"Δεν είμαι τελειομανής" | Η Natalie Portman αποδομεί την εικόνα του καλού κοριτσιού - Η νέα ζωή στο Παρίσι και η απρόσμενη εγκυμοσύνη

Είναι λίγο μετά τις εννέα το πρωί μιας καθημερινής στο Παρίσι, στη Rue Debelleyme της συνοικίας Marais, και η Natalie Portman στέκεται δίπλα σε έναν τοίχο φοράει ένα μαύρο T-shirt φόρεμα που διαγράφει τη φουσκωμένη της κοιλιά, ενώ στον ώμο της κρατά μια τσάντα Dior. Διανύουμε τα μέσα Ιουνίου, ο καιρός είναι γλυκός αλλά όχι καύσωνας. Συναντιόμαστε σήμερα, πολύ πριν βγουν οι ταινίες της το φθινόπωρο και τον χειμώνα, επειδή η Portman σχεδιάζει να περάσει το καλοκαίρι προετοιμαζόμενη για τη γέννηση του τρίτου της παιδιού, το οποίο θα έρθει στα τέλη Αυγούστου.

Είναι κατά κάποιον τρόπο ο μοναδικός άνθρωπος σε αυτόν τον μικρό δρόμο και είναι παράξενο να βλέπεις μια σταρ του μεγέθους της σε κοινή θέα. Περιμένω να ξεπροβάλλει μια ομάδα παπαράτσι, αλλά δεν εμφανίζεται κανείς. Αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Portman έχει κάνει το Παρίσι σπίτι της την τελευταία δεκαετία.

"Όταν ήμουν έγκυος στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες, με ακολουθούσαν 20 άντρες κάθε μέρα", μου λέει αργότερα. "Υπάρχει υπερβολικό ενδιαφέρον για τις εγκύους ειδικότερα. Ποτέ άλλοτε δεν είχα ενοχληθεί περισσότερο. Και εδώ, το ξέρουν, και με έχουν αφήσει σχεδόν εντελώς ήσυχη".

Με αυτήν την εγκυμοσύνη, ωστόσο, η δημόσια γοητεία υπερείχε της γαλλικής διακριτικότητας και ευπρέπειας. Ο πατέρας είναι ο νέος σύντροφος της Portman, ο Γάλλος μουσικός ηλεκτρονικής μουσικής και παραγωγός Tanguy Destable. Η Portman, η οποία είναι τώρα 45 ετών, χώρισε από τον πρώην σύζυγό της, τον Γάλλο χορευτή και χορογράφο Benjamin Millepied, το 2024, έπειτα από 11 χρόνια γάμου. Το πρώην ζευγάρι μοιράζεται δύο παιδιά, τον Aleph, 15 ετών, και την Amalia, 9 ετών.

Αυτά είναι τα είδη των όχι ιδιαίτερα ασυνήθιστων γεγονότων της ζωής που γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα αν είσαι τόσο διάσημη όσο η Natalie Portman. Λίγες μέρες πριν κυκλοφορήσει αυτή η ιστορία, η οποία είναι λίγες εβδομάδες αφότου η Portman καλωσορίζει το νέο της μωρό, μου λέει ότι είναι "γεμάτη θαυμασμό και χαρά για αυτό το μαγικό μικρό ανθρωπάκι". Προσθέτει: "Μου δίνει μια εντελώς νέα προσοχή και στα μεγάλα μου παιδιά επίσης, καθώς μου υπενθύμιζε πόσο πρόσφατα ήταν αυτά τα μικρά φρέσκα δημιουργήματα και πόσο γρήγορα έχουν ανθίσει σε απίστευτους ανθρώπους με τις δικές τους καταπληκτικές προσωπικότητες και αίσθηση του χιούμορ και ιδέες".

