Σήμερα, το MET Gala δεν είναι πλέον απλώς ένα κοσμικό γεγονός της Νέας Υόρκης. Με το που πατάει το πόδι της η πρώτη διασημότητα στο κόκκινο χαλί, εκατομμύρια λογαριασμοί σε Instagram, TikTok, Twitter και Facebook ξεκινούν να μεταδίδουν το γεγονός σε ένα παγκόσμιο κοινό. Κάθε χρόνο, οι εμφανίσεις γίνονται όλο και πιο μεγαλειώδεις, τα looks στο κόκκινο χαλί και οι αλλαγές κοστουμιών όλο και πιο ακραίες — θυμάστε τότε που ο Law Roach έκανε το φόρεμα της Σταχτοπούτας που φορούσε η Zendaya να φωτίζεται με ένα μαγικό ραβδί που έβγαζε καπνούς;
Όμως τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε καν κόκκινο χαλί. Το MΕΤ Gala ξεκίνησε το 1948 ως ένας φιλανθρωπικός έρανος για το Costume Institute και ως μια εορταστική εκδήλωση για τα εγκαίνια της ετήσιας έκθεσής του. Όταν η Diana Vreeland ανέλαβε τα ηνία στις αρχές της δεκαετίας του 1970, εισήγαγε τις θεματικές ενότητες και "γέμισε" τη λίστα των καλεσμένων με αστέρες. Η πρώην διευθύντρια μόδας του Bazaar μετέτρεψε το gala σε σημείο αναφοράς για τις κοινωνικές εκδηλώσεις της Νέας Υόρκης, κάνοντας τα εισιτήρια ανάρπαστα. (Το 1996, η επίσης πρώην διευθύντρια του Bazaar, Liz Tilberis, ανέλαβε να συνεχίσει το έργο). Παρόλα αυτά, δεν ήταν το παγκοσμίως αναγνωρισμένο γεγονός που έχει γίνει σήμερα. Η διεθνής φήμη ήρθε με το διαδίκτυο και, ίσως ακόμα περισσότερο, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στη συνέχεια, ζητήσαμε από ανθρώπους που ήταν παρόντες στην εποχή πριν από το TikTok, πριν από τα smartphones, ακόμη και πριν από το ίντερνετ, να μοιραστούν πώς ήταν πραγματικά αυτό το exclusive gala στις δεκαετίες του '80, του '90 και στις αρχές του 2000.
Eric Weiss, Φωτογράφος της νυχτερινής ζωής της Νέας Υόρκης
Παρευρέθηκε στο MET Gala από τα τέλη της δεκαετίας του '80 έως τις αρχές του '90, και ξανά από το 2004 έως το 2007.
"Το gala γινόταν παλαιότερα τον Δεκέμβριο. Εμάς τους φωτογράφους μας κρατούσαν περιορισμένους σαν σε μια γυάλα. Άπλωναν ένα βελούδινο σχοινί γύρω μας σχηματίζοντας έναν κύκλο. Βρισκόμασταν μέσα στην κύρια είσοδο, όχι στα σκαλιά. Στα σκαλιά δεν γινόταν τίποτα. Οι καλεσμένοι έμπαιναν μέσα και άφηναν τα παλτό τους στην γκαρνταρόμπα. Μπορούσες είτε να τρέξεις στο κάτω μέρος του κύκλου για να τους απαθανατίσεις είτε να περιμένεις. Ήταν σαν μια θάλασσα που μετατοπιζόταν πέρα-δώθε καθώς έφταναν οι καλεσμένοι. Και η κατάσταση γινόταν αρκετά τρελή όταν εμφανιζόταν κάποιο πολύ μεγάλο όνομα. Πολλοί από τους σχεδιαστές και τις μούσες τους προσπαθούσαν να αποφύγουν τους φωτογράφους του Τύπου. Αν δεν είχαν διάθεση να συμμετάσχουν σε όλο αυτό, απλά προσπερνούσαν τρέχοντας, αφού εμείς ήμασταν όλοι περιορισμένοι στον κύκλο μας. Σε κανέναν από εμάς, εκτός από τον φωτογράφο της Vogue και τον Bill Cunningham των Times, δεν επιτρεπόταν η είσοδος στο δείπνο.
