Με την επιστροφή του McQueen, τον Christopher Kane στο τιμόνι της Mulberry και τον Burberry να έχει ξεπεράσει πλέον την καταιγίδα του 2024/25, η μόδα της βρετανικής πρωτεύουσας δείχνει ξανά τα πρώτα σημάδια άνθησης. Αυτό ήταν έκδηλο και ανάμεσα στους ανθρώπους της βιομηχανίας στη διοργάνωση του Σεπτεμβρίου, για τη σεζόν Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027.
Παρά τα μεγάλα ονόματα, όμως, το Λονδίνο συνεχίζει να είναι ένα από τα καλύτερα μέρη για ανερχόμενους σχεδιαστές και νέο αίμα. Σε μια εποχή όπου η μόδα μοιάζει συχνά να κυνηγά την ίδια εικόνα, εδώ εξακολουθεί να υπάρχει χώρος για τους σχεδιαστές να είναι λίγο περίεργοι, πολύ προσωπικοί και, κάποιες φορές, εντελώς απρόβλεπτοι. Και καθώς κάποια από τα πιο ανερχόμενα brands των προηγούμενων ετών μεταμορφώνονται πλέον σε πιο καθιερωμένες επιχειρήσεις, έγινε ξεκάθαρο ότι η πραγματική δύναμη του Λονδίνου εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς εκεί: στην ικανότητα του να εντοπίζει και να καλλιεργεί το επόμενο μεγάλο όνομα πριν γίνει προφανές σε όλους τους υπόλοιπους.
Στον λονδρέζικο κινεζικό οίκο Mithridate, που παρουσίασε μία από τις καλύτερες συλλογές της σεζόν, ο Βρετανός creative director Daniel Fletcher στράφηκε για έμπνευση στους ιστορικούς New Romantics και στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1980. Αυτό μεταφράστηκε σε στρατιωτικές αναφορές, tailoring, κορσέδες, ιδιαίτερα φουλάρια, rugby jerseys και σχεδόν θεατρικά αξεσουάρ.
Και ενώ ορισμένοι μπορεί να θεωρούν ότι η preppy πλευρά του οίκου επαναλαμβάνεται, αρκετοί άνθρωποι της μόδας αναγνωρίζουν στον Fletcher το γεγονός ότι έχει καταφέρει να δημιουργήσει μια συνεπή και αναγνωρίσιμη γλώσσα για έναν οίκο που παραμένει ακόμη σχετικά νέος. Από κοντά, τα ρούχα είχαν εξαιρετική κατασκευή και, κυρίως, υπήρχε μια πραγματικά ολοκληρωμένη γκαρνταρόμπα: κομμάτια που μπορεί κανείς όντως να φορέσει, δίπλα σε looks σχεδιασμένα για να τραβήξουν τα βλέμματα.
Οι αναλογίες κινούνταν συνεχώς ανάμεσα στο oversized και το μικροσκοπικό, ενώ τα φλατ παπούτσια και τα χαμηλά τακούνια με σχεδόν sneaker διάθεση, συνδυασμένα ακόμη και με τα πιο εντυπωσιακά φορέματα, έδιναν στο συνολικό αποτέλεσμα μια απρόσμενη, πολύ σύγχρονη χαλαρότητα.
Σε ένα πολύ διαφορετικό σκηνικό, στον χώρο του TANK της γνωστής Caroline Issa, ο Έλληνας δημιουργός George Trochopoulos έμοιαζε ήδη να βρίσκεται στο επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του.
Η παρουσίαση είχε την ενέργεια των παρουσιάσεων των ιστορικών οίκων, με ένα πολύ περιορισμένο κοινό ανθρώπων της μόδας και εκείνη τη δύσκολα περιγράψιμη αίσθηση ότι όλοι είχαν έρθει για να δουν κάποιον που θεωρούν ότι πρόκειται να συζητηθεί πολύ στο μέλλον.
