Τα Girls επέστρεψαν. Μέχρι τώρα, κάθε millennial στον πλανήτη που σέβεται τον εαυτό της σίγουρα θα έχει ακούσει τα νέα: η καθοριστική για μια ολόκληρη γενιά δραματική σειρά του HBO της Lena Dunham επιστρέφει με μια περιορισμένη σειρά πέντε επεισοδίων, συνεχίζοντας την ιστορία δέκα χρόνια μετά το φινάλε της σειράς το 2017.
Από τότε που το HBO ανακοίνωσε την είδηση του reboot στο Instagram, έχω λάβει τόσα πολλά μηνύματα που σχεδόν νιώθω σαν να ανακοίνωσα τον αρραβώνα μου. Και φυσικά ενθουσιάζομαι: το Girls ήταν η πρώτη σειρά που είδα να σατιρίζει την αμήχανη και συχνά αλλόκοτη πραγματικότητα της ζωής των millennials, αποτυπώνοντας παράλληλα τις περίεργες σχέσεις που ζούσαμε. Ωστόσο, ανάμεσα στη φανερή χαρά των θαυμαστών, υπάρχει και ένας φόβος που διακρίνω ακόμη και στους πιο αφοσιωμένους οπαδούς της Dunham. Όπως το έθεσε χαρακτηριστικά ένας φίλος μου, "ελπίζω να μην το καταστρέψουν".
Γιατί τα τηλεοπτικά reboot προκαλούν φόβο αντί για ενθουσιασμό
Αυτή τη στιγμή, τα reboot, τα sequels, τα prequels, τα remakes και οι αναβιώσεις κυριαρχούν στο τοπίο του περιεχομένου. Συχνά λέγεται ότι το κοινό πάσχει από κόπωση λόγω των πολλών επαναλήψεων, αλλά παρατηρώντας την αντίδραση για το Girls 2.0, θα έλεγα ότι πρόκειται περισσότερο για πολιτιστικό τραύμα. Μετά από τόσες προσπάθειες που αστόχησαν οικτρά, δημιουργείται ένα επίπεδο ανησυχίας σε στιγμές σαν κι αυτήν, κάνοντας την επιστροφή του Girls να μοιάζει με ένα τεράστιο στοίχημα.
Τα reboot κρύβουν μια παράξενη αντίφαση. Όσο κι αν το κοινό είναι πλέον επιφυλακτικό απέναντί τους, συνοδεύονται επίσης από έναν αδιαμφισβήτητο αέρα κύρους. Σε μια εποχή που βομβαρδιζόμαστε με περιεχόμενο από τόσες διαφορετικές πλατφόρμες, ένα reboot αποτελεί την επίσημη σφραγίδα έγκρισης ότι μια ταινία ή μια σειρά είναι εμβληματική.
Υπάρχει μια μακρά λίστα από reboot και sequels που αποδείχθηκαν μέτρια, από το πρίκουελ Elle του Amazon Prime μέχρι το δαπανηρό Rings of Power, για να μην αναφέρουμε την αποστολή της Disney να γεμίσει τον γαλαξία με αμέτρητες ταινίες Star Wars. Ορισμένα reboot απαλύνουν τις αιχμηρές γωνίες του πρωτοτύπου, χάνοντας όμως μέρος από τη διασκεδαστική τους ταυτότητα. Υπάρχει μάλιστα ένα franchise που, ειδικά για τους φαν του Girls, προκαλεί περισσότερα ερωτήματα από οποιοδήποτε άλλο: το Sex and the City.
Το παράδειγμα του And Just Like That και ο φόβος της αποτυχίας
Η σειρά And Just Like That, η οποία κυκλοφόρησε το 2021, αποτελεί ίσως το απόλυτο παράδειγμα προς αποφυγή. Δυσκολεύεται κανείς να βρει έναν φαν του Sex and the City που θα υποστηρίξει ότι η σειρά, η οποία μας πήγε ξανά στον κόσμο της Carrie Bradshaw στα πενήντα της, δεν αλλοίωσε την κληρονομιά του πρωτοτύπου. Υπήρχαν πολλά προβλήματα, αλλά το βασικότερο ήταν ότι φαινόταν περισσότερο απασχολημένο με το να απολογηθεί για το παρελθόν του franchise παρά με το να αφηγηθεί μια ειλικρινή ιστορία.
Όταν τα reboot πηγαίνουν στραβά, μπορεί να υπάρξει μια βαθιά αίσθηση προδοσίας από την πλευρά του κοινού. Στην περίπτωση του And Just Like That, υπήρχε μια γνήσια αίσθηση απώλειας, όπου οι φαν έφτασαν στο σημείο να αναρωτιούνται γιατί δεν άφησαν τα πράγματα ως είχαν. Γι' αυτόν τον λόγο, όταν τα σχέδια για το reboot του Buffy the Vampire Slayer ακυρώθηκαν νωρίτερα φέτος, ένιωσα μια γνήσια ανακούφιση ανάμεσα στους θαυμαστές στο διαδίκτυο. Τουλάχιστον η σειρά θα έμενε ανέπαφη.
"Τα reboot είναι διαβόητα δύσκολο να πετύχουν, ειδικά επειδή, όσο πιο αγαπημένοι είναι οι χαρακτήρες, τόσο υψηλότερες είναι οι προσδοκίες του κοινού"
Η ελπίδα για μια επιτυχημένη επιστροφή
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν παραδειγματικά έργα που αποδεικνύουν ότι ένα επιτυχημένο reboot μπορεί να εδραιώσει μια σειρά ανάμεσα στις κορυφαίες όλων των εποχών. Η σειρά The Comeback, την οποία δημιούργησε η Lisa Kudrow, επέστρεψε με τεράστια επιτυχία, αποδεικνύοντας ότι η σωστή προσέγγιση μπορεί να δικαιώσει τις προσδοκίες των θεατών.
Ως μελετητής και υποστηρικτής της Dunham, παραμένω αισιόδοξος ότι θα φέρει εις πέρας την επιστροφή του Girls με απόλυτη επιτυχία. Την τελευταία δεκαετία, η ιδιοφυΐα της σειράς και της δημιουργού της έχει γίνει ακόμη πιο ξεκάθαρη. Πρέπει επίσης να συμπάσχουμε με οποιονδήποτε συγγραφέα προσπαθεί να επιβιώσει σε αυτό το αμείλικτο τοπίο, όπου τα στούντιο προτιμούν να εγκρίνουν έργα βασισμένα σε υπάρχουσα πνευματική ιδιοκτησία.
Επιλέγω να εμπιστευτώ ότι η Dunham δεν θα έφερνε πίσω αυτούς τους χαρακτήρες χωρίς μια ιστορία που να είναι ειλικρινής και σύγχρονη, παρόλο που, μετά από τόσες απογοητεύσεις, τα ανάμεικτα συναισθήματα είναι απολύτως κατανοητά. Το Girls έκανε την Dunham τη φωνή της γενιάς της, αλλά οι θαυμαστές προχωρούν με προφυλάξεις.
