Emma Thompson | Περιγράφει με τον πιο όμορφο τρόπο πως είναι να ζεις σε ένα γυναικείο σώμα

Το άρθρο της διάσημης ηθοποιού για τη δύναμη του γυναικείου σώματος σε κάθε φάση της ζωής.

HARPER'S BAZAAR TEAM

Η Emma Thompson έγραψε ένα υπέροχο άρθρο στην εφημερίδα The Guardian για το γυναικείο σώμα, περιγράφοντας με τον πιο όμορφο και απλό τρόπο πως είναι να είσαι γυναίκα σε κάθε φάση της ζωής.

Μιλώντας για την περίοδο της πανδημίας όπου πέρασε τις γιορτές με την 22χρονη κόρη της και την 89χρονη μητέρα της, εξήγησε πώς επαναρυθμίζει η μία την άλλη χωρίς καν να μιλάνε μεταξύ τους, απλά παρατηρώντας τρεις διαφορετικές γενιές μαζί: "Αυτή τη χρονιά περισσότερο από ποτέ με τράβηξε αυτή η ομφαλική σύνδεση μεταξύ μας και παρατηρούσα, παρακολουθούσα και απολάμβανα τη θαυματουργή πολυτέλεια τριών γενιών μαζί” έγραψε και πρόσθεσε πως "η κόρη μου έχει τατουάζ. Μου αρέσουν κι ας με εκπλήσσει. Καταλαβαίνω την επιθυμία να μαρκάρεις το σώμα σου με τα πιο σημαντικά για σένα. Καψαλίζουν το μυαλό μας έτσι κι αλλιώς, ίσως τα τατουάζ να είναι η εξωτερική εκδοχή των εσωτερικών μας εγκαυμάτων”.

Όπως έγραψε "το σώμα της μητέρας μου παρουσιάζεται με πιο παραδοσιακούς τρόπους. Το να την βλέπω να ανακαλύπτει τις αδυναμίες του και τις κλίσεις του είναι ένα καθημερινό σχολείο, ένας διαλογισμός. Με έμαθε να περπατώ όταν ήμουν μωρό και τώρα με μαθαίνω πως να περπατάω όταν είμαι μεγάλη. Πώς να πιάνω κάτι, πως να σκύβω ή να κινούμαι γύρω από εμπόδια σαν ένα αρχαίο, υπομονετικό ρυάκι. Προσπαθώ να μην βοηθώ”.

Η σταρ εξηγεί πως το να βλέπει τα σώματα της κόρης της και της μητέρας της της δημιουργεί ένα συναίσθημα χαράς και πένθους: "Η κόρη μου χτυπάει. Η δύναμη της ζωής της αλλάζει την ατμόσφαιρα στο δωμάτιο αμέσως μόλις μπει. Όλοι καταλαβαίνουμε την ηλεκτρική φόρτιση και χορεύουμε” γράφει τονίζοντας ότι "όταν η κόρη μου έρχεται εκνευρισμένη και χαοτική, κάθεται δίπλα στη μαμά μου και παίρνει από εκείνη ένα ήρεμο νεύμα και χωρίς ερωτήσεις το χάος υποχωρεί”.

Αυτές οι όμορφες στιγμές την κάνουν να σκεφτεί για τον τρόπο που επέλεξε να ζήσει τη ζωή της: "Τι μας έκανε να πιστέψουμε ότι μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς αυτό; Κολλήσαμε στους στόχους μας και στις φιλοδοξίες μας και -Θεού επιτρέποντος- στα όνειρά μας. Ήμασταν τόσο πολυάσχολοι για να παρατηρήσουμε πώς τα σώματά μας μιλούσαν σιωπηλά το ένα με το άλλο, πώς εισπνέουμε τα άλλα, επαναρυθμιζόμαστε και εκπνέουμε”, μια διαδικασία που, όπως λέει, την κάνει "αντί να πενθώ για τα γηρατειά της μητέρας μου ή να ζηλεύω τα νιάτα της κόρης μου, βρίσκω ότι αυτό με ενθαρρύνει και με χαλαρώνει”.

Ή Thompson καταλήγει, εξάλλου, στο συμπέρασμα: "Η επιδερμίδα της μητέρας μου μού θυμίζει αυτό της κόρης μου όταν ήταν μωρό. Η ίδια σχεδόν αμυδρή απαλότητα, τέλεια να τη χαϊδεύεις. Είναι σαν να επιστρέφει σε κάτι”, εξηγώντας πως η ίδια βρίσκει τον εαυτό της ανάμεσα σε δυο γυναίκες σε δύο διαφορετικά στάδια φυγής: "Μία προς τη δράση και μία προς την ακινησία. Είναι μια πλούσια θέση αυτή, γεμάτη θρεπτικές ουσίες. Υπάρχω ανάμεσά τους. Είμαι ευγνώμων που μπορώ να ανέβω σε έναν λόφο και είμαι λυπημένη για τους μηρούς μου”.

Διαβάστε Επίσης