"Το τέλειο είναι και το τέλος" | Ο Αιμίλιος Χειλάκης μιλά στο Harper's Bazaar για την τέχνη, τη ζωή και το πραγματικό ευ ζην

Το ζητούμενο του Αιμίλιου Χειλάκη δεν είναι πια η τελειότητα, αλλά ο στόχος. Αυτό μπορεί να τον οδηγήσει από την επόμενη μεγάλη παράσταση μέχρι το καταφύγιό του, τα Κύθηρα.

Καθισμένη σε έναν παλιό καφέ δερμάτινο καναπέ, στην είσοδο του Θεάτρου Αθηνών, βλέπω τον Αιμίλιο Χειλάκη να κατεβαίνει τη σκάλα όπως θα κατέβαινε τη σκάλα του σπιτιού του. Λίγο νωρίτερα έσβηνε μαζί με την Αθηνά Μαξίμου τούρτα για τα 20 χρόνια του γάμου τους. Στο επόμενο πλάνο αγκάλιασε τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, που πέρασε να τους δει, και έδωσε ένα φιλί στη Φαίδρα Νταϊόγλου, που κατέφθασε για την πρόβα. Δεν είναι η οικειότητα με τον χώρο, αλλά η σιγουριά που αναβλύζει από μέσα του. Μια σιγουριά που τον κάνει να παίρνει θέση ακόμα κι όταν ξέρει ότι αυτή μπορεί να γοητεύσει κάποιους και να απογοητεύσει άλλους. Το είδαμε να συμβαίνει και πρόσφατα, όταν στήριξε ανοιχτά τον Αλέξη Τσίπρα. Για εκείνον, άλλωστε, όλα είναι πολιτικά, γιατί αφορούν την πολιτεία μας, όπως και τα ερωτήματα που θέτει η νέα του παράσταση "Ο θάνατος και η κόρη", όπου συναντιέται ξανά στη σκηνή με την Αθηνά Μαξίμου.

Η τέχνη της πολιτικής θέσης

Harper’s Bazaar Greece: Έχετε την ανάγκη, όταν έχετε δημόσιο βήμα, να παίρνετε θέση;

Αιμίλιος Χειλάκης: Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει δημόσιο βήμα για τον λόγο του οφείλει να πει την άποψή του. Οι ίσες αποστάσεις δεν είναι γόνιμο έδαφος για τα πράγματα. Πρέπει αυτό που πιστεύουμε να το λέμε. Μπορεί να δημιουργήσεις έτσι κάποιον που θα πιστέψει σ’ εσένα ή που θα διαφωνήσει μαζί σου και θα ξεκινήσει ο δημόσιος διάλογος. Οι απόψεις δεν είναι για να λέγονται φασιστικά. Είναι για να ξεκινάει ο δημόσιος διάλογος.

"Το τέλειο είναι και το τέλος" | Ο Αιμίλιος Χειλάκης μιλά στο Harper's Bazaar για την τέχνη, τη ζωή και το πραγματικό ευ ζην
Μάλλινο πουλόβερ και παντελόνι Missoni, attica. Λουστρίνι Oxfords Dolce & Gabbana, luisaworld.com. Stool Wire Vitra, elgrecogallery.gr.

H.B.GR.: Δε νιώθετε ότι έχει και ένα κόστος το ότι λέτε την άποψή σας δημόσια;

ΑΙ.Χ.: Με έχετε ακούσει ποτέ να έχω άλλη άποψη στον πολιτικό μου λόγο; Όχι. Δε θα βρείτε πουθενά τα τελευταία 20 χρόνια συνεντεύξεις μου όπου να μην είμαι υπέρ του σοσιαλιστικού ή κομμουνιστικού τρόπου της οικονομίας. Δεν είμαι υπέρ της πιο ελεύθερης οικονομίας.

H.B.GR.: Είναι κάτι που το πιστεύετε από πολύ μικρός; Έχετε, μάλιστα, πει ότι από τα πρώτα βιβλία που διαβάσατε ήταν του Μπακούνιν.

