Είναι μια ζούγκλα εδώ έξω, στα shows της Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι – το αντίστοιχο Παγκόσμιο Κύπελλο για τον κόσμο της μόδας. Κι αυτό ήταν ξεκάθαρο, περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλου, στο show του Dior, το οποίο διέθετε όλα τα συστατικά ενός ντοκιμαντέρ του David Attenborough: εξωτικές δημιουργίες που έμοιαζαν με πουλιά, ένα τοπίο με τροπικό δάσος, αποπνικτική ζέστη και μια αίθουσα γεμάτη από τα κορυφαία "αρπακτικά" της μόδας (το 0,001% των γυναικών που αποτελούν την πελατεία της haute couture).
Έχοντας σχεδιάσει πρόσφατα το couture νυφικό της Taylor Swift, η δεύτερη συλλογή του Jonathan Anderson αντλεί έμπνευση από τη μακροχρόνια σχέση του με μια γυναίκα καλλιτέχνιδα με εναλλακτική και ιδιαίτερη πορεία: την 84χρονη Αμερικανίδα γλύπτρια Lydia Benglis, με την οποία είχε συνεργαστεί στο παρελθόν στον οίκο Loewe. Την περασμένη σεζόν, ο Anderson εξήγησε ότι βλέπει τα couture ατελιέ του Dior ως εργαστήρια για να ζωντανέψουν οι πιο απίθανες σκέψεις – ιδέες που μπορούν να τροφοδοτήσουν το ready-to-wear και, ίσως, να αναγκάσουν τους ανθρώπους να σκεφτούν τα ρούχα διαφορετικά. Αυτή τη φορά, εμπνεύστηκε από τα σπειροειδή γλυπτά της Benglis και τις τεχνικές της με κόμπους, πιέτες και καλούπια – καθώς και από τη σχέση της με το Αχμενταμπάντ, μια πόλη στο Γκουτζαράτ της Ινδίας, την οποία επισκέπτεται και στην οποία εργάζεται για περισσότερα από 30 χρόνια.
"Μερικά από τα πιο σημαντικά κεντήματα γίνονται στην Ινδία, και δεν μιλάμε αρκετά γι' αυτό", εξήγησε πριν από το show. "Δεν συνειδητοποιείς τι σημαίνει χρώμα μέχρι να πας εκεί. Οι δεξιότητες τους μετρούν εκατοντάδες χρόνια, και η μόδα δεν θα υπήρχε χωρίς αυτές – είναι δεξιότητες που εμείς δεν διαθέτουμε". Μεγάλο μέρος αυτής της συλλογής επιστράτευσε την ινδική δεξιοτεχνία, αντλώντας στοιχεία από την ιστορία του chintz –την ινδική τέχνη του 18ου αιώνα με λεπτοϋφασμένα βαμβακερά υφάσματα, συνήθως ζωγραφισμένα στο χέρι ή με σταμπωτά βοτανικά μοτίβα– καθώς και κοσμήματα από όνυχα και κρυστάλλους, κατασκευασμένα στην Τζαϊπούρ.
Το ταλέντο του Anderson έγκειται στο να εντοπίζει αντισυμβατικές προσωπικότητες, εντάσσοντάς τες στον θεσμικό πυρήνα της μόδας, και καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του, η δουλειά του ήταν συχνά πιο δυνατή στην sculptural εκδοχή της. Για μεγάλο διάστημα στο ξεκίνημα της πορείας της, η Benglis δεν παρουσίαζε τη δουλειά της σε εκθέσεις· σε τέτοιο βαθμό, που αναγκάστηκε να βάλει μια καταχώριση στο περιοδικό Artforum το 1964: μια δική της γυμνή φωτογραφία σε δισέλισο, όπου φορούσε λευκά γυαλιά ηλίου και κρατούσε ανάμεσα στους μηρούς της έναν κωμικά μεγάλο, διπλό δονητή, προκειμένου να καταφέρει να γίνει ορατό το ριζοσπαστικό της έργο. Τώρα, τα γλυπτά της έχουν μεταμορφωθεί σε κομψά πλισέ φορέματα, ιριδίζοντα σιφόν με χάντρες και μπρονζέ μεταλλικές πιέτες που εκρήγνυνται γύρω από το σώμα. Οι εμπνευσμένες από παγώνι βεντάλιες της, φτιαγμένες αρχικά με αντικείμενα που βρήκε κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Ινδία, απλώνονταν πάνω σε μακριά, κυματιστά μεταξωτά φορέματα. Πριν από λίγα μόλις χρόνια, αυτό θα μπορούσε να μοιάζει με ένα τέχνασμα για την πασαρέλα, αλλά κοιτάζοντας τις πελάτισσες στην αίθουσα, μπορούσε κανείς να εντοπίσει πολλές εκκεντρικές γυναίκες που θα φορούσαν κάτι τέτοιο.
Υπήρχαν αρκετές ιδέες σε αυτή τη συλλογή για να κεντρίσουν το ενδιαφέρον ακόμα και του θεατή με τη μεγαλύτερη διάσπαση προσοχής. Αυτό που γίνεται σαφές είναι ότι ο Anderson, στο πεδίο της υψηλής ραπτικής, στρέφεται προς τη φλοράλ θηλυκότητα της κληρονομιάς του Dior: κοστούμια γεμάτα πέταλα, φιόγκοι trompe l'oeil, mille-feuille στρώσεις μεταξωτού σιφόν. Υπάρχουν αρκετά στοιχεία εδώ για να προκαλέσουν μια συμφωνία αναστεναγμών από τα κορίτσια που αγαπούν το ρομαντικό στιλ, αλλά και να ανοίξουν την όρεξη για πιο εκλεπτυσμένες ενδυματολογικές επιλογές: μινιμαλιστικά σακάκια Bar με γιακά σάλι, απλά μεταξωτά πουκάμισα με κόμπους και παλτό-ρόμπες φτιαγμένα από λωρίδες merino shearling. Κατά περιπτώσεις, αποκτά έναν πιο conceptual χαρακτήρα που φλερτάρει με την προχωρημένη avant-garde μόδα: φούστες patchwork από σύρμα, ξεφτισμένα στριφώματα και τσαλακωμένα, διπλωμένα υφάσματα που έμοιαζαν με μια ριζοσπαστική απομάκρυνση από την προηγούμενη εποχή του Dior.
Κοιτάζοντας γύρω την πελατεία, η οποία έχει προσαρμοστεί γρήγορα στον Dior του Anderson με knotted σακάκια Bar, ντραπέ τουαλέτες και γλυπτικά καπέλα, είναι σαφές ότι πολλές από αυτές τις γυναίκες βλέπουν τους εαυτούς τους ως έργα τέχνης. Όσον αφορά τη φεμινιστική performance art των '70s, αυτή δεν είναι καθόλου μια νέα ιδέα – αλλά εξακολουθεί να είναι, ίσως, μια σιωπηλά ανατρεπτική πράξη από την πλευρά του Anderson.
Διαβάστε Επίσης
Και για τους κοινούς θνητούς, τα κύρια συμπεράσματα: ένα τέλειο παντελόνι μπορεί να είναι εξίσου κομψό με μια τουαλέτα, και τα funky, υπέροχα παπούτσια –με πούπουλα, παγιέτες, φορτωμένα με αφρώδεις φλοράλ διακοσμήσεις– επιστρέφουν στην ημερήσια διάταξη.
Από την Osman Ahmed | Πηγή: Harper's Bazaar US
