Αυτή τη σεζόν, η Prada άνοιξε την Εβδομάδα Μόδας του Μιλάνου με μια συλλογή αφιερωμένη στη φούστα. Τα μήκη είχαν ποικιλία, όμως τα περισσότερα σχέδια έφταναν μέχρι το γόνατο. Πρόκειται για ένα μήκος που έμεινε στο περιθώριο της μόδας από τις αρχές της δεκαετίας του 2010 έως τις αρχές της δεκαετίας του 2020, όταν οι φούστες ήταν είτε μακριές είτε κοντές. Στη σύγχρονη ματιά μπορεί να μοιάζει έντονα κυριλέ, ακόμη και κάπως συντηρητικό. Αυτό ακριβώς, όμως, το κάνει επίκαιρο σήμερα.
Παρά τις διαρκείς αλλαγές των τάσεων, η Miuccia Prada δεν εγκατέλειψε ποτέ τη χαρακτηριστική της "στολή", τη φούστα μέχρι το γόνατο με ένα απλό πουλόβερ. Προσθέτοντας τη δική της ιδιότυπη αίσθηση του cool, κατάφερε να κάνει αυτόν τον συνδυασμό εξίσου επιθυμητό για μια γυναίκα 20, 40, 60 ή 80 ετών. Η νεότερη πελάτισσα μπορεί βέβαια να προτιμήσει το styling που αντικαθιστά το πουλόβερ με ένα σουτιέν, όμως η πρόταση δεν γνωρίζει ηλικιακούς περιορισμούς.
Πολλοί σχεδιαστές στο Μιλάνο πειραματίστηκαν με αντίστοιχες ladylike σιλουέτες, αλλάζοντας τη γραμμή τους, προσθέτοντας νέα χρώματα και prints και προσαρμόζοντας το styling στο σήμερα. Αν το glamour της Prada υπερέβαινε ηλικίες και εποχές, οι Dolce & Gabbana επέλεξαν μια πιο συγκεκριμένη συνάντηση διαφορετικών περιόδων. Καθώς ξεκινούσε το show τους, με την Jennifer Lopez στην πρώτη σειρά με βελούδινο κοστούμι και ασορτί τραγιάσκα, μια φωνή από τα ηχεία εξηγούσε πως η συλλογή εξυμνούσε την ομορφιά μιας γκαρνταρόμπας που περνά από γενιά σε γενιά και τις δυνατότητες που μπορεί να προσφέρει στους νέους σήμερα. Το αποτέλεσμα έφερε μαζί tweed σακάκια και leopard φούστες με T-shirts με λογότυπα, διάτρητα δαντελένια tops με denim διακοσμημένο με λαμπερές λεπτομέρειες και, φυσικά, άφθονα χρυσά κοσμήματα, σήμα κατατεθέν του οίκου. Ήταν μια αρκετά εύστοχη ανάγνωση του τρόπου με τον οποίο μπορεί να ντύνεται σήμερα μια νέα γυναίκα. Μπορεί να φορέσει παλιά δαντέλα με ένα blazer ή ακόμη και τα εσώρουχα της γιαγιάς της ως daywear, μαζί με ένα ζευγάρι μπαλαρίνες.
Ο Maximilian Davis του Ferragamo, που έχει καθιερώσει μια δική του εκδοχή ανεπιτήδευτης κομψότητας, στράφηκε σε ένα look με vintage αναφορές, το skirt suit της δεκαετίας του 1940, τη στολή που φόρεσαν οι γυναίκες όταν άρχισαν να εισέρχονται μαζικά στον χώρο εργασίας. Αφαίρεσε όμως κάθε περιττό στοιχείο και, κυρίως, τις βάτες. Άφησε το κόψιμο και την κατασκευή να δώσουν σχήμα στα ρούχα, μέσα από καμπύλα μανίκια και πένσες τοποθετημένες με ακρίβεια. Σε ορισμένα looks, ένα κομμάτι υφάσματος έμοιαζε να προεκτείνεται απευθείας από το μανίκι και να τυλίγεται γύρω από τον λαιμό σαν φουλάρι. Η δική του εκδοχή του glamour μοιάζει ανάλαφρη. Και εύκολη.