ΑΙ.Χ.: Από τα πρώτα μου πολιτικά βιβλία ήταν του Μπακούνιν. Μετά διάβασα τον Μαρξ, στη συνέχεια τον Μπρεχτ – πρώτα τα ποιήματά του και μετά το θέατρό του. Ο Μπρεχτ ξέρετε τι έκανε; Έκανε θέατρο τη μαρξιστική ιδεολογία. Το 1929, πριν από 100 χρόνια περίπου, έκανε την "Αγία Ιωάννα των σφαγείων", μια παράσταση που είχαμε κάνει πριν από 15 χρόνια στο Θέατρο Φωκάς. Μιλούσε, λοιπόν, αυτός ο άνθρωπος για το πώς μοιράζεται ο πλούτος. Γιατί η βασική ανάγκη που έχουμε όλοι ως άνθρωποι δεν είναι να μην παραχθεί ο πλούτος, αλλά το πώς θα μοιραστεί. Και ξέρετε γιατί ξεκινάω αυτή την κουβέντα; Γιατί το έργο που κάνουμε, "Ο θάνατος και η κόρη", θέτει ένα πολιτικό ερώτημα: μπορείς να εκδικηθείς αυτόν που είναι απέναντί σου πολιτικά; Αν αυτός σε έχει βασανίσει, γιατί ουσιαστικά πρόκειται για ένα δικτατορικό καθεστώς, έχεις δικαίωμα να σκοτώσεις αυτόν που πήγε να σε σκοτώσει; Δεν απαντιέται. Αν είχε απαντηθεί, θα είχαμε λύσει πολλά προβλήματα. Έχεις δικαίωμα να πάρεις εκδίκηση από τον βιαστή ή τον βασανιστή σου; Αν συνεχίσεις με αυτοδικία, μήπως συνεχίζεις έναν κύκλο αίματος που δε θα σταματήσει ποτέ; Μήπως η προσπάθεια να συγχωρέσουμε είναι πολύ πιο δημοκρατική από το να προσπαθήσουμε ως ρεβανσιστές να απαντήσουμε; Αυτά διαπραγματεύεται αυτό το έργο του 1990.

Αιμίλιος Χειλάκης

H.B.GR.: Και είναι τόσο επίκαιρο.

ΑΙ.Χ.: Δεν είναι μόνο επίκαιρο. Ανακαλύπτεις απλά ότι δεν έχουμε ρωτήσει ποτέ σωστά τα πράγματα. Πάμε να απαντήσουμε μόνο. Δεν απαντιούνται αυτά. Αυτά μόνο με τη ζωή σου και με τον τρόπο που εσύ ως άνθρωπος ζεις και διάγεις τον βίο σου τα απαντάς. Δεν απαντιέται θεωρητικά. Δε θεωρητικοποιείται η απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Και η θεωρητικοποίηση είναι πάντα η προσπάθεια αγιοποίησης του λάθους.

H.B.GR.: Δεν πρέπει, όμως, να έχετε μια απάντηση σαν μούσουλα, όπως το "όχι στην αυτοδικία";

ΑΙ.Χ.: Για ποιον λόγο λες "όχι στην αυτοδικία"; Γιατί το πιο εύκολο πράγμα που θες να κάνεις είναι, αν σου σκοτώσει το παιδί, να σκοτώσεις αυτόν που σκοτώνει. Για ποιον λόγο, λοιπόν, δεν πρέπει να σκοτώσεις αυτόν που έχει σκοτώσει κάποιον δικό σου άνθρωπο;

Αιμίλιος Χειλάκης

H.B.GR.: Ο πιο απλός λόγος που σκέφτομαι είναι ότι ζούμε με νόμους και κανόνες.

ΑΙ.Χ.: Άρα, λοιπόν, πού μπαίνουμε; Στο κλασικό ερώτημα, μετά τον έρωτα, που απασχολεί την παγκόσμια δραματουργία: το δίκαιο και το περί δικαίου αίσθημα. Το περί δικαίου αίσθημα είναι αυτό που όλοι μας έχουμε μέσα μας. Το δίκαιο είναι το θεσμοθετημένο δίκαιο. Και σε καιρούς δικαιωματισμού, δηλαδή του περί δικαίου αισθήματος, πρέπει να υπάρχει πάντα κάτι που να λέει "υπάρχει το δίκαιο, μην υπερβάλλετε". Με λυπεί βαθιά που ένα κίνημα όπως το woke έχει βάλει τρικλοποδιά στον εαυτό του. Και το λέω πολύ συχνά, ακόμα και σε ανθρώπους που ανήκουν στις κατηγορίες οι οποίες ωφελούνται από τη woke ατζέντα. Το ότι η διαφορετικότητά σας πρέπει να ακουστεί δε σημαίνει πως κάνει τη διαφορετικότητά σας καλύτερη από των άλλων. Θα πρέπει απλά να πεις: "Μας έχετε στην άκρη, γιατί είμαστε λιγότεροι, αλλά έχουμε τα ίδια δικαιώματα μ’ εσάς".

