Επιστρέφει στη σκηνή με έναν από τους πιο απαιτητικούς ρόλους της διαδρομής της. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη η Νάντια Κοντογεώργη συνδιαλέγεται στη σκηνή του θεάτρου Πορεία με 26 διαφορετικές εκφάνσεις του εαυτού της, σε μια εμπειρία που η ίδια περιγράφει ως βαθιά αυτογνωσιακή και θεραπευτική. Στο πλευρό της, σε αυτό το υβριδικό ταξίδι, βρίσκονται ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος, ο digital performer Δημήτρης Παπαδόπουλος, η μουσικός Δανάη Νίλσεν, η Εβελίνα Δαρζέντα, η υπεύθυνη κίνησης Αγγελική Τρομπούκη, ο video artist Παντελής Μάκκας, η σκηνογράφος Μαριάνθη Ράδου και ο βοηθός σκηνοθέτη Θάνος Μήλιος Καρακατσάνης.
Είκοσι χρόνια μετά την είσοδό της στο θέατρο αντιμετωπίζει αυτή την παράσταση ως
δώρο στον εαυτό της και στην τέχνη της, μια υπενθύμιση πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και ότι ο εαυτός μας μπορεί να επανεφευρίσκεται διαρκώς. Αρκεί να το θελήσουμε. Παράλληλα, έχει ξεκινήσει γυρίσματα για τη σειρά "Κάμπινγκ" στο Mega, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή της κινητικότητα ανάμεσα σε διαφορετικά πεδία έκφρασης.
Διαβάστε Επίσης
Harper’s Bazaar Greece: Ήταν μονόδρομος για εσάς ένα επάγγελμα που βασίζεται στην επικοινωνία με τον κόσμο;
Νάντια Κοντογεώργη: Ναι, αλλά όσο περνούν τα χρόνια καταλαβαίνω όλο και περισσότερο πόσο ανάγκη έχω και τη μοναχικότητά μου. Μου αρέσει πολύ η επικοι-
νωνία με τον κόσμο, ειδικά μέσα από τη δουλειά μου. Υπάρχει μια ενεργειακή ανταλλαγή που είναι πολύ σημαντική και δύσκολα την αντιλαμβάνεσαι αν δεν τη ζή-
σεις. Γι’ αυτό πιστεύω τόσο στο θέατρο, ειδικά σήμερα, σε μια εποχή με το AI και τα social media, όπου έχουμε απομακρυνθεί και από τον συνάνθρωπο και από τον
εαυτό μας. Την ίδια στιγμή, όμως, έχω ανάγκη το σπίτι μου, το σκυλάκι μου, τη μοναχικότητα. Είναι ο τρόπος μου να ανατροφοδοτούμαι.
H.B.GR.: Η ισορροπία είναι, τελικά, απαραίτητη για έναν άνθρωπο;
Ν.Κ.: Αυτό ψάχνουμε όλοι. Το προσπαθούμε συνεχώς, αλλά δεν είναι εύκολο (γέλια). Όταν όμως μια ανάγκη είναι συνειδητή, νομίζω ότι γίνεται πιο εύκολο να βρεις έστω λίγο χρόνο για τον εαυτό σου. Ο καθένας βρίσκει τον τρόπο του: κάποιοι κάνουν ψυχοθεραπεία, άλλοι αναπνοές, άλλοι βάζουν μουσική, διαβάζουν, στρέφονται στην τέχνη. Και πολλές φορές η ίδια η ζωή μάς ενημερώνει μέσα από τα όριά μας. Όταν φτάνεις στο όριο, καταλαβαίνεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξει. Κι εγώ έχω φτάσει πολλές φορές εκεί, από κούραση. Προσπαθώ, όμως, να μαθαίνω και να με ακούω όλο και πιο νωρίς.
H.B.GR.: Σας ακολουθεί συχνά ο χαρακτηρισμός "πολυτάλαντη". Σε έναν άνθρωπο όπως εσείς "επιτρέπεται" η αποτυχία;
Ν.Κ.: Δεν περνάω ποτέ καλά όταν συμβαίνει, αλλά είναι μέρος της διαδικασίας. Δεν μπορείς να μην το αποδεχτείς, ειδικά στην τέχνη. Για μένα επιτυχημένη είναι
οποιαδήποτε διαδρομή. Και δεν υπάρχει διαδρομή χωρίς αυτό που λέμε αποτυχία. Το ζήτημα είναι πώς φτάνεις εκεί. Αυτή είναι η ουσία. Μου αρέσει να βλέπω καλλιτέχνες να αποτυγχάνουν, γιατί σκέφτομαι: "Κοίτα, τολμούν να εκθέσουν αυτό το κομμάτι τους. Αυτό θέλει γενναιότητα". Σε πολλά επαγγέλματα η αποτυχία δεν έχει τέτοια έκθεση. Σε εμάς είναι εκεί και πρέπει να τη βιώνεις δημόσια ξανά και ξανά. Κι όμως, είναι όμορφο να το βλέπεις, γιατί καταλαβαίνεις ότι κάπου θα οδηγήσει. Γι’ αυτό τους καλλιτέχνες τους θαυμάζουμε για τη διαδρομή τους, για όλο αυτό που κουβαλούν ως προσωπικότητα και ως σύνολο.
