Σε μια υπόγεια διάβαση στο Camden Lock του Λονδίνου βρίσκεται το Cyberdog, ένας παράδεισος για ravers, όπου πωλούνται φωσφορίζοντα ρούχα, partywear και σφηνοπότηρα που θα μπορούσαν κάλλιστα να βρίσκονται στο Φεστιβάλ του Φλεγόμενου Ανθρώπου (Burning Man). Το κατάστημα αποτελεί σχεδόν τελετουργία ενηλικίωσης για κάθε έφηβο στη Βρετανία που ενδιαφέρεται για τη μόδα και αναζητά μια δόση δημιουργικής ενέργειας. Ανάμεσά τους υπήρξε και ο creative director του McQueen, Seán McGirr, ο οποίος το επισκέφθηκε για πρώτη φορά όταν ήταν 13 ετών. Το κατάστημα και η πολύχρωμη κοινότητά του αποτέλεσαν την αφετηρία για τη συλλογή του για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027.
Στην National Gallery, σε έναν κόσμο πολύ μακριά από την punk αισθητική του Camden, βρίσκεται "Η Βάπτιση του Χριστού", ένας πίνακας του Piero della Francesca που έδωσε στον McGirr ακόμη περισσότερη τροφή για σκέψη. "Με εντυπωσίασαν η υπερβατικότητα και η γαλήνη του, και ένα από τα πράγματα που αγαπώ πραγματικά στο Λονδίνο είναι η rave κουλτούρα του. Ήθελα να ενώσω δύο κόσμους: τον νεοκλασικισμό και το rave, και να δημιουργήσω μια ένταση ανάμεσά τους".
Ο McQueen, ως οίκος, έχει εδώ και χρόνια χτίσει τη δημιουργική του ταυτότητα γύρω από ένα είδος ενδυματολογικού και αισθητηριακού "σκοταδιού" — και το φως που μπορεί να βρεθεί μέσα σε αυτό. Το Lincoln’s Inn Chapel, όπου πραγματοποιήθηκε το show —ένα παρεκκλήσι γοτθικής αναβίωσης, που χτίστηκε το 1315 και πλαισιώνεται από επιβλητικές αψίδες— επιλέχθηκε από τον McGirr ως προέκταση του πίνακα του della Francesca. "Ήθελα έναν χώρο που σχεδόν θα τον ζωντάνευε", είπε. Το παρεκκλήσι βυθίστηκε στο σκοτάδι, προτού ξυπνήσει από τους παλλόμενους ήχους του μπάσου του A.G. Cook, ενός από τους πιο συναρπαστικούς μουσικούς παραγωγούς του Λονδίνου, ο οποίος επιμελήθηκε τη μουσική του show. Το πρώτο look, ένα tailored κοστούμι με χαμηλοκάβαλο παντελόνι, συνδυάστηκε με ένα γυαλιστερό, ξεκούμπωτο πουκάμισο, ενώ τα μαλλιά του μοντέλου είχαν διαμορφωθεί σαν κέρατα διαβόλου.
Ο Lee Alexander McQueen είχε μαθητεύσει, ως γνωστόν, στη Savile Row. Ο McGirr στράφηκε σε αυτή την ιστορία και ειδικότερα στα ανατρεπτικά σχέδια του προβοκάτορα της Savile Row, Tommy Nutter, ενώ συνεργάστηκε με τη Huntsman —έναν ακόμη, πιο παραδοσιακό οίκο της Savile Row— για να επαναπροσδιορίσει τα ρούχα της διάσημης λονδρέζικης οδού για τους ravers. Ο McGirr επέστρεψε στις συλλογές του McQueen του 1995 και του 1996 και στην επιμηκυμένη γραμμή των blazers, συνδυάζοντάς την με μια καμπύλη λεπτομέρεια πάνω από τους ώμους στη σύγχρονη εκδοχή του. "Το look είχε πραγματικά στόχο να παραπέμπει στην ιδέα του φτερού ενός αγγέλου μέσα από το tailoring, ώστε μέσα στα jackets να νιώθεις σαν να σε περιβάλλουν και να σε προστατεύουν".
Ο McGirr εξήγησε ότι δουλεύει αποκλειστικά μέσα από αφηγήσεις, σκεπτόμενος όχι μόνο τα σχέδια αλλά και τις διαδρομές που θα ακολουθήσουν όταν φύγουν από τα χέρια του. Όπως είπε, τα βραδινά του ρούχα "δημιουργήθηκαν περισσότερο για ένα rave στο Νότιο Λονδίνο" παρά για ένα black-tie gala. Ο McGirr πρόσθεσε twisted μπούστα στα σατέν φορέματα, κατασκευάζοντάς τα έτσι ώστε να ακολουθούν την κίνηση του σώματος και να μπορούν να χορεύουν όλη τη νύχτα. Τα φορέματα αποκτούσαν σκόπιμα ανάγλυφη υφή μέσα από κεντήματα και διακοσμήσεις με φύλλα ασημιού, παραμορφωμένες σχεδόν μέχρι το σημείο της φθοράς. Η δομή των παπουτσιών, που θύμιζε πανοπλία, ήταν επίσης σκόπιμη: λειτουργούσαν σαν ασπίδες για τις ηδονιστικές νύχτες στις οποίες θα μπορούσαν να βρεθούν.
Το show του McQueen ήταν αναμφίβολα μια ιστορία για το Λονδίνο. Και αυτό ήταν ταιριαστό, καθώς η βραδιά σηματοδότησε την επιστροφή του οίκου στο πρόγραμμα της Εβδομάδας Μόδας του Λονδίνου, έπειτα από αρκετές σεζόν παρουσιάσεων στο Παρίσι, ενώ η συλλογή έμοιαζε με επιστροφή στο σπίτι — κυριολεκτικά και πνευματικά. "Εδώ υπάρχει απλώς μια διαφορετική αντίληψη. Οι άνθρωποι συνδυάζουν πράγματα με έναν "λάθος” τρόπο και το στιλ δεν είναι τόσο συμβατικό. Και αγαπώ ακριβώς αυτή τη "λάθος” προσέγγιση. Τις αναλογίες, τα πολύ μικρά tops, τα χαμηλοκάβαλα που βλέπω στους δρόμους. Βγαίνω έξω, παρατηρώ και φέρνω όλα αυτά πίσω στο studio, όπου τα επεξεργάζομαι και τα τελειοποιώ". Μια γλυπτική ακρίβεια, όπως την περιέγραψε ο McGirr.
Από τη Lynette Nylander | Πηγή: Harper's Bazaar US