H.B.GR.: Αυτό απαιτεί μάλλον μια ψυχραιμία;

ΑΙ.Χ.: Απαιτεί μόρφωση η οποία δεν υπάρχει. Απαιτεί μια πιο συγκεκριμένη εκπαίδευση η οποία δεν υπάρχει. Γιατί είναι πολύ γενική η εκπαίδευση. Έχουμε πλήθος πληροφοριών, αλλά δεν έχουμε ποτέ τον άνθρωπο που θα σου πει πού να κοιτάξεις μέσα στην πληροφορία. Όχι πως η γενιά μου ήταν καλή, ή καλύτερη, ή χειρότερη. Εγώ είχα κάποιους δασκάλους οι οποίοι μου έδειξαν πού να κοιτάξω τη στιγμή που απορούσα. Ήταν ο τρόπος εκπαίδευσης τότε, στις δεκαετίες του ’70, του ’80. Όχι πως ήταν καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης, αλλά αυτοί είχαν μάθει από τους δικούς τους ότι μέσα στο πλήθος των πληροφοριών, στη γνώση, υπάρχει μια συγκεκριμένη ομάδα πληροφοριών οι οποίες σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, από το να σε κάνουν έναν επιβαρημένο από πληροφορίες άνθρωπο. Είχα έναν καθηγητή, ας πούμε, στο λύκειο, ο οποίος με έκανε να καταλάβω γιατί μου άρεσε περισσότερο ο Καβάφης από τον Σεφέρη. Αλλά προσέξτε τη διαφορά: είχα διαβάσει και Καβάφη και Σεφέρη.

Αιμίλιος Χειλάκης

H.B.GR.: Άρα παίζει ρόλο και η τριβή με οτιδήποτε.

ΑΙ.Χ.: Τώρα είναι πάρα πολύ εύκολο να βρούμε Καβάφη και Σεφέρη. Τότε έπρεπε να πάμε στη βιβλιοθήκη του Δήμου Αγίας Παρασκευής, να ψάξουμε, να βρούμε τα βιβλία, να τα κατεβάσουμε, να τα αντιγράψουμε, να γράψουμε με το χέρι. Ούτε καν φωτοτυπίες δεν είχαμε. Ήταν ακριβή η φωτοτυπία. Η τριβή με κάποια πράγματα σου δίνει το δικαίωμα να έχεις άποψη. Δεν έχεις το δικαίωμα να έχεις άποψη όταν είσαι ημιμαθής ή αμαθής. Άρα, λοιπόν, σας απαντώ και για ποιον λόγο εγώ οφείλω να πω στον κόσμο τη γνώμη μου την πολιτική. Επειδή είμαι και ένας άνθρωπος που πλησιάζει τα 60 πια. Και, όχι, δε φοβάμαι, δεν κινδυνεύω. Ο κόσμος ξέρει ότι θα έρθει να δει μια παράστασή μου, ακόμα κι αν διαφωνεί πολιτικά μαζί μου, και αυτό που θα παρακολουθήσει θα είναι άρτιο, θα είναι καλά οργανωμένο, θα έχει άποψη. Θα δει μια εξαιρετική παράσταση.

Αιμίλιος Χειλάκης

H.B.GR.: Τα περισσότερα έργα με τα οποία καταπιάνεστε, υποκριτικά ή και σκηνοθετικά, είναι πολιτικά.