Ο Trochopoulos γύρισε στο retrofuturism και στις πρώτες ημέρες του οίκου του, όταν έφτιαχνε και πουλούσε ρούχα μετά τις σπουδές του, χρησιμοποιώντας τη συλλογή ως έναν τρόπο να κλείσει το πρώτο κεφάλαιο της δουλειάς του και να ξαναδουλέψει τα στοιχεία που τον έκαναν αναγνωρίσιμο.
Τα πλεκτά παρέμειναν στο επίκεντρο, αλλά έγιναν πιο γλυπτικά και πιο ώριμα, με έντονα χρώματα, sheer επιφάνειες, petal skirts και ιδιαίτερους λαιμούς που άλλαζαν τη σιλουέτα. Πέρα από τις δημιουργίες, ξεχώρισα και τις καρφίτσες με τα τεράστια λουλούδια, που έγιναν ξεκάθαρα μία από τις μεγαλύτερες εμμονές αυτής της εβδομάδας. Η Carrie Bradshaw θα ήταν σίγουρα πανευτυχής.
Λουλούδια-καρφίτσες εμφανίστηκαν και στον ιαπωνικό οίκο TOGA Archives, που παρουσιάζει τις συλλογές του στο Λονδίνο, όπου τα statement στοιχεία συνυπήρχαν με μια πολύ πρακτική ιδέα.
Η Yasuko Furuta ξεκίνησε από την εμπειρία του ακραίου καύσωνα στην Ευρώπη και την αντίθεση με τα καλοκαίρια του Τόκιο, όπου, παρά την υγρασία, το layering παραμένει μέρος του τρόπου που ντύνεται η πόλη. Η συλλογή κινήθηκε ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα, με το sportswear και τη λειτουργικότητα να συνυπάρχουν με μια πιο fashion-forward αισθητική.
Το αποτέλεσμα είχε αρμονία, ιδιαίτερες αναλογίες, καθαρές γραμμές και μικρές λεπτομέρειες λάμψης, με διακριτικά στοιχεία να εμφανίζονται εκεί που δεν θα τα περίμενες, ακόμη και κάτω από τα μανίκια.
Στον οίκο Di Petsa, η Ελληνίδα σχεδιάστρια απέδειξε για ακόμα μια φορά πως το brand της έχει πλέον γίνει ένα από τα σημαντικότερα εισιτήρια του LFW.
Η συλλογή Holy Milk εξερεύνησε τη μητρότητα όχι μόνο ως βιολογική εμπειρία, αλλά και ως μια συνεχή διαδικασία δημιουργίας και επαναγέννησης του εαυτού. Οι διάσημες wet-look δημιουργίες της εμφανίστηκαν δίπλα σε πιο μοντέρνα κομμάτια, διαφάνειες, δαντέλες και body-conscious φόρμες, που συνυπήρχαν με εντυπωσιακά κόκκινα και βαθύ μπλε μεταξωτά, αλλά και χρυσά ανδρικά και γυναικεία looks, σε μια συλλογή που κινήθηκε ανάμεσα στην αγνότητα και τον αισθησιασμό.
Το show πραγματοποιήθηκε σε έναν εντυπωσιακό, μεγάλων διαστάσεων χώρο στο City του Λονδίνου, απόλυτα ταιριαστό για ένα brand του επιπέδου της, και, όπως συνηθίζει η Dimitra Petsa, συνδύασε τη μόδα με την performance art. Έγκυες γυναίκες, μητέρες, γάλα, νερό και ένα ιδιαίτερο σουτιέν που απελευθέρωνε γάλα μέσα στην αίθουσα μετέτρεψαν το Banking Hall σε έναν χώρο σχεδόν τελετουργικό.
