Το βράδυ της Κυριακής 12 Ιουλίου, στη Σικελία, οι Dolce & Gabbana προσκάλεσαν έναν εντυπωσιακό αριθμό από celebrities, πελάτες του οίκου και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο στην Ταορμίνα, για να γίνουν μάρτυρες ενός θεάματος που άγγιζε το θεϊκό. Όταν οι καλεσμένοι έφτασαν στο Radicepura, τον βοτανικό κήπο που φιλοξένησε το φετινό Alta Moda show, βρέθηκαν μπροστά σε ένα σκηνικό που απέπνεε τη μεγαλοπρέπεια ενός παλατιού. Η κατασκευή, που συνδύαζε εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους, θύμιζε ένα θερμοκήπιο, με δέντρα να αναδύονται από το έδαφος και λουλούδια να πλημμυρίζουν κάθε γωνιά. Ανάμεσά τους ξεπρόβαλλαν μπαρόκ χρυσοί θρόνοι, χερουβείμ και καθρέφτες. Λίγα μοντέλα, τοποθετημένα σε διαφορετικά σημεία του χώρου, χάρισαν στους προσκεκλημένους μια πρώτη ματιά στη συλλογή, ενώ προσωπικότητες όπως η Jennifer Lopez, ο Christian Bale με την οικογένειά του —η κόρη του συμμετείχε στην επίδειξη— και η Monica Bellucci αντάλλασσαν χειραψίες πριν πάρουν τις θέσεις τους.
Διαβάστε Επίσης
Η συλλογή Alta Moda των Dolce & Gabbana αποτελεί ουσιαστικά τη δική τους εκδοχή της υψηλής ραπτικής: την απόλυτη έκφραση της δεξιοτεχνίας και της χειροποίητης δημιουργίας που χαρακτηρίζει τον ιταλικό οίκο. Φέτος, η παρουσίαση επέστρεψε στην Ταορμίνα, στις νότιες ακτές της Ιταλίας, μια πόλη που βρέθηκε πρόσφατα ξανά στο διεθνές προσκήνιο ως το σκηνικό της δεύτερης σεζόν του The White Lotus. (Η πρώτη συλλογή Alta Moda είχε παρουσιαστεί εδώ το 2012.) Πρόκειται όχι μόνο για μια συμβολική επιστροφή, αλλά και για έναν τόπο με ιδιαίτερη σημασία για τους Dolce & Gabbana.
Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, αποτελούσε παράδοση για τους εύπορους Ευρωπαίους να περιηγούνται στη Σικελία στο πλαίσιο του περίφημου "Grand Tour". Χάρη σε αυτό το νέο κύμα επισκεπτών, η περιοχή, με το μοναδικό της τοπίο που συνδυάζει θάλασσα, βουνό και ηφαίστειο, εξελίχθηκε σε σημείο συνάντησης μποέμ, καλλιτεχνών, αριστοκρατών αλλά και μελών βασιλικών οικογενειών. Για τους Dolce & Gabbana, αυτές οι πραγματικές γυναίκες αποτελούν τις απόλυτες "λάτρεις" της θεϊκής ομορφιάς.
Το show άνοιξε με μια ασύμμετρη δημιουργία από μαύρο illusion τούλι, με υπερτονισμένους γοφούς σε γραμμή pannier, ολόκληρη καλυμμένη με χειροποίητα λουλούδια. Το μοντέλο είχε πλέξει στα μαλλιά του μικρά μπλε άνθη και κρατούσε στα χέρια του μια ανθοδέσμη. Η επόμενη εμφάνιση έμοιαζε με τουλίπα, καθώς ροζ πέταλα ξεπηδούσαν από τους γοφούς, ενώ οι λαμπεροί της στήμονες κινούνταν με κάθε της βήμα. Τα λουλούδια ήταν ξεκάθαρα το θέμα της βραδιάς. Τριαντάφυλλα, παιώνιες, άνθη πορτοκαλιάς και δεκάδες ακόμη μοτίβα λουλουδιών εμφανίζονταν πάνω στα φορέματα μέσα από κεντήματα, ζωγραφικές λεπτομέρειες και απλικέ εφαρμογές.
Στη συνέχεια έκαναν την εμφάνισή τους τα χαρακτηριστικά Dolce girls, που, όπως πάντα, έμοιαζαν με τις πιο κομψές χήρες που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, φορώντας μαύρα πέπλα με τελειώματα από δαντέλα. Φορέματα από τούλι άφηναν να διακρίνονται lingerie στοιχεία από κάτω, ενώ κάπες κυμάτιζαν πίσω τους. Όλα σε μαύρο, διακοσμημένα με περίτεχνους χρυσούς σταυρούς και χάντρες. Οι σχεδιαστές έκαναν αναφορές στις αρχές του 20ού αιώνα μέσα από παλτό με κρόσσια που θύμιζαν σάλια και slip dresses εμπνευσμένα από τη δεκαετία του 1930, πριν ταξιδέψουν ακόμη πιο πίσω στον χρόνο, με κορσέδες και κρινολίνα. Όπως πάντα, τα υλικά πρωταγωνιστούσαν: σιφόν, βελούδο, μεταξωτό σατέν, διπλή οργάντζα, illusion τούλι, δαντέλα Chantilly, μακραμέ, μικάντο, μπροκάρ και fil coupé, όλα εμπλουτισμένα με κεντήματα από μεταλλικά νήματα, bugle χάντρες, κρύσταλλα, ρητίνη και φύλλα χρυσού.
Για το φινάλε, το τελευταίο μοντέλο εμφανίστηκε μέσα από μια επίχρυση ροκοκό κορνίζα, αποκαλύπτοντας όλο το μεγαλείο της μυθολογικής δημιουργίας που οι σχεδιαστές ονόμασαν "Isola Bella". Εμπνευσμένο από τη θάλασσα της Σικελίας, το φόρεμα αποτελούνταν από στρώσεις τούλι σε αποχρώσεις του απαλού γαλάζιου, του γκρι, του aqua και του τιρκουάζ. Το ύφασμα αγκάλιαζε το κεφάλι του μοντέλου, συνέχιζε στο μπούστο, τόνιζε τη μέση και κατέληγε σε μια πλούσια φούστα με ουρά πολλών μέτρων. Η τελική έξοδος συνοδεύτηκε από το "Waltz of the Flowers" του Τσαϊκόφσκι. Ήταν ένας ύμνος στη δεξιοτεχνία, τόσο εξαίσιας ποιότητας, που μοιάζει να μην προορίζεται για απλούς θνητούς. Μόνο για θεές — και για τις πελάτισσες της υψηλής ραπτικής.
Από την Camille Freestone| Πηγή: Harper's Bazaar US
Διαβάστε Επίσης