ΑΙ.Χ.: Δεν υπάρχει κάτι το οποίο να μην είναι πολιτικό, γιατί αφορά την πολιτεία. Δεν υπάρχει κάτι το οποίο, όταν το πεις, να μη δημιουργήσει μια σκέψη σε έναν άνθρωπο ο οποίος είναι εχέφρων. Ο εχέφρων άνθρωπος, όταν θα δει μια παράσταση, θα καταλάβει ότι μιλάμε γι’ αυτόν. Άρα μιλάμε, ουσιαστικά, για τον συμπολίτη μας. Μιλάμε, δηλαδή, για το τι περνάει ένας άνθρωπος μέσα στην πολιτεία μας. Είτε κάνεις το "Τακούνια στο βάλτο" είτε το "Μη σου τύχει", που ήταν πιο φαρσικές κωμωδίες, είτε κάνεις το "Cancel", που ήταν μια σκληρή πολιτική κωμωδία, είτε κάνεις το "Ο θάνατος και η κόρη", είτε το "Μόνος με τον Άμλετ". Γιατί ένας άνθρωπος, ρε παιδί μου, παίρνει όλο τον Άμλετ και τον κάνει μόνος του; Για να δείξει ότι είναι καλός ηθοποιός; Δεν το έχω ανάγκη, πιστέψτε με. Και καλός να μην ήμουν, δεν το έχω ανάγκη να αποδείξω κάτι τέτοιο. Το κάνω, όμως, γιατί σε προκαλώ στον τρόπο σκέψης. Όχι να ζει κανείς ή να μη ζει. Στο πώς να ζει. Επίσης, όμως, οφείλουμε να είμαστε και "ζιζάνια" και "μικρόβια". Και οφείλουμε, λοιπόν, να είμαστε μέρη του επιπολασμού της σκέψης. Η σκέψη πρέπει, σαν αρρώστια, να επιπολαστεί. Θα πρέπει να μπει μέσα στο πλήθος. Γιατί το πλήθος αυτό θα γεννήσει στην κακή άποψη την άμυνα, αλλά και στην καλή άποψη θα τη διασπείρει.

Αιμίλιος Χειλάκης
Μεταξωτό πουκάμισο και μάλλινο παντελόνι Dolce & Gabbana, luisaworld.com. Ζώνη από προσωπική συλλογή.

H.B.GR.: Σήμερα που συναντιόμαστε έχετε και επέτειο γάμου. Είκοσι χρόνια. Σας τρομάζει ο αριθμός;

ΑΙ.Χ.: Οι γονείς μου ήταν 60 χρόνια μαζί, μέχρι που έφυγε η μητέρα μου. Δε με τρομάζει. Γενικά, οι φιλίες μου, οι κολλητοί μου, είναι 45 χρόνια τώρα μαζί μου. Έχω άνθρωπο που είμαστε 45 χρόνια φίλοι και είμαστε 56, δηλαδή από τα 11 μας. Άρα εμένα οι σχέσεις που κρατούν χρόνια είναι κάτι το οποίο και μου αρέσει και μου δίνει ασφάλεια και πρεσβεύω, και γενικά πιστεύω στον άνθρωπο, πιστεύω στις ανθρώπινες σχέσεις. Γι’ αυτό και θα τσαντιστώ πολύ με ανθρώπους που θα με απογοητεύσουν. Δηλαδή, παθαίνω οτιδήποτε παθαίνει κάποιος άνθρωπος ο οποίος πιστεύει στους άλλους. Θα προδοθεί, θα απογοητευτεί. Γιατί, ξέρετε, ένα απαραίτητο συστατικό της απογοήτευσης είναι να έχεις γοητευτεί. Και αν έχεις γοητευτεί από ανθρώπους, μετά απογοητεύεσαι συνήθως. Είναι ο πιο ασφαλής δρόμος μετά τη γοητεία. Άρα τα 20 χρόνια γάμου με την Αθηνά είναι κάτι το οποίο είναι μπροστά μας. Ο κόσμος μάς ξέρει. Ξέρει πώς μιλάμε ο ένας για τον άλλον. Ο κόσμος ξέρει ότι είμαστε δύο άνθρωποι οι οποίοι δουλεύουν συνέχεια μαζί. Και δουλεύουν συνέχεια μαζί από επιλογή και όχι γιατί δεν μπορούν να δουλέψουν με άλλους. Είναι όπως όλες οι ομάδες στο θέατρο που είναι συνεργάτες χρόνια, θέλουν να δουλεύουν μαζί. Γιατί ακόμα και τη στιγμή της διαφωνίας υπάρχει κάποιος ο οποίος δεν προσπαθεί να δείξει ότι είσαι κακός. Προσπαθεί απλά να σε κάνει ακόμα καλύτερο.

Αιμίλιος Χειλάκης
Σακάκι Ami Paris και πουκάμισο Jacquemus, attica.