Μόλις ξεκινούσε το δείπνο, όλη η ομάδα του Τύπου διαλυόταν. Οι άνθρωποι έφευγαν για να στείλουν τις ιστορίες τους ή για να εμφανίσουν τα φιλμ τους, γιατί τότε δεν υπήρχε ψηφιακή φωτογραφία. Μετά υπήρχε ένα πάρτι, το οποίο ήταν πραγματικά συναρπαστικό. Εκεί έβρισκες όλες τις δημιουργικές ομάδες που δούλευαν υπό τους σχεδιαστές. Υπήρχε DJ, μερικές φορές ζωντανή μουσική στον Ναό του Ντεντούρ. Και είχε πολύ γέλιο γιατί ήταν πολύ πιο χαλαρά. Ο κόσμος εμφανιζόταν ουσιαστικά με καθημερινά ρούχα. Στο πάρτι φορούσαν το πολύ προσωπικό τους στυλ. Επιτρεπόταν μάλιστα και το κάπνισμα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να γυρνάω την ώρα που έφευγε ο κόσμος και να φωτογραφίζω τα σβησμένα τσιγάρα πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα.
Ήταν πολύ πιο οικεία τα πράγματα, γιατί δεν υπήρχε η αμεσότητα της φωτογραφίας. Δεν είχε ο κάθε άνθρωπος μια κάμερα πάνω του. Εμείς, ως φωτογράφοι, καλλιεργούσαμε την ταυτότητά μας. Μας αποδέχονταν γιατί είχαμε καθιερωθεί και ήξεραν ότι δεν δουλεύαμε για ταμπλόιντ. Όλοι φοβόντουσαν τρομερά μην τους διασύρουν στις σκανδαλοθηρικές εφημερίδες. Ένιωθαν ότι μπορούσαμε να γίνουμε μέρος της γιορτής. Δεν ήμασταν αποκλεισμένοι έξω — δεν τους ένοιαζε ποιος κάλυπτε τις αφίξεις. Δεν μας περιόριζαν οι υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων. Είχαμε πρόσβαση. Αυτή ήταν η διαφορά: αυτή η οικεία πρόσβαση σε ανθρώπους που ένιωθαν άνετα να "λυθούν", ας πούμε. Προφανώς, υπήρχε και ένας βαθμός ελιτισμού σε όλο αυτό.
Θα έλεγα ότι η αλλαγή της ημερομηνίας, από την πρώτη εβδομάδα του Δεκεμβρίου στην πρώτη Δευτέρα του Μαΐου (το 2001), έκανε μεγάλη διαφορά. Φωτογράφισα το MΕT Gala από το 2004 έως το 2007 για τη βρετανική Vogue. Η αλλαγή ήταν τεράστια. Και το γεγονός ότι όλοι περάσαμε από το αναλογικό στο ψηφιακό έπαιξε επίσης μεγάλο ρόλο. Εκείνη την περίοδο πλέον βρισκόμουν στα σκαλιά και οι φωνές που ακούγονταν, καθώς και η ένταση από το πλήθος των ανθρώπων που έρχονταν όλοι μαζί και έπρεπε να καλύψω, ήταν κάτι το τρομερό... Πολλοί από τους παπαράτσι δίπλα μου χρειάζονταν μόνο τους διασημότητες. Εγώ χρειαζόμουν τους σχεδιαστές, τους κοσμικούς, τους φιλάνθρωπους.
Η έλευση του διαδικτύου έκανε τα πράγματα πολύ πιο τεταμένα. Υπήρχε πολύ περισσότερη ασφάλεια, πολλοί άνθρωποι των δημοσίων σχέσεων που έμπαιναν εμπόδιο, γιατί δεν μπορούσες πια απλά να εμφανιστείς. Έπρεπε να έρθεις με τον υπεύθυνο δημοσίων σχέσεών σου, οπότε το να προσπαθείς να καδράρεις μια φωτογραφία χωρίς κάποιον ανώνυμο "PR" να σου κλείνει το πλάνο ήταν πραγματικά εξουθενωτικό. Τα πάρτι μετά το gala κατά κάποιο τρόπο ατόνησαν. Τώρα, υπάρχουν πάρτι με καθαρά εμπορικό χαρακτήρα."
Vera Wang, Σχεδιάστρια Μόδας
Συμμετέχει στο MET Gala σχεδόν κάθε χρόνο από τα τέλη της δεκαετίας του '70.