Η Portman έχει κανονίσει να επισκεφτούμε την γκαλερί Thaddaeus Ropac για να δούμε τα "Earthsongs", την πρώτη ατομική έκθεση της 86χρονης Αμερικανίδας ζωγράφου Joan Snyder στη Γαλλία. Περιπλανιόμαστε στην γκαλερί πριν ανοίξει για το κοινό, απολαμβάνοντας τους μεγάλης κλίμακας αφηρημένους καμβάδες και τα πλούσια τοπία της Snyder. Όταν σκύβεις κοντά, μπορείς να δεις κομμάτια από αποξηραμένα λουλούδια, λοβούς σπόρων, λινάτσα και άχυρο ενσωματωμένα και αιωρούμενα στις μάζες του χρώματος.

Συζητάμε πίνοντας πρωινό σε ένα κοντινό σουηδικό καφέ που είναι γεμάτο ανοιχτόχρωμο ξύλο. Παραγγέλνει τσάι και κάποιο είδος βρώμης σε τέλεια γαλλικά, παρά το γεγονός ότι υποβαθμίζει την ευχέρειά της, και βολευόμαστε σε ένα τραπέζι στη γωνία. Το σκούρο καστανό καρέ της Portman είναι χωρισμένο στη μέση και πιασμένο σε μια χαμηλή αλογοουρά που πλαισιώνει το γυμνό της πρόσωπο —μια εξαιρετική διάταξη από στραμμένα προς τα πάνω μάτια και ψηλά, σμιλεμένα ζυγωματικά.

Ο κόσμος ΠΑΝΤΑ ΝΟΜΙΖΕΙ ότι είμαι ΤΕΛΕΙΟΜΑΝΗΣ. Είμαι το αντίθετο. Είμαι ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ με τον ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ.

Μπορεί να φαίνεται λίγο ταιριαστό το να πας σε μια γκαλερί πριν συζητήσεις για την τελευταία της ταινία, The Gallerist, η οποία κυκλοφορεί στις 4 Δεκεμβρίου. Η ταινία είναι μια σάτιρα στον κόσμο της τέχνης στην οποία πρωταγωνιστεί ως η νευρική, παγωμένη ξανθιά ομώνυμη ιδιοκτήτρια γκαλερί δίπλα στους Jenna Ortega, Catherine Zeta-Jones, Da’Vine Joy Randolph, Sterling K. Brown και Zach Galifianakis. Διαδραματίζεται στο κοσμικό Art Basel Miami Beach, και η παράλογη πλοκή του The Gallerist βασίζεται σε μια ανατροπή τύπου Weekend at Bernie's στην οποία ο χαρακτήρας της Portman, η Polina Polinski, βοηθά να υποκινηθεί ένας πόλεμος προσφορών πάνω σε ένα πτώμα (Galifianakis). Υποθέτει ότι θα μπορέσει να τα βγάλει πέρα γιατί το έργο τέχνης (το νεκρό σώμα) θα κρυφτεί σε ένα free port, ένα αφορολόγητο καταφύγιο όπου το 0,001 τοις εκατό κρύβει τα δισεκατομμύριά του με τη μορφή έργων τέχνης.

Ήταν δύσκολο για την Portman να συλλάβει αυτό το είδος καλλιτεχνικής συναλλαγής. Δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο καταναλώνει την τέχνη ή ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται τη δική της δουλειά. "Έχω συνηθίσει απλώς να πηγαίνω σε ένα μουσείο ή μια γκαλερί και να βλέπω τέχνη και να την απολαμβάνω, και αυτή είναι η συναλλαγή", λέει. "Το να καταλάβεις ότι υπάρχουν άνθρωποι που κυριολεκτικά έχουν hedge funds που ουσιαστικά μετατρέπουν αυτά τα κομμάτια από την ψυχή κάποιου σε μια μπάρα χρυσού που μπορεί να διαπραγματευτεί και να αποθηκευτεί και να κρυφτεί —και κανείς δεν το βλέπει, και τότε κανείς δεν το βιώνει, κανείς δεν αλληλεπιδρά μαζί του— συναισθηματικά ήταν πραγματικά άγριο".

