Βαρδής Μαρινάκης | Συνέντευξη με το σκηνοθέτη της σειράς Σιωπηλός Δρόμος

Ο σκηνοθέτης της νέας σειράς στο Mega μιλάει για την πορεία του στον κινηματογράφο και το "στοίχημα" του Σιωπηλού Δρόμου.

Για τους υποστηρικτές του Coelho και της περίφημης θεωρίας του σύμπαντος που συνωμοτεί για την εκπλήρωση των βαθύτερων επιθυμιών μας, ο Βαρδής Μαρινάκης είναι το απόλυτο παράδειγμα. Τι δουλειά έχει ένας κατά βάση κινηματογραφικός "εργάτης" με μακρά θητεία στα φεστιβάλ και τη διαφήμιση στη νέα φιλόδοξη δραματική σειρά του Mega που αρχικά προοριζόταν για άλλο σκηνοθέτη; H απάντηση είναι απλή: Τον έλκυε πολύ ως πρότζεκτ και όταν του προτάθηκε δεν πτοήθηκε ούτε από την πανδημία ούτε από την έλλειψη χρόνου.

Ο "Σιωπηλός Δρόμος" έκανε πρεμιέρα στο μεγάλο κανάλι την περασμένη Κυριακή, υψώνοντας ανάστημα απέναντι στα reality θηρία και αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές στα social media που αποτελούν το βαρόμετρο της σύγχρονης εποχής. Μιλώντας στο τηλέφωνο, λίγο πριν από την προβολή του πρώτου επεισοδίου μου εξομολογήθηκε πως διανύει ενδεχομένως την πιο έντονη φάση της ζωής του. Η αλήθεια είναι πως το άκουγα στη φωνή του και για να μην τον καθυστερώ, μπήκα κατευθείαν στο ψητό.

Πριν ξεκινήσουμε, θέλω να λύσουμε κάτι βασικό. Και Βαρδής και Μαρινάκης; 

Νομίζω ακόμη κι ο πεθερός μου με ρώτησε αν έχω κάποια συγγένεια με κάποιον από τους δύο. Να το ξεκαθαρίσουμε, δεν υπάρχει συγγένεια με κανέναν. Το Μαρινάκης όταν γεννήθηκα εγώ, δεν ήταν τόσο γνωστό, το Βαρδής οφείλεται στην καταγωγή μου από τα Χανιά - ως ο δεύτερος γιος πήρα το όνομα του πατέρα της μητέρας μου. Από μικρό πάντως με ρωτούσαν αν είναι όνομα ή επίθετο. Μέχρι και για τον Αντώνη Βαρδή με έχουν ρωτήσει αν είχαμε συγγενική σχέση. Πρόσφατα με σταμάτησε αστυνομικός, ειδοποίησε ένα φύλακα... Άσε, όλοι λένε "προεδρικό όνομα" και πέφτει γέλιο.

Το κινηματογραφικό "μικρόβιο" και τα φοιτητικά χρόνια 

Πώς μπήκε το "μικρόβιο" του κινηματογράφου στο Βαρδή;

Μεγάλωσα στην Κηφισιά, οπότε σε σχέση με τη σειρά είχα την ανάλογη εμπειρία του πώς είναι να μεγαλώνεις σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Στην οικογένεια δεν ασχολούνταν κανείς με τα καλλιτεχνικά. Ίσως ο πατέρας μου μόνο που από μικρός είχε μία κλίση για τη φωτογραφία, ωστόσο είχε εστιάσει στον κατασκευαστικό τομέα όπου απασχολούνταν επαγγελματικά. Η αγάπη μου για την τέχνη ξεκίνησε όταν κάναμε μαθήματα με το γνωστό φωτογράφο και δάσκαλο Πλάτωνα Ριβέλλη στο σχολείο. Ήμουν ένα παιδί που ήταν κάπως "στον κόσμο του" και τότε, στη Β᾽Λυκείου μπόρεσα να εκφραστώ καλύτερα. Φαντάσου το σαν προσωπική "άνοιξη", ήταν σα να ξύπνησα από ένα λήθαργο.

Τελικά όμως, χωρίς να μου το επιβάλλουν οι γονείς μου, αποφάσισα να ακολουθήσω την οικογενειακή παράδοση και να σπουδάσω πολιτικός μηχανικός. Μέσα μου υπήρχε η αντίθεση της επιθυμίας και του ρεαλισμού. Όταν τελείωσα με τις σπουδές μου, εκεί γύρω στα 23, πήγα στο Λονδίνο για να σπουδάσω κινηματογράφο στο National Film and Television School (NFTS). 

Διαβάστε τη συνέχεια της συνέντευξης στο esquire.com.gr