Οι συλλογές της άνοιξης ήταν γεμάτες ρούχα που έμοιαζαν να "πέφτουν" από το σώμα: χαλαρά layers, σχισμένα υφάσματα, ξεκούμπωτα τζιν. Το βάρος της πραγματικότητας φαίνεται ιδιαίτερα "βαρύ" αυτή τη στιγμή. Μπορεί άραγε η μόδα να αντικατοπτρίσει την επιθυμία μας να ζήσουμε και να αφεθούμε ελεύθεροι μέσα σε αυτό; Ποιος θέλει τώρα να είναι δεμένος ή σφιχτά κουμπωμένος; Το να φοράς ρούχα με αίσθηση ελευθερίας, αγκαλιάζοντας μια δόση απρέπειας σε έναν ολοένα πιο παράλογο κόσμο, είναι μια πολύ πιο ελκυστική πρόταση.
Στο ντεμπούτο της ως καλλιτεχνική διευθύντρια της Bottega Veneta, η Louise Trotter παρουσίασε διάφορα φορέματα που, όπως εξήγησε στα παρασκήνια, ήταν "ραμμένα επάνω σε καμβά, αφήνοντας το ύφασμα να πέφτει ελεύθερα από το σώμα". Παρά το γεγονός ότι πολλές από τις σιλουέτες ήταν πιο βαριές, αυτά τα κομμάτια έδιναν στη συλλογή μια αίσθηση απελευθέρωσης. Η απελευθέρωση ήταν επίσης βασικό θέμα στην πρώτη συλλογή του Dario Vitale για τη Versace. Ωστόσο, η εκδοχή του για την ελευθερία ήταν πιο σεξουαλικά φορτισμένη και queer, με μισάνοιχτα τζιν και ζώνες που παρέμεναν ανοιχτές. Η συλλογή ήταν ένας φόρος τιμής στην αχαλίνωτη δεκαετία του ’80 του Gianni Versace, μια εποχή όπου το να κυκλοφορεί κανείς στη South Beach με ρούχα που έμοιαζαν σαν να είχαν χορέψει όλη τη νύχτα αποτελούσε την απόλυτη έκφραση της γοητείας.
Στην πρώτη τους εμφάνιση για τον οίκο Loewe, οι Jack McCollough και Lazaro Hernandez παρουσίασαν πουκάμισα που έμοιαζαν σαν ένας άνεμος να τα είχε σηκώσει γύρω από τον κορμό. Στο brand August Barron, που ήταν γνωστό ως All-In, οι παραδοσιακές σύζυγοι μεταμορφώθηκαν σε ατίθασες σεξοβόμβες, φορώντας στενά ξεκούμπωτα cardigans επάνω από ball φούστες εμπνευσμένες από τη δεκαετία του ’50, με τα μαλλιά τους τυλιγμένα σε ρόλεϊ. Σε άλλες συλλογές η μέση κατέβηκε δραματικά, όπως στις ρευστές σιλουέτες στο αριστοτεχνικό ντεμπούτο του Matthieu Blazy για τον οίκο Chanel, όσο και σε πιο ιδιόμορφες εκδοχές σε ανερχόμενες μάρκες, όπως οι Zomer και Torishéju, με την τελευταία να παρουσιάζει φούστα με χαμηλή μέση πάνω από σορτς, επιμηκύνοντας έτσι τη σιλουέτα του μοντέλου.
Τι ήταν αυτό; Αυτή ήταν η συλλογική αντίδραση σε ό,τι κι αν ήταν εκείνα – "boob flaps", σουτιέν χωρίς μπανέλα και χωρίς στήριξη – που "προσγειώθηκαν" στην πασαρέλα της συλλογής Άνοιξη 2026 της Prada. Βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής, σε συνδυασμό με άλλα, εξίσου δύσκολα να περιγραφούν, χαλαρά ρούχα: λεπτές ρευστές φούστες με χαμηλή μέση (με… τιράντες), κρουαζέ φούστες από διάφορα υλικά, νωχελικά φορέματα πάνω από bubble φούστες, loose πουλόβερ με υπερβολικά βαθύ V ντεκολτέ και opera gloves. Κάποιοι παραπονέθηκαν ότι τα αδόμητα ρούχα αγνοούν την ανάγκη των γυναικών για στήριξη και δομή. Όμως, η Miuccia Prada και ο Raf Simons ανέκαθεν κατανοούσαν τη δύναμη της μόδας να αντικατοπτρίζει και να ανταποκρίνεται στην κουλτούρα που την περιβάλλει.
Η έλλειψη δομής ήταν απολύτως συνειδητή. Αυτά τα ρούχα μιλούσαν για την εγκατάλειψη όλων αυτών, στην αναζήτηση μιας αίσθησης ελευθερίας, απαλλαγμένης από βάρη και δεσμεύσεις, που μοιάζει ολοένα και πιο δυσεύρετη σήμερα. "Αυτή η συλλογή αφορά την απάντηση στην αβεβαιότητα: ρούχα που μπορούν να αλλάζουν και να προσαρμόζονται", δήλωσε η Miuccia Prada και πρόσθεσε: "Στον συνδυασμό διαφορετικών στοιχείων, σε αυτή την ιδέα της σύνθεσης, υπάρχει επιλογή και ελευθερία, εξουσία και αυτενέργεια για τη γυναίκα που τα φορά", ενώ σχεδόν τα πάντα στη νέα συλλογή της Prada έμοιαζαν σαν να αποδομούνται.