Η Portman κληρονομεί δικαιωματικά την αγάπη της για την τέχνη. "Η μαμά μου είναι στις καλές τέχνες, εξηγεί. Με πήγαινε να δω τέχνη πολύ όταν ήμουν παιδί. Στην πραγματικότητα, έκανα την πρώτη μου ταινία, το The Professional, εδώ, και με έπαιρνε κάθε Σαββατοκύριακο όταν γύριζα να πάω να δω τέχνη. Θυμάμαι ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα ήταν να πηγαίνω στο Μουσείο Rodin μαζί της. Μετά έπαιρνε πηλό και πηγαίναμε σπίτι και κάναμε γλυπτά μετά".

Το The Gallerist είναι ένα διαφορετικό είδος ρόλου για την Portman, μια απόκλιση από τα πιο έντονα, δραματικά της πράγματα, και της επιτρέπει να ξεδιπλώσει τα λανθάνοντα κωμικά της χαρίσματα. Ο χαρακτήρας της είναι σοβαροφανής, εκπέμπει ενέργεια νευρικού χάμστερ και ισορροπεί γύρω με μια ολόμαυρη στολή και ψηλοτάκουνα πλατφόρμες.

Η Natalie έχει αυτά τα τρελά νύχια στην ταινία, μου λέει η σκηνοθέτης της ταινίας, Cathy Yan. "Είχαμε επαγγελματίες που ήρθαν για να της φτιάξουν τα νύχια, και κάθε μέρα ένα από τα νύχια έπεφτε. Δεν μπορούσε να τα κρατήσει. Δεν νομίζω ότι στην πραγματική ζωή είχε ποτέ μακριά νύχια. Οπότε ήταν διασκεδαστικό να την βλέπεις να πιέζει τον εαυτό της. Έφτασε να είναι λίγο μεγαλύτερη, λίγο πιο εντυπωσιακή, λίγο πιο αστεία, σίγουρα πιο camp από πολλούς από τους προηγούμενους ρόλους της. Ήταν αστείο να βλέπεις την ένταση μεταξύ του ποια είναι πραγματικά η Natalie και αυτού του εξεζητημένου χαρακτήρα".

Η Portman έχει δηλώσει ότι σκέφτεται την καριέρα της σε φάσεις. Υπήρχε αυτό που αποκαλεί τη μακρά φάση Lolita, η οποία αποτελείται από ρόλους που συχνά ασχολούνταν με βίαια και ενοχλητικά θέματα, τα οποία σηματοδότησαν την αρχή της καριέρας της. Ξεκίνησε, σε ηλικία 12 ετών με το Léon: The Professional, την καλτ ταινία του Luc Besson το 1994, παίζοντας τη δυναμική Mathilda, την οποία παίρνει υπό την προστασία του ένας εκτελεστής με χρυσή καρδιά (Jean Reno) αφού δολοφονείται ολόκληρη η οικογένειά της. Το 1995 στο Heat, η Portman παίζει τη προβληματική θετή κόρη του Al Pacino. Υπάρχει μια μακάβρια σκηνή όπου ο Pacino τραβάει το άψυχο σώμα της Portman έξω από μια μπανιέρα γεμάτη αίμα μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας. Και εκ των υστέρων, η σχέση μεταξύ του 13χρονου χαρακτήρα της Portman στο Beautiful Girls το 1996 (ήταν 14 κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων) και του 28χρονου γείτονά της, που υποδύεται ο Timothy Hutton, ο οποίος βρίσκεται στην πόλη για τη συνάντηση των 10 χρόνων του λυκείου της, είναι flirty και ανατριχιαστική.

