Στις πρώτες σκηνές του νέου ντοκιμαντέρ του Netflix, "Untold Raygun: Breaking Badly", η Αυστραλή B-girl Rachael Gunn ανακαλεί μια συνεδρία που είχε με τον αθλητικό της ψυχολόγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού το 2024. "Λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πήγα στον θεραπευτή μου πανικόβλητη", εξηγεί η ίδια. Όταν εκείνος τη ρώτησε ποιο ήταν το χειρότερο ενδεχόμενο που μπορούσε να φανταστεί, εκείνη απάντησε: "Ολόκληρος ο κόσμος θα μπορούσε να γελάει μαζί μου". Η αντίδραση του θεραπευτή της ήταν άμεση: "Πιστεύεις ότι αυτό είναι λογικό;". Στην περίπτωση της Gunn, ωστόσο, ο μεγαλύτερος φόβος της έγινε πραγματικότητα. Οι φιγούρες της στο Παρίσι —από το "ποτιστήρι" μέχρι τα πηδήματα καγκουρό— τη μετέτρεψαν ακαριαία σε παγκόσμιο φαινόμενο του διαδικτύου, πυροδοτώντας αμέτρητα memes, τηλεοπτικά σχόλια, θεωρίες συνωμοσίας, ακόμα και ένα μιούζικαλ στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου.
"Έγινε η πιο διάσημη breaker στον πλανήτη Γη μέσα σε μία νύχτα", αναφέρει στο ντοκιμαντέρ η Flix, μια συνάδελφός της B-girl από την Αυστραλία, παρότι η Gunn δεν κατάφερε να αποσπάσει ούτε έναν ψήφο από τους εννέα κριτές στους έξι γύρους που αγωνίστηκε. Το ντοκιμαντέρ, που κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στην πλατφόρμα, εστιάζει στην ίδια την Gunn, την οικογένειά της και τον σύζυγό της που την εισήγαγε στο άθλημα, χτίζοντας την ιστορία μιας ακαδημαϊκού που βρέθηκε απρόσμενα στο επίκεντρο της ολυμπιακής δημοσιότητας. Ωστόσο, αποφεύγει να εμβαθύνει στο τι σημαίνει για το ίδιο το breaking —μια μορφή τέχνης που γεννήθηκε από τις κοινότητες των μαύρων και λατινοαμερικανών νέων στο Νότιο Μπρονξ— το γεγονός ότι η πρώτη του ολυμπιακή παρουσία θα μνημονεύεται κυρίως από τις αμήχανες φιγούρες μιας λευκής γυναίκας.
Η κουλτούρα του "No Easy Props" και η τοπική σκηνή της Αυστραλίας
Οι πιο ουσιαστικές φωνές στο ντοκιμαντέρ προέρχονται από δύο Αυστραλές B-girls, οι οποίες προσφέρουν μια κριτική αλλά δίκαιη ματιά στη θέση των γυναικών στο άθλημα. Η Tinylocks, μία από τις συγχρόνους της Gunn, επικαλείται σταθερά τη φιλοσοφία του hip-hop που συνοψίζεται στη φράση "No easy props" — την ανάγκη δηλαδή να αποδείξετε την τεχνική σας αξία για να κερδίσετε τον σεβασμό. "Ήταν ένας ανδροκρατούμενος χώρος και οι B-girls πάλευαν πραγματικά για να ακουστούν. Καθώς όμως περισσότερες γυναίκες έμπαιναν στο breaking, υπήρχε η αίσθηση ότι ορισμένα κορίτσια έπαιρναν επαίνους πολύ νωρίς στην καριέρα τους. Το κοινό χειροκροτούσε απλώς και μόνο για τη συμμετοχή", σημειώνει η ίδια.
Αξιολογώντας τις εμφανίσεις της Raygun στην τοπική σκηνή της Αυστραλίας πριν από τους Αγώνες, η Tinylocks προσθέτει: "Υπήρχαν μία ή δύο φορές που σκέφτηκα: "Ναι, αυτό ήταν φρέσκο". Ίσως όχι τόσο τις υπόλοιπες φορές". Η Tinylocks επέλεξε να μην διεκδικήσει την πρόκριση της Ωκεανίας για λόγους αισθητικής, ενώ η Flix, στα 41 της χρόνια, δεν έτρεφε μεγάλες προσδοκίες. Η Gunn, αντίθετα, προκρίθηκε επικρατώντας στον τελικό έναντι της B-girl Molly. Εκεί, οι κινήσεις της δεν θύμιζαν τις μετέπειτα viral φιγούρες του Παρισιού. Διέθεταν τις βασικές δομές του αθλήματος, έστω κι αν στερούνταν ταχύτητας και οξύτητας. Αν είχε διατηρήσει αυτό το πρόγραμμα, δεν θα είχε προκριθεί από τους προκριματικούς, αλλά ούτε θα είχε μετατραπεί σε παγκόσμιο θέαμα.
