Ο "Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος" (Brave New World) του Aldous Huxley, ένα από τα πιο επιδραστικά και ριζοσπαστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, μεταφέρεται από τις 29/10 στη σκηνή του θεάτρου ΔΙΠΥΛΟΝ (Σαμουήλ Καλογήρου 2, Θησείο) σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.
Γραμμένο το 1932, το βιβλίο που επηρέασε καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση εξουσίας και ανθρώπινης ελευθερίας, εξακολουθεί να συνομιλεί ανησυχητικά μετο παρόν, φωτίζοντας έναν κόσμο όπου η τεχνολογία, ηκατανάλωση και η καταναγκαστική ευτυχία λειτουργούν ως μηχανισμοί ελέγχου.
Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, μια πολύ δυναμική δημιουργός της νέας γενιάς με σύγχρονη πολιτική ματιά, έντονο αισθητικό αποτύπωμα και τη δική της σκηνική ταυτότητα, επιχειρεί μια σύγχρονη θεατρική συνομιλία με τον προφητικό λόγο του Aldous Huxley.
Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριος Κρητικόπουλος, Τάσος Λέκκας, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Βασίλης Μηλιώνης.
Η υπόθεση του έργου
Το έργο παρουσιάζει μια κοινωνία απόλυτης σταθερότητας, όπου η τεχνολογία, η επιστήμη και η οργάνωση της ζωής έχουν εξαλείψει τον πόνο, την αμφιβολία και κάθε μορφή υπαρξιακής σύγκρουσης. Οι άνθρωποι ανήκουν σε προκαθορισμένες τάξεις, μεγαλώνουν με την αρχή ότι "όλοι ανήκουν σε όλους" και εκπαιδεύονται να αποφεύγουν κάθε μορφή ουσιαστικού συναισθηματικού δεσμού. Ο έρωτας, όπως τον γνωρίζουμε, δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που φοβάται τη βαθιά σύνδεση και προωθεί τη διαρκή, επιφανειακή απόλαυση. Οι πολίτες εξουσιάζονται μέσα από την καταναγκαστική ευτυχία, την κατανάλωση, τη διασκέδαση και ένα φάρμακο που εξαφανίζει κάθε ίχνος δυσφορίας. Όταν όμως κάποιοι αρχίζουν να αμφισβητούν αυτό το σύστημα, αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της "τελειότητας": η απώλεια της ελευθερίας, της αλήθειας και της ανθρώπινης ευαλωτότητας.
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο έλεγχος της τεχνολογίας πάνω στον άνθρωπο — και τι σημαίνει τελικά να είσαι πραγματικά ελεύθερος;
Ένα σύγχρονο πολιτικό θρίλερ
Όπως σημειώνει η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, "Ο "Θαυμαστός καινούριος κόσμος" είναι μια υπόσχεση: μια ζωή χωρίς πόνο. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο επικίνδυνος. Ο Χάξλεϊ δείχνει πώς αυτή η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη -να μην πονάμε και να μην απογοητευόμαστε- μπορεί να γίνει εργαλείο εξουσίας. Όχι μέσα από τη βία και την απαγόρευση, αλλά μέσα από την ευχαρίστηση και την κατανάλωση. Η εξουσία εδώ δεν σε αναγκάζει αλλά σου χαμογελά και σε καθησυχάζει. Σε αποπροσανατολίζει ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να σταθείς και να δεις τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σου. Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά τη συγγραφή του, το έργο δεν μοιάζει με επιστημονική φαντασία αλλά με σύγχρονο πολιτικό θρίλερ. Η παράσταση προσπαθεί να μας μεταφέρει ακριβώς σε αυτή τη σύγκρουση των μορφών εξουσίας: ανάμεσα σε αυτό που επιβάλλεται και σε αυτό που προσφέρεται, ανάμεσα στην καταπίεση και στην αποχαύνωση. Σε έναν κόσμο που βιώνει πολέμους, προσφυγικές μετακινήσεις και διαρκείς κρίσεις, το ερώτημα του Χάξλεϊ επιστρέφει πιο επιτακτικό από ποτέ: Πόσο εύκολα είμαστε διατεθειμένοι να ανταλλάξουμε την ελευθερία μας με την αίσθηση της ασφάλειας; ".
Σε έναν κόσμο εθισμένο στην ταχύτητα, την κατανάλωση και τη διαρκή ανάγκη για ευτυχία, η κοινωνία του "Θαυμαστού Καινούριου Κόσμου” μας μοιάζει τρομακτικά οικεία.
Διαβάστε Επίσης