Η Portman γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ από Ισραηλινό πατέρα και Αμερικανίδα μητέρα και μετακόμισε στις ΗΠΑ όταν ήταν τριών ετών. Μεγάλωσε στο Syosset του Long Island, το οποίο έχει περιγράψει ως κλασικό αμερικανικό εβραϊκό προάστιο. Ο πατέρας της, γιατρός γονιμότητας, ασκούσε επίσης το επάγγελμα στο κοντινό Μανχάταν. Η Portman αγαπούσε το θέατρο. Όταν την εντόπισε ένας ατζέντης μοντέλων μετά από ένα μάθημα χορού στην ηλικία των 10 ετών, του είπε ότι προτιμούσε να υποδύεται. Το Leon ήταν η πρώτη εμφάνιση της Portman στην οθόνη, αλλά το 1992, η Portman και η Britney Spears ήταν και οι δύο αναπληρώτριες για τον ίδιο ρόλο σε μια Off Broadway παράσταση που ονομαζόταν Ruthless!

Είμαι ένας πολύ ΑΠΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Θέλω απλώς ένα ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΛΕΞΕΩΝ, μια εκπομπή-διαγωνισμό ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ, ένα ΚΑΛΟ ΓΕΥΜΑ, και είμαι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ.

Ως απάντηση στην υπερβολικά ώριμη φύση της πρώιμης κινηματογραφικής της καριέρας, η ίδια και οι γονείς της φρόντισαν ώστε η πραγματική της ζωής να είναι αυστηρά προστατευμένη. (Στα κόκκινα χαλιά, φορούσε ρούχα που ήταν σεμνά και κατάλληλα για την ηλικία της, και διατηρούσε καλούς βαθμούς στο σχολείο.) "Νομίζω ότι υπήρχε μια συνειδητή προσπάθεια, επειδή απεικονιζόμουν ως αυτή η σεξουαλικοποιημένη Lolita", λέει, "ότι ήθελα να είμαι σαν, "Όχι, είμαι σοβαρή, είμαι καλό κορίτσι, είμαι σεμνότυφη, είμαι έξυπνη, είμαι φοιτήτρια"', τονίζοντας αυτό σχεδόν ως μηχανισμό ασφαλείας. Ακριβώς καθώς έφτανε στην κορυφαία ηλικία μιας starlet, η Portman πήγε στο Harvard, αποφοιτώντας με πτυχίο ψυχολογίας το 2003.

Η Portman έχει χαρακτηρίσει την επόμενη φάση της καριέρας της ως το κορίτσι που βοηθάει τον τύπο να συνειδητοποιήσει το συναισθηματικό του θέμα, στην οποία θα τοποθετούσε το Garden State του 2004 και το Closer του Mike Nichols.

Το Black Swan είναι κατά κάποιον τρόπο το αντίστροφο αυτής της κατηγορίας. Η Portman κέρδισε ένα Όσκαρ για τη δουλειά της στο ψυχο-σεξουαλικό θρίλερ μπαλέτου του Darren Aronofsky το 2010, στο οποίο παίζει μια μπαλαρίνα τόσο απεγνωσμένη να ευχαριστήσει τον καλλιτεχνικό διευθυντή της που χάνει την επαφή της με την πραγματικότητα. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις (την αδικημένα υποτιμημένη rom-com No Strings Attached και τον απαραίτητο ρόλο της Marvel στη σειρά Thor), το Black Swan άνοιξε τον δρόμο για μια φάση γεμάτη με πιο κριτικά καταξιωμένη δουλειά που παίζει στη δύναμη της Portman να απεικονίζει μια πλούσια εσωτερικότητα, ειδικά την Jackie Kennedy στο Jackie του 2016 (η οποία της χάρισε άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου) και την Elizabeth στο May December του Todd Haynes το 2023, απέναντι στην Julianne Moore.

Αλλά μετά, με την πάροδο του χρόνου, "έγινε κάτι σαν να νομίζουν όλοι ότι είμαι πολύ σοβαρή", αναλογίζεται η Portman. "Είμαι πολύ αστεία, και λατρεύω να γελάω περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, και λατρεύω να αστειεύομαι. Ο κόσμος πάντα νομίζει ότι είμαι τελειομανής, νομίζω, εξαιτίας του Black Swan. Είμαι το αντίθετο. Είμαι συγχωρητική με τον εαυτό μου. Στο κολλέγιο, είχαμε μια φράση: "Έγινε. Όχι καλά."'