H.B.GR.: Το ότι δουλεύετε μαζί τόσο πολλές φορές δημιουργεί την αίσθηση της ασφάλειας ή ταυτόχρονα έχει και μια πρόκληση;

ΑΙ.Χ.: Όποιος άνθρωπος συνεργάζεται με συγκεκριμένους ανθρώπους για πάρα πολλά χρόνια κάποια στιγμή θα κουραστεί. Και θα πει: "Να κάνουμε και κάτι άλλο". Και θα συμβεί και με την Αθηνά αυτό. Το ζήτημα είναι, όμως, ότι, όπως και άλλοι άνθρωποι, συνεργαζόμαστε διαρκώς με συγκεκριμένους ανθρώπους, γιατί με αυτούς ξέρουμε ότι θα βγάλουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. Αυτό συμβαίνει με την Αθηνά. Αυτό κάνει και η Αθηνά μ’ εμένα. Γιατί ξέρει πάρα πολύ καλά ότι ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ακόμα και τις ημέρες που διαφωνούμε –και τις περισσότερες φορές διαφωνούμε–, είναι δημιουργικός. Είναι κάτι το οποίο χτίζεται διαρκώς. Δεν είναι κάτι το οποίο πάει για να χαλάσει τα πράγματα. Άρα, στην ερώτησή σας θα σας απαντήσω ότι όλοι οι σκηνοθέτες έχουμε σταθερούς συνεργάτες. Όλοι οι πρωταγωνιστές έχουν σταθερούς συνεργάτες. Και ως πρωταγωνιστές, και η Αθηνά κι εγώ, θέλουμε να έχουμε σταθερούς συνεργάτες. Προσπαθούμε να είμαστε πάντα με ανθρώπους που αγαπάμε. Μια οικογένεια.

H.B.GR.: Βοηθάει αυτό να είναι ο άλλος αντικειμενικός; Γιατί ο δικός σου άνθρωπος, η οικογένεια, όπως είπατε, πολλές φορές μεροληπτεί.

ΑΙ.Χ.: Όσο περνούν τα χρόνια, οι λέξεις "τελειοθήρας" και "τελειομανής" μου είναι αδιάφορες. Η μόνη λέξη που πραγματικά σέβομαι και πρεσβεύω είναι ο "στοχοπροσηλωμένος". Το ότι έχεις στόχο σε κάτι δε σημαίνει πως θα το κάνεις τέλεια. Εγώ πια δε θέλω να γίνουν τέλεια τα πράγματα. Δε με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρει το ταξίδι και να φτάσω στον προορισμό. Γιατί μετά, αν φτάσω στον προορισμό και πω "ναι, αλλά ο προορισμός τώρα δεν είναι ακριβώς έτσι όπως τον θέλω, να το φτιάξω ακόμα περισσότερο", έχω χάσει κάτι από τη χαρά. Ο τελειομανής και ο τελειοθήρας είναι άνθρωποι οι οποίοι ζουν σε ένα σύμπαν ανικανοποίητου. Δε μου αρέσει. Θέλω να επιβραβεύσω τον εαυτό μου. Θέλω να περάσω καλά.

H.B.GR.: Έχετε υπάρξει σε αυτό το σύμπαν;

ΑΙ.Χ.: Νομίζω, ναι, γιατί εξ αντανακλάσεως με ανάγκαζαν οι άλλοι να πρέπει να κυνηγάω το τέλειο. Και το έκανα κι εγώ. Κάποια στιγμή είπα: "Δεν έφτασα ποτέ να κάνω κάτι το οποίο θεώρησα τέλειο". Άρα, για ποιον λόγο να αγχώνομαι; Ακόμα και τα πράγματα που εγώ θεώρησα ότι θα είχαν γίνει πάρα πολύ καλά κάποιοι τα μείωσαν. Ακόμα και πράγματα τα οποία δεν ήταν πάρα πολύ καλά κάποιοι τα επιβράβευσαν. Άρα τώρα τι συνέβη; Άρα το τέλειο είναι στα μάτια των άλλων. Δε με ενδιαφέρει το τέλειο. Άσε που το τέλειο είναι και το τέλος. Δε με ενδιαφέρει. Δεν είμαι τελειοθήρας ούτε τελειομανής. Είμαι εργασιομανής και στοχοπροσηλωμένος.

H.B.GR.: Πιστεύετε ότι κάποια στιγμή θα πείτε "κουράστηκα να το κάνω αυτό και θα πάω να μείνω στα Κύθηρα";

ΑΙ.Χ.: Βέβαια, πολύ πιθανό. Γιατί όχι; Μπορεί να είναι ένας επόμενος στόχος. Στόχος δεν είναι πάντα μια παράσταση ή μια συνεργασία. Στόχος είναι το ευ ζην. Και το ευ ζην δεν έχει να κάνει με πλασμαφαίρεση. Έχει να κάνει ουσιαστικά με αφαίρεση τοξικότητας. Δε θέλω τους toξικούς ανθρώπους δίπλα μου. Δε με ενδιαφέρει να παραμείνω νέος. Θέλω να γερνάω ωραία: να μπορώ να κάνω αυτά που κάνω και που σκηνοθετώ, να μπορώ να αποφασίσω να πάω στα Κύθηρα, να μπορώ να πάω τις βόλτες μου. Το να πάω στα Κύθηρα ανήμπορος να κάνω πράγματα δε μου λέει τίποτα.