Παρότι είναι ένας από τους νεότερους σχεδιαστές του Μιλάνου, ο Davis συχνά επιλέγει μια αρκετά συγκρατημένη αισθητική. Καθώς όμως εξελισσόταν η συλλογή, αποκάλυψε μια πιο τολμηρή πλευρά, πειραματιζόμενος για πρώτη φορά με το latex. Πρόκειται για ένα υλικό που μπορεί να δείξει ασφυκτικό, όμως ο τρόπος με τον οποίο αξιοποίησε τη διαφάνειά του δημιουργούσε την εντύπωση του "φαντάσματος" ενός ρούχου.
Η Merryl Rogge στη Marni κινήθηκε στην ίδια εκκεντρική διάθεση, προσθέτοντας τις δικές της δόσεις ιδιορρυθμίας και θεατρικότητας. Στη δεύτερη συλλογή της για τον οίκο συνέχισε να εξερευνά το αρχικό όραμα της Consuelo Castiglioni, μια αισθητική που βρίσκεται πιο κοντά στην πρώιμη Prada από ό,τι στην παιχνιδιάρικη κατεύθυνση που είχε ακολουθήσει ο Francesco Risso κατά τη θητεία του από το 2016 έως το 2025.
Οι σιλουέτες είχαν mod αναφορές, με shift φορέματα μέχρι το γόνατο σε αυστηρά καρό, ταλαιπωρημένα δέρματα και πλαστικούς δίσκους ραμμένους επάνω τους. Σε ορισμένα φορέματα, η ζώνη τοποθετήθηκε ακόμη και στο ύψος του στήθους. Η Rogge συνδύασε prints και υλικά με ακρίβεια, ολοκληρώνοντας τα looks με γυαλιά και ψηλά σανδάλια μέχρι το γόνατο σε ηλεκτρισμένες αποχρώσεις.
Ο Demna αγαπά τα γυναικεία αρχέτυπα και στον Gucci τον απασχολεί ιδιαίτερα η bourgeois εκδοχή της γυναίκας που αποτελεί εδώ και χρόνια μέρος της πελατείας του οίκου. Ο ανατρεπτικός δημιουργικός διευθυντής αξιοποίησε αυτή την ιδέα παρουσιάζοντας την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα εκδοχή του οράματός του για τον Gucci, από τότε που ανέλαβε τη θέση την περασμένη χρονιά.
Η δική του επαναστάτρια αριστοκράτισσα φορά bomber jacket με φουσκωτά μανίκια, rugby μπλούζα, μακριά tartan φούστα με αυστηρές πιέτες και μια μεγάλη δερμάτινη ζώνη με το χαρακτηριστικό horsebit του Gucci σε τριπλάσιο μέγεθος. Κι ενώ αυτά τα looks βασίστηκαν στις διαδοχικές στρώσεις, τα βραδινά ρούχα ακολούθησαν την αντίθετη κατεύθυνση, με εφαρμοστά φορέματα που έδειχναν απλά, παρότι η κατασκευή τους ήταν εξαιρετικά σύνθετη.
Η Maria Grazia Chiuri είναι συνήθως η βασίλισσα της αυτοσυγκράτησης, όμως αυτή τη σεζόν επέτρεψε στον εαυτό της περισσότερη ελευθερία στον Fendi, ιδιαίτερα μετά το αρκετά αυστηρό ντεμπούτο της για το Φθινόπωρο 2026. Ξεκίνησε με separates εμπνευσμένα από το boudoir και στη συνέχεια πέρασε στις εκδοχές του 2027 για το χαρακτηριστικό της tailoring. Ανάμεσά τους εμφανίστηκαν εντυπωσιακά παλτό και γιλέκα με κεντήματα που παρέπεμπαν σε ρωμαϊκούς κίονες, καθώς και μια εξαιρετική σειρά από Fendi Baguette.
Ακόμη και οι οίκοι που εκπροσωπούν τη μινιμαλιστική πλευρά του Μιλάνου παρουσίασαν τις δικές τους εκδοχές του glamour. Ο Max Mara εξακολουθεί να δημιουργεί υποδειγματικές εκδοχές βασικών κομματιών πάνω στα οποία μπορεί να χτιστεί μια γκαρνταρόμπα. Η πρόταση του Ian Griffiths για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027 περιλάμβανε φαρδιά παντελόνια, λεπτομέρειες στρατιωτικής έμπνευσης όπως τσέπες και αγκράφες — ένα μοτίβο που εμφανίστηκε αρκετές φορές στο Μιλάνο — και πολυτελή πανωφόρια, σε μια παλέτα από καφέ, μαύρο και καθαρό λευκό.
