Η μητέρα μου έχει το χάρισμα να "μιλάει" στα φρουτάκια. Όταν ήμουν στο πανεπιστήμιο, πήγαινα συχνά μαζί της στα πλωτά καζίνο. Επειδή ήμουν πολύ σφιχτή με τα χρήματά μου για να ρισκάρω, σπαταλούσα 10 με 20 δολάρια στους κουλοχέρηδες και μετά επέστρεφα με κατεβασμένα τα μούτρα κοντά της. Εκείνη κέρδιζε σχεδόν πάντα αρκετά ώστε να βγάλει ένα ολοκαίνουριο χαρτονόμισμα των 50 ή 100 δολαρίων από τη στοίβα της και να μου το κάνει δώρο. Σε περισσότερα από ένα ταξίδια για μαμά και κόρη, περνούσαμε επίτηδες από κάποιο καζίνο για μια σύντομη συνεδρία, ώστε να κερδίσει τα χρήματα που θα κάλυπταν τα γεύματά μας και τα ψώνια μας στην πόλη που επισκεπτόμασταν.
Αυτή είναι η κλασική εικόνα που έρχεται στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε τις γυναίκες που παίζουν τυχερά παιχνίδια: μια μητέρα καθισμένη μπροστά σε μια οθόνη να πατάει φωτεινά κουμπιά ή μια γιαγιά που παίζει με τις πεντάρες. Κάτι φαινομενικά αθώο. Δεν είναι να απορεί κανείς, λοιπόν, που οι γυναίκες απουσιάζουν σχεδόν πλήρως από τη συζήτηση γύρω από το αθλητικό στοίχημα, εκτός αν παρουσιάζονται ως θύματα της εξάρτησης των ανδρών της ζωής τους. Όμως, κάθε φορά που ο ρόλος μιας γυναίκας περιορίζεται στο "η σύζυγος του" ή "η σύντροφος του", είναι βέβαιο ότι υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο παρασκήνιο που πρέπει να ειπωθεί.
Διαβάστε Επίσης
Η μοναξιά πίσω από την οθόνη του κινητού
Η Christina Cook, ιδρύτρια της κοινότητας υποστήριξης και δημιουργός του podcast "The Broke Girl Society", έχει κουραστεί να βλέπει το αθλητικό στοίχημα να μονοπωλεί τη συζήτηση. "Το αφήγημα που επικρατεί είναι ότι οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζουν δικό τους πρόβλημα εθισμού", εξηγεί η Cook. "Το σενάριο λέει πάντα: "Είμαι η σύντροφος ενός παίκτη του στοιχήματος, επομένως εκεί εντοπίζεται η ζημιά". Όμως εγώ μιλάω με νέες μητέρες που περνούν τις νύχτες τους παίζοντας τυχερά παιχνίδια στο διαδίκτυο επειδή νιώθουν απομονωμένες, παλεύουν με την επιλόχεια κατάθλιψη και αισθάνονται ότι δεν έχουν καμία υποστήριξη σε αυτή τη νέα φάση της ζωής τους".
Αυτό δεν σημαίνει ότι η Cook δεν συμπάσχει με τις γυναίκες που επηρεάζονται από το πάθος του συντρόφου τους, καθώς και εκείνες υφίστανται μεγάλο πλήγμα, αλλά τα διακυβεύματα εδώ είναι πολύ πιο σοβαρά. "Καθημερινά μιλάω με γυναίκες που θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους", αναφέρει. "Ο εθισμός στον τζόγο έχει το υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών από οποιονδήποτε άλλον εθισμό".
Η Cook έζησε αυτή την κατάσταση για 15 ολόκληρα χρόνια, μπαινοβγαίνοντας σε επίγεια καζίνο, πριν καταφέρει να απεξαρτηθεί. "Γυρίζω τον χρόνο πίσω, σε εκείνη τη νύχτα που κόντεψα να τα τερματίσω όλα, και σκέφτομαι τη γυναίκα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση ακριβώς αυτή τη στιγμή", λέει. "Υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες που βιώνουν αυτή τη στιγμή τώρα. Και δεν βλέπουν πουθενά τις ιστορίες τους. Δεν βλέπουν τους φόβους τους να καθρεφτίζονται στις εμπειρίες που δημοσιοποιούνται. Το μόνο που βλέπουν είναι νεαρούς άνδρες ή τις κοπέλες των νεαρών ανδρών".