Μεγάλο μέρος της ζωής της Portman στα φώτα της δημοσιότητας, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της, φάνηκε να αφορά την αντίσταση στις προσδοκίες που της έχουν επιβληθεί. Υπήρχε, εμβληματικά, το "Natalie's Rap" πίσω στο 2006, λίγα χρόνια αφότου είχε αποφοιτήσει από το Harvard, όπου έκανε τα πάντα ραπάροντας σε ένα ψηφιακό σκετς του Saturday Night Live (Δείγμα στίχων: "All the kids looking up to me can suck my dick / It’s Portman, motherfucker, drink till I’m sick"), και έπειτα αναβίωσε την πράξη το 2018 ("Tide Pods the only fucking thing I snack on / Black out and go motherfucking Black Swan").

Τώρα, ίσως, η Portman βρίσκεται σε μια ηλικία όπου μπορεί απλώς να είναι. Ήταν επίσης παραγωγός στο The Gallerist. Η ταινία γυρίστηκε στο Παρίσι, οπότε φιλοξενούσε το καστ και το συνεργείο στο σπίτι της για δείπνο. "Η Natalie είναι vegan. Έχει τρία σκυλιά. Και πας στο σπίτι της στο Παρίσι και υπάρχει τρίχα σκύλου παντού", λέει η Yan. "Είναι τόσο ανθρώπινο, και το αγαπώ αυτό σε εκείνη, και ίσως δεν είναι απαραίτητα όπως θα την φανταζόσουν. Αλλά έτσι σκέφτομαι τη Natalie".

Ρωτάω την Portman πώς θα περιέγραφε αυτή την τρέχουσα φάση της καριέρας της. "Αυτή τη στιγμή, είναι πολλή χαρά, λέει. Νομίζω ότι είναι και για τον εαυτό μου και για αυτό που ελπίζω να προσφέρω σε ένα κοινό, επειδή απλά αισθάνομαι... Εννοώ, κάθε εποχή έχει σκοτεινές στιγμές, αλλά φαίνεται σαν να συμβαίνουν πολλά πραγματικά βαριά πράγματα. Είναι απλώς πανταχού παρόν μπροστά στα μάτια μας, και έτσι φαίνεται πράγματι ότι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορείς να κάνεις τώρα ως καλλιτέχνης είναι να παραδώσεις λίγη χαρά".

Είχα τυχερές πρώιμες ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ.

Η Portman έχει δηλώσει ότι εξαιτίας του μικροκαμωμένου αναστήματός της και του πόσο καιρό εργάζεται, οι άνθρωποι εξακολουθούν συχνά να την αντιμετωπίζουν σαν παιδί, να την χτυπούν ακόμη και στο κεφάλι. Πιθανότατα δεν βοηθάει (ή δεν βλάπτει) το γεγονός ότι εξακολουθεί να μοιάζει, όταν κάθομαι απέναντί της, σαν τη βασίλισσα Amidala ή τη Nina Sayers ή τη Sam από το Garden State. "Εννοώ, είμαι 45. Είμαι πολύ μακριά από το να είμαι παιδί πια. Απλώς επειδή είμαι μικρόσωμη, νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι σχετίζονται μαζί σου διαφορετικά. Νομίζω ότι αυτό επιδεινώνει το ζήτημα επίσης όταν ήσουν παιδί ηθοποιός".

