Γνωρίζουμε τον Joe και την Angela, το παντρεμένο ζευγάρι στην καρδιά της νέας ταινίας, The Invite (Η πρόσκληση), μέσα από ένα τρυφερό flashback γεμάτο γέλια και ερωτικά βλέμματα. Η μετάβαση στο παρόν, όμως, μας προσγειώνει απότομα: ο Joe (Seth Rogen) επιστρέφει εξαντλημένος από τη δουλειά με το σπαστό του ποδήλατο και η Angela (Olivia Wilde) τρέχει πανικόβλητη για τις δουλειές του σπιτιού. Είναι ήδη προφανές ότι η έγγαμη συμβίωση έχει σβήσει τη σπίθα τους, την ίδια στιγμή που ένα απόφθεγμα του Oscar Wilde αναβοσβήνει στην οθόνη:
"Πρέπει να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Αυτός είναι ο λόγος που δεν πρέπει ποτέ να παντρεύεται".
Ο Joe και η Angela είναι πλέον γονείς. Η άλλοτε ξέγνοιαστη ζωή τους έχει δώσει τη θέση της στην κούραση και τη συγκατοίκηση, με το σεξ να φαντάζει μακρινή ανάμνηση. Το μόνο που τους ενώνει είναι οι συζητήσεις για την 12χρονη κόρη τους και οι θορυβώδεις, σεξουαλικές περιπτύξεις των εκκεντρικών γειτόνων από τον πάνω όροφο.
Όμως, η αποψινή βραδιά προμηνύεται διαφορετική. Η Angela έχει καλέσει για δείπνο την Pina (Penélope Cruz) και τον Hawk (Edward Norton) –ναι, τους θορυβώδεις γείτονες– στήνοντας το σκηνικό για ένα εκρηκτικό δωμάτιο 107 λεπτών, όπου τέσσερις εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες συγκρούονται σε ένα συναισθηματικά ταραχώδες dinner party.
Στα χνάρια του "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;"
Το The Invite, σε σκηνοθεσία της ίδιας της Wilde και σενάριο των Rashida Jones και Will McCormack –βασισμένο στην ισπανική ταινία Sentimental του Cesc Gay– παρουσιάζει έντονες συγγένειες με το θρυλικό φιλμ Who’s Afraid of Virginia Woolf? (1966) του Mike Nichols. Όπως και εκεί, τέσσερις σπουδαίοι ηθοποιοί συνυπάρχουν, πίνουν και δειπνούν μαζί, σε μια εύθραυστη οικειότητα που ταλαντεύεται διαρκώς ανάμεσα στο φλερτ και την απόλυτη σύγκρουση.
Η Wilde χειρίζεται υποδειγματικά τις ισορροπίες, επιτρέποντας στους ηθοποιούς της να απολαύσουν έναν γρήγορο, έξυπνο και γεμάτο βιτριολικό χιούμορ διάλογο.
Όπως σε κάθε δείπνο, έτσι και σε αυτή την ταινία, ο πραγματικός πρωταγωνιστής είναι οι καυστικοί διάλογοι.
Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα και σεξουαλική ένταση
Η πικρία του ζευγαριού τροφοδοτεί το ξεκίνημα του φιλμ, με τον Joe να γκρινιάζει για τους γείτονες, την πλάτη του και τη ζωή γενικότερα, και την Angela να ξεσπά μετά από μια μέρα γεμάτη προετοιμασίες. Όταν όμως φτάνουν η Pina και ο Hawk, τα δεδομένα αλλάζουν. Οι γείτονες είναι "straight shooters"· ο Hawk αντιλαμβάνεται αμέσως την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
Η ταινία χτίζει την έντασή της καθώς οι δύο καλεσμένοι αρχίζουν να ξεναγούνται στο σπίτι, "ξυπνώντας" τις απωθημένες σεξουαλικές επιθυμίες των οικοδεσποτών. Το ίδιο το σπίτι είναι γεμάτο από ψυχολογικές παγίδες:
- Ένα πιάνο που ο Joe αρνείται να παίξει (επειδή θεωρεί τον εαυτό του αποτυχημένο).
- Ένας δίσκος με ένα ερωτικό τραγούδι που είχε γράψει ο Joe για την Angela (όταν ο Hawk προσπαθεί να το βάλει, ο Joe εκρήγνυται).
- Μια μη ανακαινισμένη, μισοβαμμένη κρεβατοκάμαρα, που υπάρχει απλώς ως παραμελημένη σκέψη.
Η πρόταση για swing και η σιωπή που ακολουθεί
Η κορύφωση της έντασης έρχεται μετά από μερικά σφηνάκια τεκίλα, όταν ο Hawk και η Pina κάνουν τη δική τους πρόσκληση: ομαδικό σεξ.
Ξαφνικά, οι συνεχείς καυγάδες εξαφανίζονται. Ο Joe και η Angela απομονώνονται στο γραφείο για να συσκεφθούν, σε μια σκηνή γεμάτη νευρικά γέλια και αμηχανία, καθώς προσπαθούν να επεξεργαστούν την πρόταση. Όταν επιστρέφουν στο σαλόνι, η σωματική τους γλώσσα έχει αλλάξει πλήρως· κάθονται πιο κοντά, ακουμπώντας ο ένας τον άλλον, όσο οι γείτονες αναλύουν τις swingers εμπειρίες τους. Για μια στιγμή, βλέπουμε την τελευταία σπίθα αγάπης και οικειότητας ανάμεσα στο ζευγάρι, πριν όλα καταρρεύσουν.
Αυτό που ξεχωρίζει το The Invite από τις συνηθισμένες sex comedies είναι ο τρόπος με τον οποίο ο γνήσιος θυμός και η θλίψη πλέκονται αριστοτεχνικά με το έξυπνο χιούμορ. Όταν ο Joe και η Angela έρχονται τελικά αντιμέτωποι με τον "νεκρό γάμο" τους –μια διάγνωση που τους θέτει κατάμουτρα η Pina– η πραγματικότητα χτυπάει σκληρά. Οι ατάκες σταματούν και το σπίτι βυθίζεται, για πρώτη φορά, στην απόλυτη σιωπή.
Οι τελευταίες, ήσυχες στιγμές της ταινίας μάς αφήνουν με το ζευγάρι να κοιτάζει τα συντρίμμια της κοινής του ζωής μετά από μια και μόνο χαοτική νύχτα. Καθώς οι δυο τους κάθονται τελικά μαζί στο πιάνο, η ταινία καταφέρνει κάτι σπάνιο: να μας κάνει να νοιαστούμε βαθιά για αυτούς τους δύο πληγωμένους εραστές και να ελπίζουμε ότι, ακόμα και αν δεν είναι τέλειοι, θα βρουν ξανά την αγάπη – ο ένας στα μάτια του άλλου και, κυρίως, μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό.
