Υπάρχει μια παλιά κατάρα στην οικογένειά μου: Οι άνδρες απλώς δεν ξεπερνούν τα 70. Ο πατέρας του πατέρα μου ήταν ένας από πέντε αδέλφια που είχαν όλοι πρόωρο τέλος, κυρίως από στεφανιαία νόσο. Όταν ο τέταρτος αδελφός έκλεινε τα 70, οι σύζυγοι, οι θείες και οι συνυφάδες έκαναν ολόκληρο θέμα περιμένοντας αρκετές ημέρες μετά τα πραγματικά του γενέθλια πριν του κάνουν ένα πάρτι, στο οποίο αστειευόμενες του έπαιρναν μέτρα για φέρετρο. Εκείνο το βράδυ, επέστρεψε στο διαμέρισμά του και πέθανε από ανακοπή. Για να είμαστε δίκαιοι, ήταν μια εποχή που όλοι ακόμα κάπνιζαν, έτρωγαν φαγητά της δεκαετίας του '50 και έπιναν μπύρα σαν να ήταν μεταλλικό νερό. Δεν προσπαθούσαν να πεθάνουν νέοι, αλλά σίγουρα δεν προσπαθούσαν και να παρατείνουν τη ζωή τους.
Σήμερα, η αυξημένη μακροζωία διατίθεται προς πώληση σε κάθε ράφι σουπερμάρκετ και σε κάθε μενού σπα. Οι προσφορές ποικίλλουν από τις ελαφρώς κομπογιαννίτικες—συνεχείς εξετάσεις ορμονών και τα παγωμένα μπάνια —μέχρι τις ανησυχητικά ανεπαρκώς ερευνημένες ("κοκτέιλ" από πεπτίδια "μόνο για ερευνητική χρήση", με απευθείας ένεση στην κυκλοφορία του αίματος) έως τις πραγματικά τρομακτικές. Ανάμεσα στις πιο ακραίες προτάσεις των τελευταίων ετών: Τι θα λέγατε να διεγείρετε τα γεννητικά σας όργανα με επώδυνα κρουστικά κύματα; Ή περιστασιακές μεταγγίσεις πλάσματος αίματος από ανθρώπους στην εφηβεία; Έχει αναφερθεί ακόμη και ο ευνουχισμός ως λύση αντιγήρανσης, αν και δεν γνωρίζω πόσοι άνδρες κάνουν πραγματικά ουρά για αυτό.
Ο Elon [Musk] φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να προγραμματίσει την έξοδό του από την ημερομηνία λήξης. Ο Zuckerberg ρίχνει δισεκατομμύρια στην τεχνητή νοημοσύνη που μπορεί να κλέψει τον θάνατο αντί να φτιάχνει απλώς ψεύτικες πανεπιστημιακές εργασίες. Μετά είναι όλοι αυτοί οι τύποι στο Instagram, που τρώνε ωμές καρδιές βούβαλου μέσα στις σάουνες τους, ελπίζοντας να πετύχουν την ανθρώπινη αιωνιότητα—και να σας τη πουλήσουν για $69,99. Όλοι άνδρες, όλοι φαινομενικά πλούσιοι. Ο καθένας πεισμένος ότι, όπως ακριβώς ο ευχάριστος υποχόνδριος που υποδυόταν ο Rob Lowe στο Parks and Recreation, θα είναι "ο πρώτος άνθρωπος που θα ζήσει 150 χρόνια".
Ζω στη γαλαξιακή πρωτεύουσα του φόβου του θανάτου: το Λος Άντζελες. Είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγεις το βιομηχανικό σύμπλεγμα μακροζωίας που ξεφυτρώνει σαν μανιτάρι σε αυτή την πόλη, είτε πληρώνεις $20 για να προσθέσεις "πεπτίδια αποκατάστασης ιστών" στο smoothie των $37, είτε δίνεις εξαψήφια ποσά σε μια ιδιωτική κλινική για ετήσια "βιο-βελτιστοποίηση" (bio-optimization).