H.B.GR.: Πολλοί αρνούνται να "αποσυρθούν", γιατί θέλουν πάντα να απολαμβάνουν αυτή την αγάπη και την προσοχή.

ΑΙ.Χ.: Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αυτό. Αρκεί να έχεις να πεις κάτι. Το κακό συμβαίνει όταν δεν έχεις να πεις κάτι και θες να είσαι στα φώτα. Έχεις να πεις κάτι; Βεβαίως, θα γυρίσουμε να σε κοιτάξουμε.

H.B.GR.: Μοιάζει να μην έχετε ανασφάλεια με την εικόνα σας. Έχει να κάνει και με την Αθηνά, που σας δίνει, ας πούμε, την επιβεβαίωση, ή είναι δική σας προσωπική εσωτερική δουλειά;

ΑΙ.Χ.: Μάλλον το δεύτερο είναι, αλλά, αν με βάλεις στη διαδικασία να σου πω αν έχω κάνει κάτι σε σχέση με αυτό, δεν ξέρω. Μάλλον ο τρόπος σκέψης μου έχει να κάνει πάρα πολύ με την ενασχόλησή μου με αυτά τα μεγάλα κείμενα. Και αυτά τα μεγάλα κείμενα έρχονται και είναι μέσα σου σαν δηλητήριο. Σε φτιάχνουν, σε ορίζουν διαφορετικά. Όταν έχεις διαβάσει σε βάθος τα χορικά του Σοφοκλή, ή έχεις προσπαθήσει να καταλάβεις την "Πολιτεία" του Πλάτωνα, ή καταλαβαίνεις τη "νέα σκέψη" του Ευριπίδη και τα έχεις μελετήσει πολύ, γιατί πρέπει να τα παραστήσεις, ακόμα και να μην τα καταλάβεις, κάποια στιγμή αυτά έρχονται και ανθίζουν μέσα σου. Και σου λένε μετά από καιρό ότι "έχεις γίνει αυτό που είσαι εξαιτίας μας". Η συνάντησή μου με συνεργάτες, με ηθοποιούς, με έχει κάνει τον πλούσιο άνθρωπο που είμαι. Αυτόν τον πλούτο δε θα μου τον πάρει κανένας. Αυτή είναι η ματαιοδοξία μου. Ότι έχω συναντηθεί με σπουδαίους ανθρώπους. Αυτό με έχει κάνει και σκέφτομαι κάπως. Αυτό με έχει κάνει να αισθάνομαι πολύ ευτυχής που έχω καταφέρει και έχω συνεργαστεί μαζί τους. Αυτό, λοιπόν, είναι η πολιτεία μου. Η ομορφιά είναι η πιο αυταπόδεικτη δύναμη. Μπαίνει κάποιος όμορφος μέσα κάπου και όλοι γυρίζουν και τον κοιτάζουν. Και λέω στα νέα παιδιά: "Μη χρησιμοποιείς ποτέ την ομορφιά σου σαν όπλο. Να τη χρησιμοποιείς σαν εργαλείο". Σαν όπλο κάποια στιγμή θα γυρίσει εναντίον σου. Σαν εργαλείο θα σε βοηθήσει να χτίσεις πράγματα. Αν κυριαρχήσω με τον τρόπο της γοητείας μου σε κάποιον, το χρησιμοποιώ σαν όπλο. Κάποια στιγμή θα γυρίσει εναντίον μου αυτό το όπλο. Κάποιος θα επιτεθεί με τέτοιο όπλο εναντίον μου. Ενώ, αν το χρησιμοποιήσω σαν ένα μέσο για να συνεργαστούμε, να συνομιλήσουμε, θα απολαύσω σίγουρα μια καλή συνεργασία ή μια καλή συνομιλία. Γιατί θα γίνει πιο ευάγωγη η ομορφιά όταν συνεργάζεται.

Styling: Ειρήνη Αναστασιάδη