Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης | Τέσσερις ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε

Παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα τα τέσσερα must see στην προσεχή διοργάνωση.

HARPER'S BAZAAR TEAM

Λίγο πριν ανακοινωθεί το πλήρες πρόγραμμα του 26ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (7-17/3), παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα τέσσερις ταινίες του προγράμματος που δεν πρέπει να χάσετε.

Ibelin (Benjamin Ree, Νορβηγία, 104’) - Top Docs

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης | Τέσσερις ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε

Πού βρίσκεται η αλήθεια της ύπαρξή μας και πού ακριβώς ζεις ως ο πραγματικός εαυτός σου; Αυτό διερωτάται το φιλμ του Benjamin Ree ("The Painter and the Thief") μέσα από την ιστορία ενός Νορβηγού gamer που πέθανε σε ηλικία 25 ετών, έχοντας ζήσει από μικρός με μια εκφυλιστική ασθένεια. Η οικογένειά του πίστευε πως ήταν μια μοναχική ύπαρξη, ένα πλάσμα "φυλακισμένο" μπροστά στον υπολογιστή του, ώσπου ανακάλυψε μετά θάνατον ότι η παρουσία του στον ψηφιακό κόσμο ήταν συναρπαστική. Κάπου εκεί έξω, στο online παιχνίδι War of Warcraft, o Ibelin, όπως ήταν το όνομα του avatar του, όχι μόνο ήταν εξαιρετικά δημοφιλής, αλλά είχε αγγίξει τις ζωές πολλών χρηστών – άνθρωποι που σήμερα επιστρέφουν γενναιόδωρα την αγάπη του στους γονείς του, σε offline περιβάλλον. Απροσδόκητα και ανεπιτήδευτα συγκινητικό, ευρηματικό στη μορφή του και υπέροχο σε κάθε πτυχή του, το Ibelin είναι μια ταινία που ραγίζει ακόμη και καρδιές από πέτρα, και που υπενθυμίζει πως η αγάπη, οι δεσμοί μιας κοινότητας και το εύρος των συναισθημάτων δεν απαιτούν απαραίτητα έναν φυσικό κόσμο για να ανθίσουν.

Youth (Spring) (Wang Bing, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία, 2023, 212’)

Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Ένας από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς δημιουργούς της εποχής, ο οξυδερκής Κινέζος ντοκιμαντερίστας, Wang Bing, αποτυπώνει με οξυδέρκεια την καθημερινή εργασία των νεαρών εργατών και εργατριών κλωστοϋφαντουργίας σε μια πόλη της ενδοχώρας της Σαγκάης, καταγράφοντας τις τρομακτικές, αόρατες πραγματικότητες της ασυνήθιστης τοπικής οικονομίας της αχανούς χώρας τους. Γυρισμένη σε διάστημα πέντε ετών (πριν από την πανδημία), η ταινία συμπυκνώνει ένα υλικό 2.600 ωρών παρατήρησης σε ένα εμβυθιστικό ντοκουμέντο τρεισίμισι ωρών. Καταργώντας την απόσταση ανάμεσα στο κοινό και στους χαρακτήρες, η κάμερα μας συντονίζει στον ρυθμό μιας αμείλικτης γραμμής παραγωγής, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της παγκοσμιοποιημένης αγοράς. Το αποτέλεσμα είναι ένα ζωντανό μωσαϊκό μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από εσωτερικούς μετανάστες – αγόρια και κορίτσια που μαθαίνουν να μοιράζονται τα πάντα καθώς δουλεύουν 15 ώρες τη μέρα, ράβοντας πρόχειρα κάποια προσχεδιασμένη εκδοχή του μέλλοντός τους.

Συνεχίστε την ανάγνωση στο athinorama.gr