Δεν είμαι αδιάφορη στη γοητεία του biohacking. Έχω τρία παιδιά κάτω των 10 ετών και μηδενική εξωτερική βοήθεια για τη φροντίδα τους. Με ξυπνάει σταθερά στις 2:00 π.μ. ένα μικρό ανθρωπάκι που πρέπει να ουρήσει αλλά είναι πεισμένο ότι η τουαλέτα είναι ζωντανή, μόνο και μόνο για να σηκωθώ περίπου 30 λεπτά αργότερα για να ξεκινήσω τη μέρα μου με μια λεκάνη καφέ, να δω τι κάνει ο Pete Hegseth και να περάσω τις υπόλοιπες ώρες μου τρέμοντας και αναρωτώμενη: Πότε μπορώ να πάω στο κρεβάτι;
Κάθε 40άρα που γνωρίζω περιγράφει ως το καλύτερο μέρος της ημέρας της εκείνο στο οποίο καταφέρνει να κοιμηθεί. Στο εξαιρετικά δημοφιλές podcast της Amy Poehler, Good Hang, η ίδια και οι γυναίκες καλεσμένες της περιγράφουν τακτικά τις τελετουργίες του ύπνου τους με εκστατικές λεπτομέρειες, θεοποιώντας την ευλογία της απώλειας συνείδησης.
Γιατί; Πείτε έναν λόγο. Οι γυναίκες αναλαμβάνουμε περισσότερη ανεξόφλητη φροντίδα τόσο για τα παιδιά όσο και για τους ηλικιωμένους γονείς. Μας σπρώχνουν έξω από το εργατικό δυναμικό αθρόα. (Σε μια πρόσφατη έκθεση για την απασχόληση, οι γυναίκες αντιπροσώπευαν το 100 τοις εκατό της μείωσης στο εργατικό δυναμικό.) Η ζωή παραμένει γελοία ακριβή, εξακολουθούμε να βγάζουμε πολύ λιγότερα από τους άνδρες και σύντομα, ρομπότ δυναμικής τιμολόγησης θα μπορούν να μας σαρώνουν για ωοθήκες προκειμένου να μας χρεώνουν περισσότερο για φάρμακα που σώζουν ζωές επειδή τα έχουν βάψει ροζ.
Γιατί, ακριβώς, να πληρώσουμε για να ζήσουμε περισσότερο και να υποστούμε περισσότερα από όλα αυτά; Δεν θα έλεγα ότι οι γυναίκες που γνωρίζω ανυπομονούν να τελειώσει η ζωή τους, αλλά φαίνεται να καταλαβαίνουν αυτό που οι άνδρες δεν πιάνουν: Δεκαετίες επιπλέον ζωής δεν ακούγονται απαραίτητα σαν κάτι διασκεδαστικό.
Πρόσφατα, μια φίλη μου μιλούσε με νοσταλγία ευχόμενη να μπορούσε να αντέξει οικονομικά το Prenuvo, το οποίο είναι ουσιαστικά μια ολόσωμη MRI ματαιοδοξίας που κοστίζει όσο διακοπές στην Ελλάδα. Όχι επειδή ήθελε μια καθαρή διάγνωση υγείας, αλλά επειδή ήλπιζε ειλικρινά ότι θα έβρισκαν κάτι λάθος σε αυτήν. Τότε, τουλάχιστον, θα είχε μια δικαιολογία για το γιατί αισθανόταν σαν σκουπίδι όλη την ώρα και, πιθανώς, μια αφορμή για να ξεκουραστεί. Αυτή η γυναίκα είναι 44 ετών. Φανταστείτε πώς θα νιώθει στα 80.