Ο τζόγος ως μέσο διαφυγής από την πραγματικότητα
Ποιες είναι οι 3.000 γυναίκες που έχουν βρει ένα ασφαλές καταφύγιο στην ομάδα της κοινότητας στο Facebook; "Η πλειονότητα των γυναικών στρέφεται στον τζόγο ως μια μορφή φυγής", εξηγεί η Cook. "Δραπετεύουν από τις κοινωνικές πιέσεις, τις πιέσεις της δουλειάς, από μια προβληματική σχέση. Από την ενδοοικογενειακή βία, την οικονομική κακοποίηση, τη μονογονεϊκότητα". Οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες είναι μέσης ηλικίας. Συχνά πιστεύουμε ότι η ζωή μας θα είναι τακτοποιημένη και σταθερή στα 40, τα 50 ή τα 60 μας, λες και αυτές δεν είναι οι δεκαετίες που πλήττονται από τις μεγαλύτερες ανατροπές: καρκίνος, διαζύγιο, απώλεια εργασίας, εμμηνόπαυση, γήρανση και θάνατος γονέων. Αυτές οι απρόβλεπτες προσωπικές καταστροφές μπορούν να μας αφήσουν μετέωρες. Αν δεν διαθέτουμε ήδη τα κατάλληλα εργαλεία, τους πόρους και μια κοινότητα για να μας στηρίξει, ενδέχεται να στραφούμε στα ελαττώματά μας. Στο κρασί, στα αλόγιστα ψώνια, στον τζόγο.
Πριν από τη δημιουργία της συγκεκριμένης ομάδας, όταν οι μεσήλικες γυναίκες αναζητούσαν υποστήριξη για τον εθισμό τους, διαπίστωναν ότι οι χώροι απεξάρτησης ανδροκρατούνταν, όπως και ο ίδιος ο κόσμος των τυχερών παιχνιδιών. "Αν μια γυναίκα έχει υποστεί τεράστια κακοποίηση από έναν άνδρα –σεξουαλική επίθεση, βία, ναρκισσισμό– και της λέμε ότι ο μόνος χώρος για να ανακάμψει είναι μια αίθουσα γεμάτη άνδρες, τη βοηθάμε πραγματικά; Της προσφέρουμε την ασφάλεια που χρειάζεται για να επουλώσει τις πληγές της; Όχι", τονίζει η Cook.
Αν και η ίδια δεν αντιμετώπισε ποτέ κάτι απρεπές στις συναντήσεις των Ανώνυμων Τζογαδόρων, δεν έλαβε ούτε τη στήριξη που αναζητούσε. "Έγινε σκοπός και αποστολή της ζωής μου να χρησιμοποιήσω όσα πέρασα για καλό", λέει, "να προσπαθήσω να συνδεθώ με γυναίκες και να μιλήσω για ζητήματα όπως το διαζύγιο και η απεξάρτηση, οι σχέσεις, το φλερτ, αλλά και οι ορμόνες, καθώς είμαι στην περιεμμηνόπαυση, είμαι 47 ετών και με ταλαιπωρεί απίστευτα".
Διαβάστε Επίσης
Η άνοδος του γυναικείου αθλητικού στοιχήματος
Στην άλλη πλευρά του διαδικτύου, το "Betting Ladies" αποτελεί μια κοινότητα για γυναίκες που στοιχηματίζουν σε αθλητικά γεγονότα. Η πλατφόρμα ιδρύθηκε από τη Val Martinez το 2023 και διαθέτει πίνακες μηνυμάτων που παίρνουν φωτιά κάθε λίγες ώρες, με γυναίκες να δημοσιεύουν τα στοιχήματά τους, να πανηγυρίζουν ή να παρηγορούν η μία την άλλη.
Η Martinez επισημαίνει για τον αυξανόμενο αριθμό γυναικών που στοιχηματίζουν: "Το σημείο στο οποίο επιστρέφω πάντα είναι ότι οι γυναίκες δεν γίνονται παίκτριες επειδή στοιχηματίζουν οι άνδρες. Γίνονται επειδή αγαπούν τα σπορ, τους αρέσει να έχουν προσωπικό ενδιαφέρον στο παιχνίδι και είναι καλές σε αυτό. Οι γυναίκες αναδιαμορφώνουν ήδη αυτή τη βιομηχανία, όχι ως μια περιθωριακή ομάδα, αλλά ως ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο και εξαιρετικά ενεργό κοινό. Οι εταιρείες που δεν δίνουν προσοχή θα χάσουν ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς".
Η Martinez περιγράφει το μέσο μέλος της ομάδας ως μια γυναίκα μεταξύ 20 και 65 ετών που συνήθως παρακολουθεί ήδη αθλήματα. Μπορεί να ελκύεται από τη στρατηγική πλευρά του στοιχήματος, αλλά θέλει επίσης να δοκιμάσει κάτι νέο ως χόμπι για τον ελεύθερο χρόνο της.
