Η φετινή χρονιά βρήκε τον Ορφέα Αυγουστίδη ανάμεσα στη σκηνή και στον κινηματογράφο: στο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου με την παράσταση "Εκείνος που έκλεψε τη μέρα και πλήρωσε τη νύχτα", αλλά και στην ταινία "Τελευταία κλήση", που κυκλοφόρησε την άνοιξη στις αίθουσες από την Tanweer Productions. Με αφορμή αυτές τις δύο διαδρομές, μιλά για τον χρόνο, την πορεία της δουλειάς του και για το πώς η πατρότητα αλλάζει τον τρόπο που βλέπει τη ζωή. Η συζήτησή μας ξεκινά με αφορμή τη φωτογράφηση που προηγείται. "Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου μέσα από εμένα και όχι μέσα από μια φωτογραφία" λέει χαμογελώντας.
Harper’s Bazaar Greece: Νιώθω ότι στις συνεντεύξεις σας είστε πάντα ανοιχτός.
Ορφέας Αυγουστίδης: Προσπαθώ να λέω αυτό που σκέφτομαι χωρίς φίλτρο. Πιστεύω ότι ο τρόπος που σκέφτομαι και τοποθετούμαι δεν είναι προσβλητικός για κανέναν. Ζούμε βέβαια σε μια εποχή όπου συχνά χρειάζεται να σκεφτείς δύο φορές πριν εκφράσεις μια προσωπική άποψη, γιατί μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί ή να εκληφθεί σαν να μιλάς εκ μέρους όλων. Μια συνέντευξη, όμως, είναι μια προσωπική τοποθέτηση. Και νομίζω ότι είμαι αρκετά κοντά στον εαυτό μου όταν μιλάω.
"Οι άνθρωποι που κοιτάζουν συνεχώς το "μετά" ζουν σε μια αγχώδη κατάσταση, ενώ το "εδώ και τώρα" είναι πιο σπάνιο. Γιατί να ονειρεύεσαι ότι θα φτάσεις κάπου, όταν υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή που δεν έχεις περπατήσει;"
H.B.GR.: Ακούγεστε και σοφός. Το να είσαι ηθοποιός, επειδή σε φέρνει σε επαφή με μεγάλα κείμενα, σε φέρνει και πιο κοντά στη σοφία;
Ο.Α.: Τα κείμενα είναι εκεί για όλους. Το ζήτημα είναι πώς θα τα απορροφήσει ο καθένας και τι θα κάνει με αυτά. Στη δουλειά μας ερχόμαστε συνεχώς σε επαφή με λέξεις και ιδέες και αυτό σίγουρα διευρύνει τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται σοφία. Αλλά το να μπορείς να εκφράσεις καθαρά αυτό που νιώθεις και σκέφτεσαι τη στιγμή που συμβαίνει είναι ήδη κάτι πολύ σημαντικό – και η δουλειά μας βοηθά σε αυτό.
H.B.GR.: Οι παραστάσεις που κάνετε τα τελευταία χρόνια φαίνεται να έχουν πίσω τους πολλή δουλειά.
Ο.Α.: Μπορώ να κοιμηθώ ήσυχος, τουλάχιστον με τις παραστάσεις που κάνουμε τα τελευταία χρόνια εδώ. Η τέχνη είναι, έτσι κι αλλιώς, θέμα γούστου και προσωπικής εμπειρίας. Εκείνο, όμως, που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι πίσω από αυτό που παρουσιάζουμε υπάρχει πολύς κόπος. Αυτό που συμβαίνει στη σκηνή είναι βαθιά προσωπικό. Ακούς κάποιον να μιλά για κάτι που πηγάζει από τον ίδιο. Μπορεί να διαφωνήσεις, αλλά για κάποιον λόγο θα τον ακούσεις. Ο ρόλος που έκανα, για παράδειγμα, είναι σε πολλά σημεία ένας αντιήρωας. Και αυτό μου φαίνεται ενδιαφέρον. Είναι λίγο παλιακή η αντίληψη ότι οι ρόλοι πρέπει πάντα να είναι συμπαθείς.
