Το λαμπερό όραμα του Pierpaolo Piccioli για την haute couture του Balenciaga

Η υψηλή ραπτική μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για έναν σχεδιαστή. Δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για τις απαιτήσεις της δημιουργίας μιας εξ ολοκλήρου χειροποίητης συλλογής, όπου η τελειότητα μετριέται στο χιλιοστό και η κατασκευή ενός μόνο ενδύματος μπορεί να απαιτήσει χιλιάδες ώρες εργασίας. Ο Pierpaolo Piccioli, όμως, είναι ένας σχεδιαστής που είναι ένας σχεδιαστής που βρίσκει το φυσικό του στοιχείο στην υψηλή ραπτική. Γνωρίζει από πρώτο χέρι την ακρίβεια που απαιτούν τα ατελιέ, τις προσδοκίες της πιο απαιτητικής πελατείας της μόδας, αλλά και τις ανάγκες των περιζήτητων stylists που επιμελούνται τις εμφανίσεις των μεγαλύτερων σταρ. Στην προηγούμενη θητεία του στον Valentino υπέγραψε επιδείξεις που έκαναν ακόμη και τους πιο ψύχραιμους βετεράνους της μόδας να συγκινηθούν. Εκεί βρίσκεται το στοιχείο του: στη δημιουργία μοναδικών δημιουργιών που αψηφούν κάθε συμβατικότητα και εξακολουθούν να προκαλούν δέος.

Για την πρώτη του συλλογή υψηλής ραπτικής για τον Balenciaga, ο Piccioli υπενθύμισε σε όλους αυτό που γνωρίζει να κάνει καλύτερα: οπερατικές σιλουέτες, ευρηματική χρήση του χρώματος και εκείνη τη μαγευτική αίσθηση υπερβολής που κάνει ακόμη και το πιο προσεγμένο prêt-à-porter να μοιάζει σχεδόν ασήμαντο. Είναι ενδιαφέρον ότι ακόμη και στα χρόνια του στον Valentino, το έργο του Cristóbal Balenciaga αποτελούσε σταθερό σημείο αναφοράς για τον Piccioli, εμφανιζόμενο συχνά στα mood boards του. Σήμερα, όλες εκείνες οι cocoon σιλουέτες και οι Watteau backs μοιάζουν να επιστρέφουν στο φυσικό τους περιβάλλον. Η συλλογή έφερε σε δημιουργικό διάλογο το προσωπικό του αρχείο με εκείνο του σπουδαίου δημιουργού, τον οποίο ο Christian Dior είχε χαρακτηρίσει κάποτε "δάσκαλο όλων μας".

Ο Cristóbal Balenciaga έκλεισε τον οίκο του το 1968, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι "δεν είχε απομείνει κανείς για να ντύσει". Σχεδόν 60 χρόνια αργότερα, ο Piccioli μοιάζει να παρατηρεί τον τρόπο με τον οποίο ντύνονται σήμερα οι άνθρωποι –τουλάχιστον στην πραγματική ζωή– και να τον μεταφέρει στο υψηλότερο επίπεδο της υψηλής ραπτικής. Η Anok Yai άνοιξε το show, που πραγματοποιήθηκε στην ιστορική αυλή La Cour d'Honneur, έναν χώρο του 18ου αιώνα στο Cité Internationale Universitaire de Paris, φορώντας την haute couture εκδοχή ενός συνόλου που θύμιζε tailored παντελόνι, λευκό T-shirt και bomber jacket. Μόνο που το παντελόνι ήταν φτιαγμένο από ογκώδες μπεζ μετάξι, το T-shirt από λευκό σατέν με balloon όγκο, ενώ το bomber αγκάλιαζε το σώμα σαν γλυπτό, καλυμμένο εξ ολοκλήρου με φτερά σε απόχρωση μανταρινιού.

Από αυτή την επίδειξη δεν έλειψαν, φυσικά, τα θεαματικά looks. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Πρόκειται για τον Balenciaga. Ωστόσο, η συλλογή δεν περιορίστηκε μόνο στα "beautiful gowns, gorgeous gowns", όπως θα έλεγε και η Aretha Franklin – παρότι δεν έλειψαν οι εντυπωσιακές δημιουργίες από φτερά, παγιέτες που θύμιζαν υδατογραφίες, δαντέλα και σατέν. Μερικά από τα πιο δυνατά looks βασίστηκαν ακριβώς στην αντίθεση ανάμεσα στο καθημερινό και το εξαιρετικό: ένα λευκό couture tank top συνδυάστηκε με μαύρο παντελόνι, ένα λευκό πουκάμισο με έντονο όγκο φορέθηκε μέσα από μια βιολετί φούστα από φτερά, ενώ ένα tailored μαύρο σακάκι ολοκλήρωνε ένα σύνολο με λευκή μπλούζα μέχρι το πάτωμα και παντελόνι καλυμμένο από τη μέση έως το τελείωμα με φτερά επεξεργασμένα με γλυκερίνη, που κινούνταν σχεδόν αιωρούμενα.

Σε άλλες εμφανίσεις, ένα oversized trench φορέθηκε κουμπωμένο μέχρι επάνω και τονισμένο χαμηλά στους γοφούς με ζώνη, υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και τα πιο καθημερινά ρούχα μπορούν να αποκτήσουν την αίσθηση της υψηλής ραπτικής. Και αν η couture παραμένει απρόσιτη για τους περισσότερους, ο τρόπος με τον οποίο φοριούνται αυτά τα ρούχα μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης: μακριά βραδινά γάντια με ένα απλό tank top ή ένα αυστηρό σακάκι πάνω από μια βραδινή τουαλέτα.

Παρατηρώντας προσεκτικά τη συλλογή, διακρίνει κανείς και επαναλήψεις στις σιλουέτες. Αν ο Pierpaolo Piccioli είναι γνωστός για την τολμηρή χρήση του χρώματος, ο Cristóbal Balenciaga είχε ταυτιστεί με την αγάπη του για το μαύρο. Έτσι, ανάμεσα στα σύνολα εμφανίζονταν και σε ολόμαυρες παραλλαγές, σαν "σκιές" των αρχικών looks, προσφέροντας μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας ιδέας. Πάνω απ' όλα, όμως, η συλλογή έδειξε ότι ο Piccioli αρχίζει να βρίσκει τη δική του αρμονία με τη σπουδαία κληρονομιά του ιστορικού οίκου. Δεν επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από αυτήν· αντίθετα, την αντιμετωπίζει με αυτοπεποίθηση και τη μετατρέπει σε δημιουργική αφετηρία. Θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε τον Σεπτέμβριο πώς ορισμένες από αυτές τις ιδέες θα μεταφραστούν σε δημιουργίες που θα μπορούσαν να βρουν θέση και στις δικές μας γκαρνταρόμπες.

Με ρούχα σαν αυτά, δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Ένα από τα στοιχεία που καθορίζουν την αισθητική του Pierpaolo Piccioli —ιδιαίτερα όταν σχεδιάζει υψηλή ραπτική— είναι η απόλυτα συνειδητή, αδιαπραγμάτευτη αγάπη του για την υπερβολή.

Από την Osman Ahmed | Πηγή: Harper's Bazaar US