"Νομίζω ότι είμαι ίσως ο γηραιότερος άνθρωπος που παρευρίσκεται ακόμα στο MΕΤ Gala και στέκεται στα δύο του πόδια. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά είμαι σίγουρα ανάμεσα στους πρώτους. Πήγαινα όταν δούλευα στη Vogue. Μετά πήγαινα ως μέλος της ομάδας του Ralph Lauren, όταν ήμουν εκεί. Και τα τελευταία 37 ή 38 χρόνια πηγαίνω μόνη μου. Με εξαίρεση την περίοδο του COVID, νομίζω ότι έχω πάει σχεδόν σε κάθε MΕΤ Gala, είτε το πιστεύετε είτε όχι.
Επειδή όλοι αγαπάμε τη μόδα, το γεγονός ήταν σημαντικό, αλλά εκείνη την εποχή απευθυνόταν πολύ σε ένα κοινό της "καλής κοινωνίας" του Upper East Side. Brooke Astor, Mica Ertegun, Pat Buckley. Ήταν εκείνος ο κόσμος, όχι ακριβώς οι "Κύκνοι" — ήταν μετά την εποχή του Truman Capote. Ήμουν πάρα πολύ νέα, αλλά αυτές ήταν οι "κυρίες επί των τιμών" της Νέας Υόρκης και συμμετείχαν ενεργά στη συγκέντρωση πόρων για το Μουσείο MΕΤ. Η πρώτη μου εμπειρία από το MΕΤ ήταν γυναίκες που ήταν πραγματικά "κρεμάστρες" για ρούχα, κοσμικές κυρίες που λάτρευαν τη μόδα και φορούσαν τους μεγάλους σχεδιαστές. Dior. Saint Laurent. Ακόμη και ο Oscar de la Renta δούλευε ήδη πολύ τότε. Bill Blass, Geoffrey Beene.
Εγώ φορούσα μερικά πολύ περίεργα πράγματα. Νομίζω ότι ήταν στο MΕΤ όταν με συνόδευσε ο Michael Kors, ή εγώ εκείνον. Ο Michael δούλευε στο Lothar’s —που είχε κυρίως παρκά και είδη σκι— ως πωλητής. Είχε μια μικρή σειρά που σχεδίαζε γι’ αυτούς. Αγόρασα ένα μικρό slip dress από εκείνον σε μπρονζέ σατέν (charmeuse) και φόρεσα ένα από τα παρκά του. Φορούσα κοσμήματα των ιθαγενών της Αμερικής, μια ζώνη concho και πολλά τυρκουάζ. Νομίζω ότι ήταν η νύχτα που δολοφονήθηκε ο John Lennon. Θυμάμαι επίσης να φοράω Norma Kamali μια χρονιά, μια τεράστια φούστα σε κόκκινο χρώμα. Μία από εκείνες τις πολύ γεμάτες φούστες για πάρτι, μέχρι τη γάμπα, με όμορφες χρυσές γόβες που δένονταν γύρω από το πόδι, και ένα λευκό T-shirt. Οι κώδικες ενδυμασίας δεν ήταν τόσο αυστηροί· εξαρτιόταν πολύ από εσένα τι θα φορούσες. Ή ίσως εγώ απλά τους αγνοούσα.
Δεν πήγαινα καν στα δείπνα, αλλά θυμάμαι ότι πήγαινα στο πάρτι μετά, το οποίο γινόταν μέσα στο MΕΤ, είτε το πιστεύετε είτε όχι. Μετά το καθιστό δείπνο, εμείς οι υπόλοιποι νεότεροι μπορούσαμε να πάμε στο μεγάλο πάρτι. Σκέφτομαι την εποχή που ήμουν 32 ετών, και τώρα κοντεύω τα 77. Ήταν ένα πραγματικό πάρτι. Είχε υπέροχη μουσική και ο κόσμος χόρευε. Έμοιαζε περισσότερο με περιβάλλον κλαμπ.
Δεν είχε αυτό το μεγάλο κόκκινο χαλί. Το θέμα ήταν η έκθεση και το δείπνο. Όταν ήταν εκεί η Brooke και η Pat Buckley και όλες αυτές οι κυρίες, υπήρχε αίγλη, αλλά ήταν μια πολύ διαφορετική στιγμή στη ζωή. Τα πράγματα ήταν πιο περιορισμένα. Ο κόσμος δεν ήταν τόσο αχανής όσο είναι τώρα. Τώρα το MET παρακολουθείται παγκοσμίως. Δεν είναι πια ένας κόσμος που περιστρέφεται μόνο γύρω από τη Νέα Υόρκη ή μόνο γύρω από τη μόδα, όπως αυτός στον οποίο ζούμε εμείς."
