Movie Review | Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να δείτε την ταινία "Michael";

Η βιογραφική ταινία για τον Michael Jackson με τον τίτλο "Michael”  σπάει κάθε ρεκόρ στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ο George Satsidis αναλύει γιατί πρέπει οπωσδήποτε να δείτε την ταινία! 

Η κινηματογραφική βιογραφία του Michael Jackson δεν είναι απλώς ένα ακόμα biopic. Είναι ένα φαινόμενο. Ένα παγκόσμιο πολιτισμικό γεγονός που απέδειξε πως η δύναμη της ποπ μυθολογίας παραμένει ακαταμάχητη. Με εισπράξεις που ξεπέρασαν τα 217 εκατομμύρια δολάρια μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο, η ταινία κατέρριψε κάθε προηγούμενο ρεκόρ στο είδος, επιβεβαιώνοντας ότι το κοινό δεν αναζητά μόνο την αλήθεια, αλλά κυρίως το συναίσθημα. 

Στην αρχή, η υποδοχή ήταν διχασμένη. Και αυτό είναι απολύτως λογικό για μια τόσο σύνθετη προσωπικότητα. Όμως πολύ γρήγορα έγινε ξεκάθαρο κάτι πολύ πιο σημαντικό: Το κοινό δεν μπήκε σε αυτή την αίθουσα για να κρίνει, αλλά για να νιώσει. Και τελικά, το κοινό αγκάλιασε την ταινία μαζικά, μετατρέποντάς τη σε φαινόμενο. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική εξήγηση της επιτυχίας της.

Το "Michael” δεν είναι μια ταινία που σε βάζει σε μια περίεργη διαδικασία αποδόμησης. Είναι μια ταινία που σε παίρνει από το χέρι και σε επιστρέφει σε μια εποχή. Σε μια μνήμη. Σε μια αίσθηση. 

Ακριβώς επειδή δεν επιλέγει να εστιάσει στη σοκαριστική πλευρά των κατηγοριών, γίνεται προσβάσιμη. Γίνεται καθολική. Είναι μια ταινία που μπορεί να δει μια οικογένεια μαζί χωρίς αμηχανία. Είναι μια ταινία για εκείνους που μεγάλωσαν με τον Michael Jackson, αλλά και για εκείνους που τον γνώρισαν μέσα από τις ιστορίες των άλλων. Γιατί τελικά, αυτό που επιβίωσε μέσα στον χρόνο δεν ήταν τα σκάνδαλα. Ήταν η μουσική.

Η μεγάλη έκπληξη: Ο Jaafar Jackson

Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας είναι χωρίς αμφιβολία ο Jaafar Jackson. Στον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο, καταφέρνει κάτι σχεδόν αδιανόητο: Δεν μιμείται τον Michael Jackson, τον ενσαρκώνει. 

Ο γιος του Jermaine Jackson, δεν μπήκε απλώς σε έναν ρόλο. Μπήκε σε μια κληρονομιά. Και αυτό είναι κάτι που φαίνεται σε κάθε καρέ.

Η προετοιμασία του δεν ήταν απλή. Ήταν σχεδόν εμμονική. Μήνες εντατικών μαθημάτων, καθημερινές πρόβες, ώρες μπροστά σε οθόνες αναλύοντας κάθε μικρή λεπτομέρεια των κινήσεων του Michael και φυσικά το περίφημο moonwalk που δεν είναι απλώς μια κίνηση. Είναι ψευδαίσθηση. Είναι ακρίβεια χιλιοστού. Είναι timing που χτίζεται μέσα από ατελείωτες επαναλήψεις. Ο ίδιος ο Michael δεν το "έμαθε” απλώς. Το τελειοποίησε μέσα σε χρόνια, επηρεασμένος από street dancers και performers, μέχρι να το κάνει δικό του signature. 

Ο Jaafar χρειάστηκε μήνες προβών για να φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Και το πιο σημαντικό: Να μην φαίνεται ότι προσπαθεί.

Η σκηνή του "Billie Jean” είναι από τις πιο ηλεκτρισμένες στιγμές που έχουμε δει σε biopic τα τελευταία χρόνια. Η αναφορά στην ιστορική εμφάνιση του 1983, όπου ο Michael παρουσίασε για πρώτη φορά το moonwalk, δεν είναι απλώς φόρος τιμής. Είναι αναβίωση μιας στιγμής που άλλαξε την ποπ κουλτούρα για πάντα.

Και εκεί, πραγματικά, η ταινία απογειώνεται.