Ο Matteo Tamburini στον Tod’s έδωσε μια πιο ιδιόρρυθμη εκδοχή της απλότητας. Το tailoring παρέμεινε εξίσου ακριβές, συνδυάστηκε όμως με πουκάμισα με γυρισμένα μανίκια και πλεκτά με βαθιά V λαιμόκοψη. Ανάμεσα στα κομμάτια που ξεχώρισαν ήταν επιφάνειες δέρματος σε διαφορετικά χρώματα, οι οποίες έπεφταν σαν φουλάρια και στερεώνονταν στο μπροστινό μέρος από φούστες και φορέματα.
Κάπου ανάμεσα στην εξωστρέφεια και την ησυχία βρίσκονται οι Jil Sander και Bottega Veneta. Στον πρώτο οίκο, ο Simone Bellotti πειραματίστηκε με το tailoring, μικραίνοντας τις πατιλέτες με τα κουμπιά και τραβώντας τες προς τη μέση. Τις συνδύασε με separates από τσαλακωμένο μετάξι και περίτεχνα ντραπέ cocktail φορέματα που κινούνταν με τον αέρα. Η χρωματική παλέτα ήταν υποδειγματική. Απαλά γκρι, με αναφορές στο corporate ντύσιμο, έκαναν το παστέλ κίτρινο, το ροζ και το λιλά να αποκτούν μεγαλύτερη ένταση.
Από τότε που η Louise Trotter ανέλαβε τη δημιουργική διεύθυνση της Bottega Veneta, αξιοποιεί με εντυπωσιακό τρόπο την τεχνική δεξιοτεχνία του atelier του οίκου. Αυτή τη σεζόν αφαίρεσε μεγάλο μέρος του όγκου από τα σχέδιά της, με εξαιρετικό αποτέλεσμα. Φορέματα και φούστες καλύφθηκαν με σειρές από κρόσσια που κινούνταν σαν κάτι ρευστό, το tailoring στένευε και διογκωνόταν σε στρατηγικά σημεία, ενώ τα looks ολοκληρώθηκαν με headpieces που πρόσθεταν μια δόση χιούμορ.
Η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης είχε αφήσει πίσω της μια επιθυμία για πιο χαλαρή προσέγγιση στο βραδινό ντύσιμο, καθώς ο συνδυασμός πολυτελών στοιχείων, όπως οι cummerbund ζώνες, τα πουκάμισα σμόκιν και τα σατέν pouches, με T-shirts και jeans γίνεται ολοένα και πιο συχνός. Το Μιλάνο κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση, υιοθετώντας μια πιο επιμελημένη προσέγγιση στο καθημερινό ντύσιμο. Οι αναφορές δεν προέρχονται από την ανδρική γκαρνταρόμπα, αλλά από τις γυναίκες προηγούμενων γενεών.
Ο θαυμασμός της μόδας για τη λεγόμενη ιταλική "sciura" — τις κομψές μεγαλύτερες κυρίες που φορούν μεταξωτά μαντίλια, κόκκινο κραγιόν και υπέροχα πανωφόρια ακόμη και για να πάνε το πρωί στην αγορά — είναι πλέον καλά καταγεγραμμένος. Υπάρχει όμως κάτι ξεχωριστό σε αυτή τη μορφή μιλανέζικου glamour. Αντανακλάται στην αρχιτεκτονική της πόλης, όπου ο μπρουταλισμός συνυπάρχει με τις διακοσμητικές λεπτομέρειες της Art Nouveau, αλλά και στο design της, όπου το ιστορικό μεγαλείο συναντά έναν λιτό μινιμαλισμό. Δεν είναι βαρύ ή επιτηδευμένο. Διατηρεί μια ακατέργαστη πλευρά, παραμένει σύνθετο και, πάνω απ’ όλα, έχει χαρακτήρα.
Από την Camille Freestone | Πηγή: Harper's Bazaar US