Mari Sarai, Φωτογράφος
Παρευρέθηκε στο MET Gala: 1998 και 1999.
"Φωτογράφιζα για το περιοδικό Semana, που είναι ένα ισπανικό σκανδαλοθηρικό έντυπο, και με προσλάμβαναν για συγκεκριμένα γεγονότα στη Νέα Υόρκη. Ήμουν πάρα πολύ νέα και ήθελα να γίνω φωτογράφος μόδας, αλλά δούλευα κάπως σαν παπαράτσι. Απλά δεν ξέραμε τόσα πολλά για το MET όσα γνωρίζουμε τώρα.
Σε τέτοια γεγονότα, υπήρχαν συνήθως περίπου 40 άτομα, τα ίδια πρόσωπα όπως πάντα. Ήμασταν όλοι πίσω από ένα σχοινί. Μέσα εκεί θυμίζει εμπόλεμη ζώνη. Μια χρονιά μπήκαμε μέσα και οι παπαράτσι έγιναν πολύ βίαιοι, με αποτέλεσμα να μας διώξουν όλους μαζί. Έγινε για χάρη ενός top model, όπως η Claudia Schiffer ή κάποιας παρόμοιας. Ήταν πραγματικά άγριο. Ψάχναμε για διάσημα ονόματα, ονόματα από τα οποία θα μπορούσαμε να βγάλουμε χρήματα.
Μου είχαν πει ότι έπρεπε να φοράω μαύρα, οπότε φορούσα ένα μαύρο σακάκι, μαύρο παντελόνι και μαύρα παπούτσια. Απλά για να φαίνομαι ευπρεπής. Το MET Gala και τα Όσκαρ ήταν τα μόνα δύο γεγονότα όπου μου έλεγαν να φοράω μαύρα.
Ήταν επίσης η εποχή πριν ο κόσμος αναγνωρίσει πραγματικά τα ονόματα των σχεδιαστών. Το ζητούμενο ήταν ακόμα ένα "ωραίο φόρεμα". Φυσικά, κάποιες ηθοποιοί φορούσαν Donna Karan ή κάτι παρόμοιο και αυτό το ξέραμε, αλλά δεν γνωρίζαμε καθόλου τα μικρότερα, ανερχόμενα ονόματα. Η μόδα ήταν σημαντική υπόθεση, αλλά δεν υπήρχε αυτός ο ανταγωνισμός που υπάρχει τώρα με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Ήμουν πολύ νέα για να δίνω σημασία στο θέμα της έκθεσης. Μόλις είχα αποφοιτήσει από το κολέγιο. Τώρα πλέον συνειδητοποιώ ότι ήταν μια καταπληκτική εμπειρία. Θυμάμαι ότι ο Ben Affleck ερχόταν πάντα και μου μιλούσε. Μου έλεγε συνέχεια "Ε, κορίτσι, βγάλε με μια φωτογραφία" και όλοι οι άλλοι παπαράτσι αναρωτιούνταν "Τι γίνεται εδώ;". Αυτό είχε πολύ πλάκα. Αυτή είναι η καλή μου ανάμνηση από την κακή εμπειρία της θητείας μου ως παπαράτσι.
Το MET Gala της δεκαετίας του '90 ήταν μάλλον πιο τρομακτικό, νομίζω. Δεν υπήρχαν φύλακες παντού εκείνη την εποχή. Υπήρχε ακόμα η φήμη των διασημοτήτων του Χόλιγουντ, αλλά οι ζωές τους ήταν πραγματικά διαχωρισμένες από τις δικές μας. Τα social media έκαναν τις διασημότητες να δείχνουν περισσότερα από την προσωπική τους ζωή, αλλά τότε δεν το έκαναν. Οι φωτογραφίες των παπαράτσι είχαν μεγαλύτερη αξία για να "βγάλουν λαβράκι" από τη μυστική ζωή κάποιου. Ήταν μια πραγματικά άσχημη δουλειά, αλλά αυτό ήταν που έκανε τον κόσμο να θέλει να αγοράσει το περιοδικό. Οπότε, αν κέρδιζα ένα τυχερό εισιτήριο για να παρευρεθώ στη δεκαετία του '90, θα ένιωθα πολύ τρομοκρατημένη. Νομίζω ότι θα προτιμούσα να πάω τώρα."