Οι τελευταίες σεζόν της μόδας αντανακλούσαν μια τάση προς την υπερβολή του "more-is-more". Τα ρούχα φοριούνταν σε πολλά layers, οι τσάντες ήταν υπερφορτωμένες και οι σιλουέτες τολμηρά υπερτονισμένες. Αλλά αυτό μοιάζει με κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι μια χαλάρωση και απελευθέρωση, μια αποδοχή του χάους της ζωής και μια στολή για να ζούμε μέσα σε αυτό. "Κάθε ρούχο γίνεται μια αναγνωρίσιμη αντίφαση, αναγκάζοντας τον θεατή να αντιμετωπίσει την αμηχανία μιας όλο και πιο σουρεαλιστικής κανονικότητας", εξήγησε η σχεδιάστρια Torishéju Dumi, που το show για τη συλλογή της ολοκληρώθηκε με το "The Whole World" των Outkast, έναν ύμνο στο να αφήνεσαι στη ροή.
"Πιστεύω ότι λαχταράμε την ελαφρότητα", λέει η σχεδιάστρια Julie Kegels. Η πιο πρόσφατη συλλογή της Kegels, που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μόδας του Παρισιού, είχε τον τίτλο "Quick Change" και περιλάμβανε φούστες με κοψίματα στα γόνατα και στους γοφούς, φορέματα με απλικέ, καθώς και ένα ιδιαίτερο φόρεμα για το φινάλε, με κρινολίνο γύρω από τη μέση και ένα ελαστικό μπούστο, που το μοντέλο έβγαλε από το σώμα της καθώς περπατούσε στην πασαρέλα. Η κίνηση αυτή, εξηγεί η Kegels, "δεν είχε να κάνει με την αφαίρεση των ρούχων. Είχε να κάνει με την αποκάλυψη. Σαν να αποβάλλουμε τους περιορισμούς που κουβαλάμε όλη μέρα. Ήθελα αυτή η συλλογή να μας υπενθυμίσει ότι τα ρούχα μπορούν να κινούνται μαζί μας, όχι εναντίον μας".
Κίνηση και ρευστότητα υπογράμμισαν, επίσης, την ανοιξιάτικη συλλογή του Daniel Roseberry για τον οίκο Schiaparelli, με ιδιαίτερη έμφαση στα bias-cut φορέματα. Αυτές οι δημιουργίες παρέπεμπαν στο πρώιμο έργο της Elsa Schiaparelli και συγκεκριμένα στο "Tear" φόρεμα που σχεδίασε με τον Σαλβαδόρ Νταλί το 1938. Στον McQueen, ο Seán McGirr επανερμήνευσε το διάσημο παντελόνι "bumster" του οίκου, ένα παντελόνι που κάθεται τόσο χαμηλά στους γοφούς, που φαίνεται σαν να έχει τραβηχτεί σκόπιμα προς τα κάτω. Το "bumster", που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πασαρέλα του Lee Alexander McQueen το 1993, αρχικά θεωρήθηκε χυδαίο, αν και η πρόθεση δεν ήταν να σοκάρει με τη χυδαιότητα, αλλά να επιμηκύνει τον κορμό.
Βεβαίως, όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα στη μόδα, έχουμε ξαναβρεθεί σε αυτή τη θέση. Δημιουργοί της αποδόμησης, όπως ο Martin Margiela και η Ann Demeulemeester, καθώς και οι Ιάπωνες πρωτοπόροι της avant garde, όπως η Rei Kawakubo του Comme des Garçons και ο Yohji Yamamoto, εμφανίστηκαν ως αντίδραση στην υπερβολή της εποχής Ρίγκαν και τα απογυμνωμένα και αποσυναρμολογημένα σχέδιά τους θεωρήθηκαν πράξη επανάστασης, μια συναρπαστική απάντηση στην επιδειξιομανία και τη χλιδή. Οι δημιουργίες του John Galliano για τον οίκο Dior, που συχνά εξερευνούσαν την ιδέα της αποκάλυψης, έγιναν πρόσφατα ξανά δημοφιλείς, με την Kim Kardashian να φορά σε πρεμιέρα ένα παστέλ γαλάζιο φόρεμα από τη συλλογή Άνοιξη 2000. Για την επίδειξη της συλλογής Άνοιξη 2016, ο Hussein Chalayan παρουσίασε δύο λευκά παλτό, τα οποία διαλύονταν με το νερό καθώς τα μοντέλα στέκονταν κάτω από αυτοσχέδιες ντουζιέρες στην πασαρέλα, αποκαλύπτοντας μαύρα και λευκά κεντημένα φορέματα.
Ακόμα και τα αξεσουάρ από τις πασαρέλες της άνοιξης έδειχναν να μας προσκαλούν να αποκαλύψουμε τον εαυτό μας. Τσάντες και totes των οίκων Chanel, Fendi και Dior σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να φαίνονται σαν να έχουν μείνει ανοιχτές, χωρίς να είναι στην πραγματικότητα, όπως η νέα τσάντα "Cigale" της Dior και η τελευταία "2.55" της Chanel.
Αυτά τα κομμάτια είναι μια πρόσκληση να αφήσουμε πίσω την ιδέα ότι τα ρούχα πρέπει να είναι αυστηρά, στενά και ομοιόμορφα για να νιώθουμε ότι μας προστατεύουν σαν πανοπλία. Κάποιες φορές η πιο δυνατή απόδειξη αυτοπροστασίας και στυλ είναι να αφήσουμε τα λουράκια στους ώμους και τις ζώνες στη μέση να πέφτουν όπως θέλουν.
Διαβάστε Επίσης