Η αφήγηση: Λάμψη, μύθος και η επιλογή του τι θυμόμαστε

Η ταινία επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία μέσα από το πρίσμα της δημιουργίας. Της ιδιοφυΐας. Της εμμονής με την τελειότητα. Από τους Jackson 5 μέχρι την απόλυτη κυριαρχία του ως King of Pop, η πορεία παρουσιάζεται σαν μια συνεχής άνοδος που δεν έχει προηγούμενο.

Οι μουσικές σκηνές δεν είναι απλώς αναπαραστάσεις. Είναι εμπειρίες. Είναι σχεδιασμένες για να σε παρασύρουν. Να σε κάνουν να ξεχάσεις ότι βλέπεις μια ταινία και να νιώσεις ότι βρίσκεσαι εκεί.

Και εδώ έρχεται το πιο κομβικό σημείο. Η ταινία δεν αρνείται ότι υπήρξαν σκοτεινές πλευρές. Απλώς δεν τις κάνει κεντρική αφήγηση. Και αυτή η επιλογή, όσο και αν συζητηθεί, είναι στρατηγικά καθοριστική για την επιτυχία της.

Γιατί επιτρέπει στην ταινία να λειτουργήσει ως κάτι πολύ πιο μεγάλο από μια βιογραφία. Λειτουργεί ως εμπειρία μνήμης.

Ναι, υπήρξαν κατηγορίες. Ναι, υπήρξαν αντιπαλότητες. Ναι, υπήρξε μια δημόσια εικόνα που άλλαζε συνεχώς, από τις πλαστικές επεμβάσεις μέχρι τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές της ζωής του. Αλλά τίποτα από αυτά δεν κατάφερε να σβήσει το αποτύπωμα που άφησε στη μουσική. Και η ταινία, με απόλυτη συνείδηση, επιλέγει να μείνει εκεί.

Μια οικογένεια διχασμένη

Πίσω από τη λάμψη, υπάρχει και μια πιο σύνθετη πραγματικότητα. Η Paris Jackson και η Janet Jackson κράτησαν αποστάσεις από το project, ενώ η La Toya Jackson το στήριξε δημόσια. Αυτός ο διχασμός λέει πολλά. Όχι μόνο για την οικογένεια, αλλά και για τη δυσκολία να αφηγηθείς μια τέτοια ζωή. Πώς συμπυκνώνεις έναν μύθο χωρίς να τον προδώσεις; Πώς λες μια ιστορία χωρίς να ανοίξεις όλες τις πληγές της; 

Φαινόμενο στις αίθουσες

Και τελικά, η ταινία κάνει μια ξεκάθαρη επιλογή: δεν θέλει να είναι πλήρης. Θέλει να είναι δυνατή. Θέλει να τραγουδάς  "Just beat it (beat it), beat it (beat it)... No one wants to be defeated...." με τα τραγούδια της ταινίας να έχουν γίνει viral στο TikTok.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η αντίδραση του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν μιλάμε για μια ήσυχη κινηματογραφική εμπειρία. Μιλάμε για κάτι που πλησιάζει σε συναυλία. Το κοινό ενθουσιάζεται. Άνθρωποι που τραγουδούν. Που συγκινούνται. Που χειροκροτούν. Που θυμούνται πού ήταν όταν άκουσαν για πρώτη φορά αυτά τα τραγούδια.  

Και αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να σκηνοθετήσεις. Είναι κάτι που συμβαίνει μόνο όταν υπάρχει πραγματική σύνδεση. 

Γιατί πρέπει να τη δείτε;

Γιατί αυτή η ταινία καταλαβαίνει κάτι που πολλές άλλες ξεχνούν. Ότι ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο πληροφορία. Είναι συναίσθημα. 

Το "Michael” δεν προσπαθεί να σου δώσει όλες τις απαντήσεις. Προσπαθεί να σου θυμίσει γιατί αυτός ο άνθρωπος έγινε αυτό που έγινε. Και όταν βγαίνεις από την αίθουσα, δεν σκέφτεσαι τις ελλείψεις. Σκέφτεσαι τη μουσική. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ειλικρινές σχόλιο που μπορεί να κάνει μια ταινία για τον Michael Jackson! 

Μεταφέροντας τον παλμό του Hollywood και του διεθνούς Jet Set από την καρδιά της παγκόσμιας showbiz, ο George Satsidis (@georgesats) μοιράζεται με τους αναγνώστες του Harper's Bazaar όσα μαθαίνει και βλέπει #behindthecamera.