Είναι μια εμπειρία με την οποία η συμπρωταγωνίστρια της Portman στο The Gallerist, η Jenna Ortega —μια άλλη μικροκαμωμένη πρώην παιδί ηθοποιός— σχετίζεται βαθιά. "Μπορεί να είναι λίγο σοκαριστικό γιατί οι άνθρωποι σου μιλούν διαφορετικά", λέει η Ortega. "Και νομίζω ότι ίσως αυτή είναι η λέξη-κλειδί, να σου μιλούν, ειδικά αν σε γνωρίζουν ως νέο ηθοποιό στην αρχή, επειδή νομίζω ότι είναι πραγματικά δύσκολο για τους ανθρώπους να το ξεπεράσουν αυτό και να μην σε θεωρούν παιδί ή να σου μιλούν σαν να μην ξέρεις για τι πράγμα μιλάς". Η συνεργασία δίπλα στην Portman έδειξε στην Ortega ότι "ένα, δεν είμαι μόνη σε αυτό, και δύο, λοιπόν, αν εκείνη εξακολουθεί να αντιμετωπίζει αυτό, αυτό είναι κάτι που πρόκειται απλώς να είναι μέρος της ζωής μου, και πρέπει να το αποδεχτώ και να κάνω ό,τι μπορώ για να αισθάνομαι ακόμα άνετα να καταλαμβάνω τον χώρο μου".

Πιο πρόσφατα, η Portman φάνηκε ανοιχτή στο να αποκαλύψει λίγο περισσότερο τον εαυτό της. Έξω από την επίδειξη υψηλής ραπτικής του Dior την άνοιξη του 2024, σε ένα viral κλιπ που καταγράφηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Rihanna και η Portman εξέφρασαν τον αμοιβαίο θαυμασμό τους η μία για την άλλη, με τη Rihanna να λέει στην Portman ότι είναι μία από τις πιο καυτές σκύλες στο Χόλιγουντ για πάντα και την Portman να απαντά, Θα λιποθυμήσω. Αργότερα είπε στον Jimmy Fallon στο The Tonight Show, "Νομίζω ότι κάθε γυναίκα που περνάει διαζύγιο θα έπρεπε να έχει τη Rihanna να της λέει ότι είναι μια κακιά σκύλα... Ήταν μια καθοριστική στιγμή στη ζωή μου".

Πέρυσι, η Portman χόρεψε στη σκηνή του Madison Square Garden με μικροσκοπικά τζιν σορτς ως μία από τις "Sallies" του Role Model καθώς ερμήνευε την επιτυχία του "Sally, When the Wine Runs Out". (Άλλες Sallies περιλαμβάνουν τις Charli XCX, Olivia Rodrigo και Bowen Yang.)

"Είμαι ένας πολύ απλός άνθρωπος", μου λέει η Portman. "Θέλω απλώς ένα παιχνίδι λέξεων, μια εκπομπή-διαγωνισμό μαγειρικής, ένα καλό γεύμα, και είμαι ευτυχισμένη".

Αναρωτιέμαι αν ή πώς αυτές οι πιο χαλαρές στιγμές ταιριάζουν με την αίσθηση ελέγχου της Portman και την αντίληψή της για την επιτυχία. "Είχα τυχερές πρώιμες εμπειρίες αποτυχίας", λέει. "Ξέρω ότι ήμουν επίσης πολύ τυχερή που είχα πολλές επιτυχίες που το ισορρόπησαν. Αλλά εννοώ, για παράδειγμα, η πρώτη μου ταινία, το The Professional, πήρε φρικτές κριτικές και δεν είχε επιτυχία στο box office. Και μετά έκανα το Star Wars. Ήμουν 16 χρονών, και το έθαψαν. Ήταν τεράστια επιτυχία οικονομικά, αλλά έλεγαν "Κατέστρεψαν το franchise. Κανένας τους δεν ξέρει να παίζει. Όλοι είναι χάλια"'.

Νομίζω ότι υπήρχε μια συνειδητή ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, επειδή ΑΠΕΙΚΟΝΙΖΟΜΟΥΝ ως αυτή η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΗ LOLITA, ότι ήθελα να είμαι σαν, "ΟΧΙ, είμαι ΣΟΒΑΡΗ, είμαι ΚΑΛΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, είμαι ΣΕΜΝΟΤΥΦΗ, είμαι ΕΞΥΠΝΗ, είμαι ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ".

