες φορές ως φυλακτά. Οι δομημένες και οι ρευστές γραμμές συνυπάρχουν σαν η πέτρα και ο άνεμος να αναμετριούνται μεταξύ τους, ενώ οτιδήποτε θα μπορούσε να λειτουργήσει ως "ασπίδα" στις αντιξοότητες που συναντά κανείς στη φύση - γούνινα κωνικά καπέλα που θυμίζουν τα παραδοσιακά καπέλα της Μογγολίας και της Σιβηρίας, γούνινες τετράγωνες "επωμίδες" τοποθετημένες στρατηγικά στους ώμους, oversized γυαλιά πιλότου, σκληροί δερμάτινοι κορσέδες που θυμίζουν αδιαπέραστες πανοπλίες, φουσκωτά μπουφάν τυλιγμένα σαν παπλώματα γύρω από τον κορμό, ακόμα και ψάθινα παρασόλια που φέρνουν στο νου τα παραδοσιακά ιαπωνικά καπέλα (kasa) από μπαμπού ή ξύλο- συμπληρώνει τα περισσότερα looks.
To hyper-craft, ως ένας συνδυασμός τεχνολογίας και ανθρώπινης επινοητικότητας, βρίσκεται στην καρδιά αυτής της συλλογής · όχι απλά ως μίμηση των διεργασιών της φύσης, αλλάς ως εξύψωση τους. Η τρισδιάστατη εκτύπωση και οι ρητίνες προσεγγίσουν τα φυσικά υλικά — κουμπιά που θυμίζουν ορυκτά, τακούνια που μοιάζουν με κέρατα —, ενώ οι γούνες από φυτικές ίνες δημιουργούν νέες υφές. Το δέρμα χαράσσεται, αυλακώνεται και δέχεται ειδική κατεργασία ώστε να θυμίζει ξύλο, διατηρώντας ταυτόχρονα μια απαλή, εύκαμπτη υφή: "μια σχεδόν σουρεαλιστική, υπερφυσική μεταμόρφωση".
Ειδική αναφορά αξίζει σε εκείνα τα σετ από μαλλί, δέρμα και τσόχα που με την τεχνική του κολάζ διακοσμούνται με σκηνές από την ποιμενική ζωή, σαν άλλες κάρτ ποστάλ που κουβαλούν της μνήμες των ανθρώπων και χαρτογραφούν την ανθρωπογεωγραφία του σώματος.
Τα αξεσουάρ : φτιαγμένα για super νομάδες
Η τσάντα Noé επιστρέφει στις αρχικές της αναλογίες και στο χρώμα με το οποίο πρωτο-λανσαρίστηκε το 1932 σαν ένα αντικείμενο που διασχίζει τον χρόνο και κουβαλά κανείς μαζί του ως κειμήλιο της οικοσκευής του. Τσάντες για εξερεύνηση και περιπλάνηση έρχονται να εξυπηρετήσουν την ανθρώπινη περιέργεια και τη σχέση μας με τη γη, ενώ ένα μοντερνιστικό parure αποδίδεται μέσα από τη χαρακτηριστική γλώσσα του Louis Vuitton: σκουλαρίκια, δαχτυλίδι και κολιέ διακοσμούνται με τα μεταλλικά καρφιά των εμβληματικών μπαούλων του οίκου.
Σχόλιο: μόδα που τεστάρει τα όρια
To έχω γράψει κι άλλη φορά, και μάλλον δεν θα βαρεθώ να το γράφω: o Nicolas Ghesquière δεν εφησυχάζει ποτέ, και κυρίως δεν συμβιβάζεται. Εκεί που οι περισσότεροι σχεδιαστές μοιάζει να αγωνιούν να συνταιριάξουν το δημιουργικό όραμα με τις προοπτικές κέρδους, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Louis Vuitton κάνει αυτό που οφείλει να κάνει η μόδα: τεστάρει τα όρια. Οι σιλουέτες του μοιάζουν πολλές φορές δύσκολο να περιγραφούν, γιατί απλά δεν είναι γραμμένες ήδη σε κάποιο λεξιλόγιο της μόδας.
Περιπλανώμενος ανάμεσα σε διάφορες εποχές της ιστορίας, από την αρχαιότητα και τα '60s μέχρι μια υποθετική "Οδύσσεια του διαστήματος" και αναζητώντας την έμπνευση στα πιο απροσδόκητα μέρη, από τις λεπτομέρειες της ραπτικής όπως τα κουμπιά και τα φερμουάρ και τα έργα του Gaudi μέχρι το παριζιάνιακο chic και το πως ντυνόμαστε για τον εαυτό μας στο σπίτι, ο Γάλλος σχεδιαστής έχει μια ακέραιη θέση ως προς το πώς θέλει να δημιουργεί: με ό,τι μπορεί να μοιάζει πιθανό και απίθανο. Ακόμα κι αν το αποτέλεσμα μπορεί να προκαλεί κάποιες φορές αμηχανία ή να θυμίζει περισσότερο δραματουργία από RTW, το σίγουρο είναι ότι με τις συλλογές του Ghesquière δεν βαριέσαι ποτέ, κάτι αισθάνεσαι και νιώθεις τη διακριτή ταυτότητα.
Η συλλογή Louis Vuitton Φ/Χ 2026-27 επαναφέρει μια θεμελιώδη σχέση ανάμεσα στη ζωή και τη μόδα: το πως τα περιβάλλοντα διαμορφώνουν τα ρούχα που φοράμε κι εν τέλει τον τρόπο που ντυνόμαστε. Αν αυτό σημαίνει μια νέα φουτουριστική μεταφυσική, όπως μας λέει ο Ghesquière ή κάτι άλλο, μοιάζει να μην έχει τελικά τόσο μεγάλη σημασία όσο το ότι η μόδα που δημιουργεί για τον οίκο είναι ένα roller coaster ιδεών που κρατά τις σκέψεις, τα συναισθήματα και το γούστο σε εγρήγορση.