Σίγουρα, υπάρχουν γυναίκες που ασχολούνται με τη μακροζωία για χάρη της ίδιας της μακροζωίας, όπως μια διασημότητα που άκουσα πρόσφατα η οποία ξόδεψε μια περιουσία σε μια ντουλάπα-δωμάτιο με κόκκινα LED φώτα θεραπείας—προφανώς για να προστατεύσει τα κύτταρά της από τον θάνατο σαν κοτόπουλο σούβλας που δεν χαλάει ποτέ. Αλλά, όπως οι γυναίκες που ασχολούνται με άλλα "ανδροκρατούμενα" πράγματα, όπως το ζίου ζίτσου ή το να τρώνε το βάρος τους σε πρωτεΐνη, οι γυναίκες που αναζητούν τη μακροζωία δεν φαίνεται να χρειάζεται να το μετατρέπουν σε ολόκληρη την προσωπικότητά τους ή να γυρίζουν φωνακλάδικα βίντεο στο TikTok γι' αυτό.
Οι γυναίκες που γνωρίζω και προσπαθούν να φτάσουν σε ακόμη πιο βαθιά γηρατειά φαίνεται να έχουν διαφορετικά κίνητρα από τους άνδρες. Ενώ οι "longevity bros" προπαραγγέλλουν τον ολογραφικό οβελίσκο-αντίγραφο της προσωπικότητάς τους που θα τοποθετήσουν στους τάφους τους όταν πεθάνουν το 2200, αυτές οι γυναίκες, πλούσιες ή όχι, τείνουν να μιλούν για το μέλλον με όρους του να ζήσουν για να δουν μια γυναίκα πρόεδρο να εκλέγεται ή απλώς τα παιδιά τους να φτάνουν με ασφάλεια στην ενηλικίωση.
Οι γυναίκες μπορούν να είναι όσο ματαιόδοξες και εγωκεντρικές είναι και οι άνδρες, προφανώς, αλλά αν δεν είμαστε προγραμματισμένες να έχουμε εμμονή με έναν κόσμο που δεν μας περιλαμβάνει, ίσως αυτό συμβαίνει επειδή τόσο συχνά ήδη δεν μας περιλαμβάνει. (Κοιτάξτε μια φωτογραφία του Κογκρέσου κάποια στιγμή.) Εμείς ζητάμε από την επιστήμη να μας απαλλάξει από τις σακούλες κάτω από τα μάτια και να μας δώσει ενέργεια· οι άνδρες προσπαθούν να τη χρησιμοποιήσουν για να στείλουν το σπέρμα τους στο φεγγάρι, με την απίθανη πιθανότητα να γονιμοποιήσει κάποιες μελλοντικές γυναίκες της σελήνης.
Η Pooja Gidwani, παθολόγος με έδρα το Λος Άντζελες και ειδική στη μακροζωία, δεν το θέτει ακριβώς με αυτούς τους όρους, αλλά αναγνωρίζει ότι, ναι, υπάρχει μια διαφορά στον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες και οι άνδρες προσεγγίζουν θεμελιωδώς αυτό το θέμα. "Οι γυναίκες δίνουν λίγο περισσότερη έμφαση στο πώς αισθάνονται πραγματικά μέρα με τη μέρα", λέει, "επειδή πολλές έχουν περάσει χρόνια ακούγοντας ότι τα συμπτώματά τους ήταν φυσιολογικά, παρόλο που γνώριζαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά". Η Gidwani σημειώνει ότι οι ασθενείς της είναι συχνά "στελέχη και άλλες επαγγελματίες υψηλών επιδόσεων" που αποκτούν περιέργεια για τη βελτιστοποίηση αφού φτάσουν στην περιεμμηνόπαυση ή δοκιμάσουν φάρμακα GLP-1. Δεν ανέφερε τίποτα για γυναίκες που προσπαθούν να ζήσουν για να δουν το έτος 2222 απλώς και μόνο επειδή αυτό φαινόταν ένας διασκεδαστικός αριθμός.