"Όταν γίνεσαι γονιός, στην αρχή δίνεις τεράστια έμφαση σε μια μορφή αυταπάρνησης των προσωπικών αναγκών. Αλλά αυτή είναι μια λάθος ρύθμιση. Γιατί, αν νιώθεις διαρκώς ότι πρέπει να στερείσαι κάτι για να είναι το παιδί σου καλά, δημιουργείται μια πίεση που δεν είναι υγιής. Πρέπει πρώτα να είσαι εσύ καλά, για να μπορείς να είσαι εκεί για το παιδί σου."
H.B.GR.: Πρόσφατα είπατε ότι, ακόμα κι αν ερχόταν η δουλειά που ονειρευόσασταν, δε θα τη δεχόσασταν αν σήμαινε ότι θα στερούσε χρόνο από την οικογένειά σας.
Ο.Α.: Όταν βρεθώ σε μια κατάσταση όπου νιώθω ότι κάτι δε λειτουργεί σωστά, προσπαθώ να σταθώ λίγο και να αξιολογήσω τη στιγμή. Αν βάλω στη ζυγαριά τη ζωή και τη φιλοδοξία, για μένα η ζυγαριά θα γείρει πάντα προς τη ζωή. Δε μιλάω συχνά για τα προσωπικά μου, γιατί ο καθένας κάνει τις δικές του επιλογές κι εγώ δεν αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να δώσω συμβουλές. Στη δουλειά τα πράγματα μπορούν να είναι πιο καθαρά, πιο οργανωμένα. Στην προσωπική ζωή, όμως, υπάρχουν περισσότερες δυσκολίες και νομίζω ότι αυτό είναι φυσιολογικό.
H.B.GR.: Το να παίρνετε τον χρόνο σας είναι κάτι που σας το έμαθε η δουλειά ή το είχατε από την αρχή;
Ο.Α.: Νομίζω ότι μου το έμαθε κυρίως ο εαυτός μου. Έχω καταλάβει ότι, αν βιαστώ πολύ και τρέξω, συνήθως τα κάνω όλα χειρότερα. Με έναν περίεργο τρόπο μου το μαθαίνει και ο γιος μου. Βλέπω ότι είναι ένα παιδί που ζητάει συνειδητά τον χρόνο του σε κάποια πράγματα και μόλις τον πάρει, συμβαίνουν μεγάλες αλλαγές. Είναι μεγάλο προσόν να μπορείς να διεκδικείς τον χρόνο που χρειάζεσαι.
H.B.GR.: Θεωρείτε ότι αυτό έχει να κάνει και με το ότι έχετε "χορτάσει" κάποια πράγματα και δε νιώθετε πια την ανάγκη να αποδείξετε την αξία σας;
Ο.Α.: Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν υπήρξαν στιγμές που ήθελα να αποδείξω πράγματα. Στην πορεία, όμως, κατάλαβα ότι αυτά που είχαν να κάνουν με τους άλλους τελικά ήταν λίγα και τα περισσότερα "κουτάκια" τσεκαρίστηκαν σχετικά νωρίς. Έτσι, αυτό που ερχόταν κάθε φορά στη δουλειά ήταν και αυτό που ήθελα εκείνη τη στιγμή. Και αυτό μου έδινε τη δυνατότητα να το απολαμβάνω. Συνήθως δε μας φτάνει ο χρόνος όταν περιμένουμε κάτι που δεν έχει έρθει ακόμη. Εκεί γεννιέται το στρες. Οι άνθρωποι που κοιτάζουν συνεχώς το "μετά" ζουν σε μια αγχώδη κατάσταση, ενώ το "εδώ και τώρα" είναι πιο σπάνιο. Γιατί να ονειρεύεσαι ότι
θα φτάσεις κάπου, όταν υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή που δεν έχεις περπατήσει; Είναι ωραίο να φτάνεις κάπου με τον ρυθμό που σου επιτρέπει να γευτείς τη διαδρομή.