Απαντώ ότι αυτού του είδους η κριτική, τουλάχιστον για μένα ως έφηβη (και φαντάζομαι για πολλούς άλλους), θα ήταν εξουθενωτική. Η Portman το βρήκε κινητήριο. "Νομίζω ότι ήταν ένα καταπληκτικό πρώιμο μάθημα για το πώς να διαβάζεις πραγματικά άσχημα πράγματα για τον εαυτό σου και μετά να μπορείς να είσαι σαν, "Θα κάνω άλλο ένα. Θα τους δείξω", λέει. Δεν θυμάμαι να μίλησα σε κανέναν γι' αυτό. Δεν ήθελα να δείξω σε κανέναν ότι πληγώθηκα ή οτιδήποτε άλλο".

Το επόμενο feel-good project της Portman μετά το The Gallerist είναι η ρομαντική κομεντί Good Sex της Lena Dunham. Υποδύεται μια θεραπεύτρια ζευγαριών η οποία είναι επίσης πρόσφατα πίσω στην αγορά του dating, και τα ερωτικά της ενδιαφέροντα υποδύονται οι Mark Ruffalo και Tucker Pillsbury, γνωστός ως Role Model, στην πρώτη του ταινία. "Δεν θα μπορούσα να έχω ζητήσει καλύτερη συμπρωταγωνίστρια για την πρώτη μου ταινία", λέει ο Pillsbury. "Είναι τόσο υπομονετική και ευγενική. Με κράτησε από το χέρι σε όλη τη διαδικασία".

Η Portman απόλαυσε το να παίξει μια θεραπεύτρια ζευγαριών. "Καταλαβαίνεις πώς λειτουργεί ένα σύστημα, όχι πώς λειτουργεί ένα άτομο", λέει. "Το ένα πράγμα πυροδοτεί το άλλο, το οποίο πυροδοτεί το άλλο, το οποίο πυροδοτεί το άλλο. Και γίνεται αυτός ο βρόχος απείρου. Προσπαθείς να εντοπίσεις ποιος είναι αυτός ο βρόχος και μετά να σπάσεις αυτόν τον βρόχο".

Στην γκαλερί, η Portman σταμάτησε μπροστά σε έναν πίνακα με λέξεις και σύμβολα σκόρπια πάνω του. Καθώς βγαίναμε έξω, η Portman ρώτησε τον γκαλερίστα γι' αυτό. Φαινόταν φορτωμένο με νόημα. Ο γκαλερίστας σήκωσε τους ώμους. "Είναι μια ερωτική επιστολή από την καλλιτέχνιδα στον εγγονό της", εξήγησε. Μας έδωσε από έναν κατάλογο για την έκθεση, η οποία άνοιξε με ένα δοκίμιό της μυθιστοριογράφου Rachel Cusk.

Δεν έδωσα καμία σημασία σε αυτό τότε. Η Portman έχει ευθυγραμμιστεί εδώ και καιρό με φεμινίστριες καλλιτέχνιδες και διανοούμενες: η Snyder και η Cusk πέφτουν εύκολα σε αυτές τις κατηγορίες. Είναι φανατική αναγνώστρια και διευθύνει μια λέσχη ανάγνωσης στο Instagram. Το Parade της Cusk ήταν η επιλογή της λέσχης ανάγνωσης της Portman τον Ιούνιο του 2024; η λεζάντα στο Instagram της που ανακοίνωνε την επιλογή γράφει, "Για πάντα με δέος για την Rachel Cusk και τον τρόπο με τον οποίο διαταράσσει τη φόρμα και τις συμβάσεις της αφήγησης".