Γιατί οι μόνοι άνθρωποι που επιδιώκουν ορατά τη μακροζωία φαίνεται να είναι άνδρες; Πιστεύω ότι η απάντηση είναι ότι ακόμη και οι γυναίκες που έχουν βουνά από χρήματα επωμίζονται μεγαλύτερα βάρη στο σπίτι και στη δουλειά, ενώ βρίσκονται περισσότερο ή λιγότερο σε πόλεμο με το ίδιο τους το σώμα από την εφηβεία. Άλλωστε, ζώντας απλώς σε ένα γυναικείο σώμα, πολλές από εμάς έχουμε περάσει αρκετές σωματικές δοκιμασίες για να σκεφτούμε σοβαρά το ερώτημα: Αν ζήσω μέχρι τα 127, πώς θα είναι πραγματικά αυτή η αίσθηση—και θα πρέπει ακόμα να είμαι εγώ αυτή που θα ετοιμάζει το τραπέζι της Ημέρας των Ευχαριστιών;
Μέχρι στιγμής, οι δικές μου προσπάθειες για αυτοσυντήρηση ήταν μέτριες. Αυτό το καλοκαίρι, ο αγαπημένος μου γιατρός, το Reddit, μου συνταγογράφησε την τελευταία θαυματουργή θεραπεία του διαδικτύου για τη μεσήλικη αδιαθεσία: Pepcid και Allegra. Αυτός ο συνδυασμός αντισταμινικών υποτίθεται ότι ανακουφίζει τη φλεγμονή, τη σύγχρονη γενική αιτία για "πράγματα που οδηγούν στον θάνατο", καθώς και τις χειρότερες επιπτώσεις της περιεμμηνόπαυσης, της εμμηνόπαυσης, του PMDD και άλλα. Δεν έχω ιδέα αν έκανε κάτι επειδή ως επί το πλείστον ξεχνούσα να το πάρω.
Επίσης, όταν μια φίλη μου μοιράστηκε "αστειευόμενη" ένα tweet από τον Bryan Johnson—το κατάλευκο πρόσωπο της σύγχρονης κουλτούρας επέκτασης της ζωής—που λεπτομερούσε το "γυναικείο πρωτόκολλό" του για τη μακροζωία, ομολογώ ότι αγόρασα ένα κουτί τσάι ροδιόλα των $4,50, με την απίθανη πιθανότητα να με κάνει να νιώσω έστω ένα ελάχιστο ίχνος πιο... ζωντανή. Το τσάι φαίνεται σαν το σωστό επίπεδο επένδυσης στην εξαπάτηση του θανάτου για εμένα αυτή τη στιγμή, τόσο από άποψη χρημάτων όσο και κλίμακας. Δεν ξέρω αν "δουλεύει", αλλά ένιωσα αρκετά αυτάρεσκα που έκανα τον κόπο να εντοπίσω, να αγοράσω και να φτιάξω τσάι.
Ακόμα και ο ίδιος ο Johnson, ο οποίος έχει τέτοια εμμονή με το να κρατηθεί στη ζωή ώστε περιφανώς πήρε πλάσμα από τον έφηβο γιο του, πρόσφατα έγραψε στο Twitter ότι αναρωτιόταν αν "είχε παρατραβήξει όλο αυτό το θέμα της μακροζωίας". Ακουγόταν, τολμώ να πω, εξαντλημένος.
Η αδελφή μου διηγήθηκε πρόσφατα την ιστορία της οικογενειακής κατάρας στη νέα μας συνυφάδα, η οποία, λογικά, ήθελε να μάθει για τις γυναίκες. Φεύγουν κι αυτές νωρίς; "Ω, οι γυναίκες στην οικογένειά μας ζουν για πάντα", απάντησε η αδελφή μου.
Η ειρωνεία είναι ότι οι γυναίκες τείνουν να μένουν παραπάνω από τους άνδρες, χωρίς να προσπαθούν. Αυτό είναι απλώς ένα ιατρικό γεγονός. Εκπλήσσομαι που δεν το κάνουμε πιο μεγάλο θέμα. Είναι πιθανό να είμαστε πολύ κουρασμένες.
Από την Julieanne Smolinkski
ΠΗΓΗ: Harper's Bazaar US