H.B.GR.: Αυτό έχει να κάνει και με το πώς μεγαλώσατε;
Ο.Α.: Ίσως. Τώρα, που είμαι κι εγώ γονιός, καταλαβαίνω πολύ καλύτερα τι σημαίνει ανατροφή. Όταν είμαστε παιδιά, νομίζουμε ότι έχει να κάνει με το τι μας είπαν οι γονείς μας ότι είναι σωστό και τι όχι. Στην πραγματικότητα όμως, είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο. Είναι ένα σύνολο αξιών που δε μεταδίδεται τόσο με λόγια και συμβουλές, όσο μέσα από τον τρόπο που ζουν οι ίδιοι οι γονείς. Οι δικοί μου γονείς είναι δύο πολύ διαφορετικοί άνθρωποι, συναισθηματικά, πρακτικά, στον τρόπο που βλέπουν τον κόσμο. Μεγαλώνοντας, προσπάθησα να ισορροπήσω ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα, γιατί νιώθω ότι έχω στοιχεία και από τους δύο.
H.B.GR.: Τώρα, που έχετε γίνει πατέρας, είναι πιο επιτακτικό το να μην "πέφτετε";
Ο.Α.: Νομίζω ότι είναι πιο σημαντικό να είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου και στις ανάγκες μου, για να μπορώ να είμαι ψυχικά υγιής. Αν κάνεις κάτι μόνο επειδή "πρέπει", κάποια στιγμή κάτι θα σπάσει – το σώμα, το μυαλό, η καρδιά. Οπότε, όχι. Θέλω να είμαι καλά.
H.B.GR.: Είναι ένα μάθημα που σας έφερε η πατρότητα, ότι πρέπει πρώτα να είστε εσείς καλά για να μπορείτε να είστε εκεί για το παιδί σας;
Ο.Α.: Στην αρχή δίνεις τεράστια έμφαση σε μια μορφή αυταπάρνησης των προσωπικών αναγκών. Αλλά αυτή είναι μια λάθος ρύθμιση. Γιατί, αν νιώθεις διαρκώς ότι πρέπει να στερείσαι κάτι για να είναι το παιδί σου καλά, δημιουργείται μια πίεση που δεν είναι υγιής.
H.B.GR.: Θεωρείτε ότι η γονεϊκότητα είναι διαφορετική για μια γυναίκα και έναν άνδρα;
Ο.Α.: Βιολογικά και ορμονικά, σίγουρα υπάρχουν διαφορές και στην ουσία η εμπειρία της γονεϊκότητας είναι διαφορετική για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Ο καθένας μπαίνει σε αυτή τη διαδικασία με τη δική του χημεία, τα δικά του φίλτρα και τις δικές του παιδικές μνήμες.
"Όταν είμαστε παιδιά, νομίζουμε ότι η ανατροφή έχει να κάνει με το τι μας είπαν οι γονείς μας ότι είναι σωστό και τι όχι. Στην πραγματικότητα όμως, είναι ένα σύνολο αξιών που δε μεταδίδεται τόσο με λόγια και συμβουλές, όσο μέσα από τον τρόπο που ζουν οι ίδιοι οι γονείς."
H.B.GR.: Θα θέλατε να κάνετε περισσότερο κινηματογράφο;
Ο.Α.: Θα ήθελα να υπάρχει ο χρόνος για να δουλεύεται μια ταινία όπως της αξίζει. Αν με ρωτήσεις ποια πράγματα με έχουν συγκινήσει περισσότερο στη ζωή μου μέχρι τώρα, θα σου πω ταινίες. Θα ήθελα, λοιπόν, να βρεθώ κι εγώ μέσα σε τέτοιες δουλειές, για να συμμετέχω σε κάτι που, όταν το δω μετά, να μου κάνει κι εμένα αυτό που μου έκαναν τόσες ταινίες στη ζωή μου.