Σε έρευνα που διεξήγαγε η πλατφόρμα για τις συνήθειες των μελών της, διαπιστώθηκε ότι το 39% δεν έχει πει ποτέ στον σύντροφό του ότι στοιχηματίζει, ενώ το 62% των γυναικών δήλωσε ότι περιστασιακά κρύβει το ποσό των χρημάτων που κερδίζει. Ωστόσο, η Martinez αναφέρει ότι ο δικός της σύζυγος τη στηρίζει απόλυτα. Στόχος της είναι να εξαλείψει το στίγμα γύρω από το θέμα, τονίζοντας απλά: "Οι γυναίκες στοιχηματίζουν στα σπορ και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό. Τελεία".
Διαβάστε Επίσης
Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στη διασκέδαση και την εξάρτηση
Όπως και η Cook, η Martinez κατανοεί τις γυναίκες που επηρεάζονται από τον τζόγο των συντρόφων τους, αλλά ξεκαθαρίζει: " Το βασικό ζήτημα δεν είναι αν ο σύζυγος, η σύζυγος ή οποιοσδήποτε άλλος τοποθετεί στοιχήματα, αλλά ο ίδιος ο εθισμός. Όταν το παιχνίδι ξεπερνά το όριο, επηρεάζει ολόκληρες οικογένειες, ανεξάρτητα από το ποιος κρατάει το κινητό. Είμαστε πολύ σαφείς ότι το στοίχημα πρέπει να αποτελεί αποκλειστικά ψυχαγωγία και όχι οικονομική στρατηγική ή μηχανισμό αντιμετώπισης προβλημάτων. Ενθαρρύνουμε πάντα την κοινότητά μας να θέτει όρια, να κρατά το παιχνίδι σε επίπεδο διασκέδασης και να μην ποντάρει ποτέ περισσότερα από όσα αντέχει να χάσει".
Αυτή η δήλωση της Martinez για τον εθισμό θυμίζει την προειδοποίηση "Απολαύστε υπεύθυνα" που βλέπουμε στο τέλος των διαφημίσεων για αλκοόλ. Δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι ένας χώρος τζόγου αποκλειστικά για γυναίκες κάνει κάτι παραπάνω από το να τις προστατεύει από δυσάρεστες συμπεριφορές που θα αντιμετώπιζαν σε ανδροκρατούμενες πλατφόρμες. Ο αποκλεισμός των ανδρών δεν εγγυάται αυτομάτως περισσότερες δικλείδες ασφαλείας. Αυτό που χρειάζεται είναι μια συνολική αναθεώρηση της βιομηχανίας γύρω από τον εθισμό και την υπευθυνότητα.
Η σιωπή που περιβάλλει τις γυναίκες και τον τζόγο οφείλεται στο ότι οι γυναίκες διδάσκονται από μικρή ηλικία να κρύβουν τις επιθυμίες τους επειδή θεωρούνται ντροπιαστικές. Όταν οι γυναίκες δεν μπορούν να εκφράσουν ανοιχτά τα θέλω τους, τα κρύβουν, και οι επιθυμίες αυτές μετατρέπονται σε δυσλειτουργικές συμπεριφορές για τις οποίες στη συνέχεια δεν ζητούν βοήθεια, από τον φόβο της κοινωνικής κατακρίσης.
Κάποιοι μπορεί να ισχυριστούν ότι, εφόσον οι άνδρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα με τον τζόγο αποτελούν το 10% του πληθυσμού και οι γυναίκες το μισό αυτού, η προτεραιότητα δίνεται σωστά στους άνδρες. Ωστόσο, αν αναλογιστούμε ότι οι γυναίκες είναι πλέον κεφαλές σε πολλά νοικοκυριά και αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες για την ίδια εργασία, η συζήτηση για τη γυναίκα και τον τζόγο είναι εξαιρετικά επείγουσα, καθώς το οικονομικό ρίσκο είναι πολύ μεγαλύτερο για εκείνες.
Οι γυναίκες δεν πρέπει να μένουν στο περιθώριο των δικών τους ιστοριών. Δημιουργώντας κοινότητες αποκλειστικά για εκείνες, δίνεται λύση στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντά τους σε χώρους που υπόσχονται να διατηρήσουν την αυτονομία τους. Αν ως κοινωνία κοιτάζουμε συνεχώς πέρα από τις γυναίκες και ποτέ απευθείας σε αυτές, θα συνεχίσουμε να αγνοούμε τις στιγμές που βρίσκονται σε πραγματική κρίση.
Πηγή
