Πίσω από τις λαμπερές φωτογραφίες, τα εντυπωσιακά events και τα εξωτικά ταξίδια, κρύβεται μια πολύ δύσκολη μάχη που έδωσε η Βάσια Κωσταρά, αποδεικνύοντας ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η γνωστή Ελληνίδα σχεδιάστρια μόδας μοιράστηκε με το κοινό μια άγνωστη και ιδιαίτερα σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της, η οποία άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπει τη ζωή.
Όλα ξεκίνησαν το φθινόπωρο του 2021, όταν διαγνώστηκε με παραγαγγλίωμα, έναν εξαιρετικά σπάνιο τύπο όγκου. Η αντιμετώπιση της νόσου απαιτούσε μια άμεση και ιδιαίτερα λεπτή χειρουργική επέμβαση. Στις 14 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, η σχεδιάστρια υποβλήθηκε σε ένα πολύπλοκο χειρουργείο που διήρκεσε 11 ολόκληρες ώρες.
Τα νέα μετά την επέμβαση ήταν ελπιδοφόρα, καθώς οι γιατροί κατάφεραν να αφαιρέσουν τον όγκο με επιτυχία, με αποτέλεσμα η Βάσια να αποφύγει τις επίπονες χημειοθεραπείες. Σήμερα, έχοντας αφήσει οριστικά πίσω της αυτή τη δοκιμασία, η Βάσια Κωσταρά μιλάει ανοιχτά για εκείνη τη δοκιμασία και σημειώνει πόσο ευγνώμων είναι για αυτό το μάθημα ζωής.
Συγεκριμένα, η Βάσια Κωσταρά έγραψε στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram: "Χθες, 14 Οκτωβρίου, ένιωθα πως ήταν μια σημαδιακή μέρα για μένα. Χωρίς να μπορώ να θυμηθώ γιατί. Στο γραφείο ο Ηλίας είχε γενέθλια, η Ναταλία έφευγε για να γεννήσει σε έναν μήνα, η Ελένα έφευγε για να παντρευτεί. Τόσες χαρές μαζεμένες. "Όλα τα καλά ξεκινάνε σήμερα", έλεγα. "Να τη βάλουμε στο ημερολόγιο αυτή τη μέρα. Τη 14η Οκτωβρίου". Σήμερα το πρωί ξύπνησα και το κινητό μου, με αυτή τη φωτογραφία, μου θύμισε γιατί".
Και η Βάσια Κωσταρά συνέχισε: "Πριν από πέντε χρόνια, στις 14 Οκτωβρίου 2021, ξύπνησα από ένα χειρουργείο έντεκα ωρών και άκουσα ότι όλα είχαν πάει καλά. Γλίτωσα τις χημειοθεραπείες. Γλίτωσα. Είχα διαγνωστεί με έναν πολύ σπάνιο όγκο, λέγεται παραγαγγλίωμα. Οι γιατροί μού είπαν πόσο τυχερή ήμουν. Μου το περιέγραψαν κάπως έτσι: σαν να ήμουν σε έναν ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη, να κατέρρευσε κι εγώ να βγήκα με μια γρατζουνιά. Δεν έψαξα ποτέ στο Google να μάθω τι είναι. Ούτε και σήμερα το έχω βάλει στο chat. Εμπιστεύτηκα τους γιατρούς μου και το ένστικτό μου, που μου έλεγε ότι όλα θα πάνε καλά. Εκείνη τη 14η Οκτωβρίου έβρεχε. Έβρεχε πολύ. Κι έτσι, το 14 γίνεται πια το τυχερό μου νούμερο. Και η βροχή, για μένα, σημαίνει τύχη. Ίσως γι’ αυτό, τώρα που έπιασαν οι βροχές, αγαπώ τόσο πολύ αυτές τις μέρες. Αυτό που δεν ήξερα τότε ήταν πόσο δύσκολη θα ήταν η επόμενη μέρα. Πόσες εξετάσεις, πόσες μαγνητικές, πόσο άγχος και πόσοι φόβοι θα χωρούσαν σε αυτά τα πέντε χρόνια. Κι όμως, μέσα στη ζωή και στην καθημερινότητα, ξέχασα την ημερομηνία. Μια τόσο σημαντική μέρα για μένα χρειάστηκε μια φωτογραφία για να τη θυμηθώ… Το πρωί την έστειλα στους δικούς μου ανθρώπους. Και τώρα θέλω να το πω κι εδώ: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ακόμα κι εμείς που έχουμε περάσει κάποια πράγματα, που έχουμε φοβηθεί, που έχουμε πει "δεν θα το ξεχάσω ποτέ", το ξεχνάμε".
Τέλος, η σχεδιάστρια τόνισε πως δεν θέλει να ξεχάσει ποτέ ξανά τη μέρα αυτή, γιατί της θυμίζει όλα όσα την κάνουν να αισθάνεται ευγνωμοσύνη: "Ξεχνάμε πόσο σημαντικό είναι να έχουμε την υγεία μας. Να ξυπνάμε το πρωί. Να μπορούμε να πάμε στη δουλειά μας. Να ζούμε τις χαρές μας και τις χαρές των ανθρώπων μας. Γι’ αυτό θέλω να θυμάμαι αυτή τη μέρα. Και μαζί της, όλα όσα έχω λόγο να ευγνωμονώ. "Ευγνωμοσύνη είναι η λέξη. Και την ξεχνάμε, ρε γαμώτο" όπως είπε και μια φίλη μου σήμερα το πρωί. Καλημέρα μας", έγραψε.
