Η Ροζάννα Γεωργίου μεγάλωσε ανάμεσα σε διαφορετικές κουλτούρες και αυτό ήταν το πρώτο δώρο ζωής: η αίσθηση ότι ο κόσμος δεν είναι ποτέ ένας, ότι δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος να ζεις, να δημιουργείς, να εκφράζεσαι. Αυτό το μείγμα πολιτισμών της έμαθε να βλέπει χωρίς στερεότυπα, να κινείται με ελευθερία, να αναγνωρίζει τις δυνατότητες εκεί όπου άλλοι βλέπουν όρια. Για χρόνια πίστευε ότι την καθόριζε η τύχη: η κληρονομιά των σωστών γονιδίων, οι δουλειές που "έκατσαν".
Αργότερα συνειδητοποίησε ότι τίποτα δε χτίστηκε από τύχη, αλλά από επιμονή, ικανότητα, συνέπεια και μια ήρεμη αποφασιστικότητα.
Η πορεία της στον χώρο είναι ήδη εντυπωσιακή: εξώφυλλα σε διεθνείς τίτλους περιοδικών, καμπάνιες και πασαρέλες για οίκους μόδας, όπως οι Louis Vuitton, Marc Jacobs, Givenchy, Dior, συνεργασίες με καταξιωμένους φωτογράφους, όπως οι
Paolo Roversi, Tyler Mitchell, Steven Meisel, Juergen Teller. Σήμερα νιώθει περισσότερο ευγνώμων και όχι τυχερή. Στον χώρο όπου μεγάλωσε επαγγελματικά τα "όχι" είναι πάντα περισσότερα από τα "ναι".
Έμαθε όμως να μην τα βλέπει ως απόρριψη, αλλά ως κατεύθυνση, "σαν μικρές πινακίδες που σε οδηγούν εκεί όπου πρέπει πραγματικά να πας". Η ανθεκτικότητα
έγινε εφόδιο, όχι πανοπλία. Αν κάτι τη χαρακτηρίζει, είναι η ικανότητά της να αλλάζει, να μεταμορφώνεται με ευκολία. Όπως λέει, ζούμε μέσα στις εικόνες κι αυτό μπορεί να γίνει παγίδα: μπορεί να χάσεις τη δική σου αλήθεια πίσω από ένα φίλτρο. Άλλωστε, το μόντελινγκ σήμερα δεν αφορά την τελειότητα.
Αφορά την ταυτότητα. "Οι άνθρωποι επιζητούν προσωπικότητα, αυτό που κουβαλάς όταν τα φώτα σβήσουν". Για εκείνη όμως η εξέλιξη δεν είναι αποδέσμευση. Το μόντελινγκ ήταν το πρώτο της μέσο έκφρασης. Το filmmaking είναι το επόμενο. "Aσχολούμαι με projects πάνω σε δικές μου ιδέες, που με εκφράζουν περισσότερο". Παράλληλα, μέσα της υπήρχε πάντα μια πιο ήσυχη επιθυμία, που δεν είχε να κάνει με κάμερες: η επιθυμία της οικογένειας. Η ιδέα του "μαζί", της ασφάλειας, της αγάπης. Νιώθει πως επιτέλους έχει τον χώρο να το τιμήσει όπως θέλει. Η μόδα για εκείνη είναι ισορροπία, καθαρές γραμμές με κάτι που "σπάει" την εικόνα.
Η τόλμη δεν είναι η εκκεντρικότητα, είναι η ειλικρίνεια. Αυτό το διάστημα την ελκύουν οι πιο ανδρικές γραμμές, τα oversized παλτό, τα tailored παντελόνια, ρούχα που προβάλλουν τη σταθερότητα που νιώθει μέσα της. Μετά το σοβαρό ατύχημα, που άλλαξε την προοπτική της, ζει με μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη. Η υγεία, η ηρεμία, η ουσία έγιναν προτεραιότητες. Εύχεται να συνεχίσει να ζει χωρίς βιασύνη, με καθαρή καρδιά.