Η αλλαγή στρατηγικής και το έλλειμμα τεχνικής
Το ντοκιμαντέρ αποκαλύπτει τους λόγους πίσω από την αλλαγή του προγράμματός της. Συνειδητοποιώντας το τεχνικό χάσμα που την χώριζε από τις κορυφαίες αθλήτριες του κόσμου μετά από απογοητευτικές εμφανίσεις σε ευρωπαϊκούς αγώνες, η Gunn και ο σύζυγός της αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική. Αντί να προσπαθήσουν να αυξήσουν τη δυσκολία με εντυπωσιακά ακροβατικά, όπως τα headspins και τα windmills, πόνταραν εξ ολοκλήρου στην πρωτοτυπία —μία από τις πέντε κατηγορίες αξιολόγησης των κριτών. Στόχος τους δεν ήταν πλέον η νίκη σε κάποιον γύρο, αλλά η απόσπαση έστω μίας ψήφου.
Έτσι, αντλώντας έμπνευση από την πανίδα της Αυστραλίας (καγκουρό) και παραδοσιακούς χορούς, διαμόρφωσαν το πρόγραμμά τους. Αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε να λειτουργήσει αν στηριζόταν σε μια ισχυρή τεχνική βάση. Στο breaking, ορισμένοι καταξιωμένοι χορευτές ενσωματώνουν το χιούμορ και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα στις φιγούρες τους. Στην περίπτωση της Gunn, όμως, αυτά τα τεχνάσματα κάλυπταν ολόκληρο το πρόγραμμά της. Σε αντίθεση με άλλους αθλητές των Αγώνων του Παρισιού που έγιναν δημοφιλή memes λόγω της ιδιαίτερης προσωπικότητάς τους ενώ παράλληλα διακρίνονταν σε παγκόσμιο επίπεδο, η εμφάνιση της Gunn στερούνταν του απαραίτητου αθλητικού υποβάθρου.
Η δημόσια κριτική και το μέλλον του αθλήματος
Σχολιάζοντας τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν στο διαδίκτυο μετά την εμφάνισή της, η ίδια η Gunn αναφέρει: "Οι άνθρωποι έχουν πολλές απόψεις για το τι κάνουν οι γυναίκες, για το τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες, μερικές φορές προερχόμενες από τις ίδιες τις γυναίκες". Παρότι οι γυναίκες συχνά δέχονται δυσανάλογη κριτική, η δημόσια συζήτηση στην περίπτωσή της δεν αφορούσε απλώς τις δημιουργικές της επιλογές, αλλά τη χαώδη απόσταση ανάμεσα στην ίδια και το επίπεδο των υπόλοιπων αθλητριών σε μια ολυμπιακή διοργάνωση που απαιτεί την αριστεία.
Η Gunn δεν είναι η πρώτη αθλήτρια με χαμηλές επιδόσεις που συμμετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Ωστόσο, σε αντίθεση με περιπτώσεις όπως ο Eddie the Eagle ή ο Eric Moussambani σε ήδη καταξιωμένα αθλήματα, η ίδια έγινε το πρωτεύον πρόσωπο του breaking στην πρώτη του ολυμπιακή εμφάνιση. Το "Untold Raygun" επιδιώκει να επιβεβαιώσει ότι η Gunn ξεπέρασε την παγκόσμια διαπόμπευση διατηρώντας το πνεύμα της ανέπαφο. "Είμαι μια ιδιόρρυθμη λευκή γυναίκα που είναι ακαδημαϊκός", δηλώνει η ίδια, συμπληρώνοντας: "Και είμαι εντάξει με αυτό". Καθώς η παγκόσμια ομοσπονδία διεκδικεί την επανένταξη του αθλήματος για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2032 στο Μπρίσμπεϊν, η κοινότητα του breaking ελπίζει ότι το μέλλον θα καθοριστεί από την αληθινή δεξιοτεχνία.