Εκ των υστέρων, μοιάζει με προφητεία. Λίγες εβδομάδες αφότου μιλάμε, δοκίμια του νέου βιβλίου της Cusk, Life of M, αρχίζουν να διαρρέουν. Το μυθιστόρημα είναι ένας αμείλικτος διαλογισμός για την κενότητα της φήμης, και ο κύριος χαρακτήρας του, η M, είναι μια διασημότητα της οποίας η ιστορία αντικατoπτρίζει την Portman. Ένας κριτικός περιέγραψε τη M της Cusk ως μια μεγάλη, ηλίθια κούκλα; κακομαθημένη και πομπώδης; εντελώς ανίκανη για αγάπη, πρωτοτυπία, ηθική θεώρηση, ακόμη και πραγματικό συναίσθημα. Η είδηση αντηχεί στο διαδίκτυο, πυροδοτώντας συζητήσεις για το αν το μυθιστόρημα είναι μια "λογοτεχνική δολοφονία" ή όχι πραγματικά για την Portman.

Νιώθω πράγματι ότι είναι τόσο ΑΠΛΟ, απλώς να είσαι ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ και ΑΓΑΠΗΤΙΚΟΣ και να μπορείς να ΓΕΛΑΣ. Αυτό είναι ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΕΤΡΑΕΙ. Αυτή είναι η ΧΑΡΑ του να ΕΙΣΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ. Αν δεν είναι αυτό, δεν ΞΟΔΕΥΩ τον ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ εκεί.

Η Cusk αρνήθηκε να πει αν η M είναι η Portman. Η Portman αρνήθηκε να σχολιάσει το βιβλίο εντελώς. Τα σχόλια στην ανάρτηση της Portman στο Instagram πριν από δύο χρόνια που ανακοίνωνε το Parade ως επιλογή λέσχης ανάγνωσης της Portman έχουν περιοριστεί.

Ένας τρόπος για να ερμηνεύσεις το βιβλίο της Cusk είναι ότι η Portman είναι ένας αποτελεσματικός αντιπρόσωπος για τον τρόπο με τον οποίο προβάλλουμε σε μια διασημότητα, ειδικά αν η διασημότητα ήταν μέρος της ζωής μας για μεγάλο χρονικό διάστημα, και ειδικά αν αισθανόμαστε ότι γνωρίζουμε τη διασημότητα στενά επειδή μεγαλώσαμε μαζί της. Η τρέχουσα κουλτούρα απαιτεί ευάλωτη στάση και προσβασιμότητα από τα αστέρια της —εξομολογήσεις και αστεία χορευτικά στο TikTok και συγγνώμες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Portman έχει κάνει τόσο καλή δουλειά εξαφανιζόμενη στους χαρακτήρες της και προστατεύοντας την προσωπική της ζωή, που εξακολουθεί να υπάρχει μια αίσθηση του άγνωστου γι' αυτήν.

Καθώς η συνέντευξή μας φτάνει στο τέλος της, πιέζω απαλά την Portman σχετικά με τη νέα της σχέση —αν αισθάνεται διαφορετικά, και καλά, να βρίσκεται σε μια τέτοια ως πλήρως διαμορφωμένος ενήλικας. "Ναι, λέει. Στην πραγματικότητα, στην έκθεση, σκεφτόμουν πόσο ωραίο είναι να βλέπεις μια καλλιτέχνιδα στα 80 της να λέει απλώς, "Θα το κάνω αυτό για την αγάπη του εγγονού μου". Όταν ήμασταν σαν, "Τι σημαίνει αυτό;". Και είναι απλώς για τον εγγονό της επειδή τον αγαπάει. Σκεφτόμουν, "Αυτό είναι το πώς είναι μια σκληρή γυναίκα που βρίσκεται τριγύρω: Μάντεψε τι; Το πιο σημαντικό πράγμα είναι η αγάπη. Και δεν ντρέπομαι να το πω". Νιώθω πράγματι ότι είναι τόσο απλό, απλώς να είσαι ευγενικός και να αγαπάς και να μπορείς να γελάς. Αυτό είναι όλο που μετράει. Αυτή είναι η χαρά του να είσαι αυτής της ηλικίας. Αν δεν υπάρχει αυτό, δεν ξοδεύω τον χρόνο μου εκεί".

Hair: Olivier Schawalder for Dyson | makeup: Lucy Bridge | manicure: Beatrice Eni for Manucurist |  production: PRODN | set design: Hella Keck

Harper's Bazaar