Στον πλήρη αντίποδα, η ανερχόμενη σχεδιάστρια Grete Henriette αποφάσισε αυτή τη σεζόν να απομακρυνθεί από την πίεση της εμπορικότητας και να φέρει το brand της πιο κοντά στον κόσμο της τέχνης, αμφισβητώντας την ίδια την ιδέα ότι μια fashion collection οφείλει απαραίτητα να είναι προϊόν. Επιλέγοντας για πρώτη φορά το format της παρουσίασης μέσα σε μια εκκλησία αντί για πασαρέλα, μου είπε: "Θέλω να επικεντρωθώ περισσότερο στην τέχνη παρά στην πίεση του να πουλάς ρούχα", όταν τη ρώτησα τι θα ήθελε να αλλάξει στο Λονδίνο. Στη συλλογή της Mourn (Πένθος), τα στρινγκ εσώρουχα που δημιούργησε παρουσιάστηκαν ως αντικείμενα τέχνης, τοποθετημένα σχεδόν σαν λείψανα μέσα σε κορνίζες, ως σύμβολα θηλυκότητας, σεξουαλικότητας και της μετάβασης μέσα στη γυναικεία ζωή.
Η Ελληνίδα μοντέλο Μαριάννα Καραπαναγιώτη εμφανίστηκε σχεδόν στον ρόλο μιας ιέρειας, να προσεύχεται φορώντας ένα εντυπωσιακό custom-made πέπλο με λαμπερή κέντηση. Η συλλογή συνολικά μιλούσε για το σώμα, την κουλτούρα της αγνότητας, αλλά και για την εξύψωση της γυναικείας δημιουργικότητας.
Ο Keburia, ένα ακόμη ανερχόμενο brand, κινήθηκε προς μια διαφορετική κατεύθυνση, με αυστηρό tailoring, υπερμεγέθεις τσέπες, πολύ κοντά σορτς, αναφορές στη Δύση και την ιππασία, μεταλλικό τουίντ, μεταλλικά τρουκς και, ξανά, καρφίτσες σε σχήμα λουλουδιών.
Τέλος, στο POET-LAB, ο Giuseppe Iaciofano επέστρεψε στην ιδέα της μνήμης ως κομμάτι της ταυτότητας μέσα από τη συλλογή Remember, χρησιμοποιώντας την Αλβανία και την προσωπική ιστορία του μοντέλου Elton Ilirjani ως αφετηρία για υπερμεγέθεις, αρχιτεκτονικές και genderless σιλουέτες.
Η ασημένια, φουτουριστική τουαλέτα που έκλεισε το show τράβηξε όλες τις εντυπώσεις, με αρκετούς από τους παρευρισκόμενους να σχολιάζουν τη συνοχή της συλλογής και το πόσο εύκολα κάποια από τα looks θα μπορούσαν να μεταφερθούν σε ένα κόκκινο χαλί. Το deconstruction του Iaciofano, άλλωστε, έχει ήδη αρχίσει να τραβά την προσοχή στους κύκλους της μόδας του Λονδίνου τις τελευταίες σεζόν.
Το κοινό νήμα του London Fashion Week αυτή τη σεζόν δεν ήταν απαραίτητα ένα συγκεκριμένο χρώμα, μήκος ή κάποια σιλουέτα, αλλά η ανάγκη των σχεδιαστών να πουν κάτι πραγματικά δικό τους, χρησιμοποιώντας τη μνήμη, το σώμα, τη μητρότητα, την ταυτότητα ή ακόμη και την άρνηση της εμπορικότητας ως αφετηρία. Το γεγονός ότι μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα shows της σεζόν εξακολουθούν να μην προέρχονται από τα μεγαλύτερα brands λέει πολλά για την πραγματική δύναμη του Λονδίνου στη μόδα: παραμένει ένα από τα ελάχιστα μέρη όπου τα συναισθήματα, οι προσωπικές ιστορίες και οι εμμονές των δημιουργών μπορούν ακόμη να μεταφραστούν σε συλλογές που δεν ακολουθούν απλώς τη βιομηχανία, αλλά συχνά τη μετακινούν προς τα εμπρός.