H.B.GR.: Όλη αυτή η έκθεση που συνοδεύει τη δουλειά σας γεννά και ματαιοδοξία;
Ν.Κ.: Δεν ξέρω αν τη γεννά ή αν προϋπάρχει και οδηγεί κάποιον σε αυτό τον χώρο. Η ματαιοδοξία υπάρχει παντού, απλά σ’ εμάς φωτίζεται περισσότερο. Αν όμως θέλεις να υπηρετήσεις την τέχνη σου, η ματαιοδοξία φεύγει νωρίς. Αναγκάζεσαι να δεις τον εαυτό σου ολόκληρο: και αυτά που σου αρέσουν και αυτά που δε σου αρέσουν. Να δεις τι χρειάζεται εξέλιξη, να αποκτήσεις ψυχική ανθεκτικότητα, να αναμετρηθείς με τους ρόλους και τους άλλους ανθρώπους.
Είναι ένα συνεχές "κατέβασμα" του εγώ. Για μένα αυτή η δουλειά είναι ένας πολύ ευφυής τρόπος να αναμετριέμαι καθημερινά με την ψυχή μου και με τους άλλους. Μου αρέσει αυτό που έχει πει ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ότι στην υποκριτική μπορείς να ζεις ζωές χωρίς τις συνέπειες των πράξεών τους. Σε σχέση με τη ματαιοδοξία, μου φαίνεται πολύ μικρή μπροστά σε όλα όσα έχει να μας προσφέρει η τέχνη.
H.B.GR.: Το θέμα της φθοράς του χρόνου, ειδικά αφού το εργαλείο σας είναι το σώμα σας, σας έχει απασχολήσει ποτέ;
Ν.Κ.: Ανήκω, νομίζω, σε μια νοοτροπία ανθρώπων που δεν είναι ακριβώς ο κανόνας. Είμαι 42, δεν έχω έρθει ακόμη αντιμέτωπη με μεγάλη φθορά. Βλέπω μικροαλλαγές, φυσικά, αλλά όχι κάτι που να με έχει ταράξει. Δεν έχω βιώσει ακόμη το γήρας για να ξέρω πώς θα το διαχειριστώ. Γενικά επενδύω περισσότερο στην πνευματική ζωή και βλέπω την ύλη ως κάτι ενδιαφέρον, αλλά όχι καθοριστικό. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αναστατώνονται όταν βλέπουν μια ρυτίδα στον καθρέφτη. Μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τα πρόσωπα: τις ρυτίδες του χαμόγελου, τις ρυτίδες της απορίας στο μέτωπο. Είναι και μια "διαστροφή" της δουλειάς μας αυτό. Βλέπεις
ποιος έχει δυσκολευτεί, ποιος είναι βαθιά καλοσυνάτος και πώς όλα αυτά χαράσσονται στο πρόσωπο.
H.B.GR.: Ο φόβος της φθοράς για εσάς έχει να κάνει περισσότερο με κάτι εσωτερικό παρά με την εξωτερική εμφάνιση;
Ν.Κ.: Δε μεγάλωσα με την αίσθηση ότι είμαι "ένα όμορφο κορίτσι", οπότε δεν είχα ποτέ την ανάγκη να προστατέψω αυτή την εικόνα. Πάντα έβλεπα τον εαυτό μου ως
μια εύπλαστη μορφή, που μπορεί να υποδυθεί και την όμορφη και την άσχημη, και τη γριά και την ενδιαφέρουσα – και πράγματι το κάνω. Δεν περιορίστηκα ποτέ, αλλά ούτε και απελευθερώθηκα μέσα από την ομορφιά.
Έβρισκα γοητευτική την ωριμότητα, τη γλυκύτητα, την καλοσύνη. Βλέπεις ανθρώπους που έχουν ζήσει μια ολόκληρη ζωή και αυτό έχει χαραχτεί πάνω τους με έναν τρυφερό τρόπο. Αυτό προσδοκώ και για μένα. Η φθορά, λοιπόν, για μένα δεν είναι κάτι τρομακτικό. Είναι περισσότερο μια γλυκιά προσδοκία: να έχουν "στρογγυλέψει"οι εσωτερικές μου γωνίες. Φόβος δεν υπάρχει τόσο. Καταλαβαίνω, όμως, και την τεράστια πίεση που υπάρχει σήμερα, ειδικά για τις γυναίκες –και πια και για τους άνδρες– γύρω από τη νεανικότητα, την εικόνα, τις παρεμβάσεις, το "να μη φαίνεται ο χρόνος". Ζούμε σε μια κοινωνία που δεν τιμά αρκετά την τρίτη ηλικία και αυτό γεννά άγχος και εμμονή. Υπάρχει μια υστερία γύρω από το "καινούριο", το "πιο νέο", το "τώρα, τώρα, τώρα".
Κι αυτό το βλέπεις και στον Ντόριαν Γκρέι: εκεί το θέμα είναι η ευχαρίστηση και η γοητεία. Όχι αν κάτι σου αρέσει πραγματικά, αλλά αν φαίνεται γοητευτικό. Νομίζω ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η πραγμάτωση συχνά μετριέται με "likes". Θες να κάνεις τον εαυτό σου "γοητευτικό" για το κοινό,ακόμα κι αν αυτό απέχει πολύ από το ποιος είσαι ή από αυτό που σε εκφράζει ουσιαστικά. Κι αυτό για μένα είναι πολύ μακριά από την εσωτερική ησυχία που θεωρώ ευτυχία.
H.B.GR.: Ακόμα και η έννοια της αυτοφροντίδας σήμερα μοιάζει συχνά να περνά μέσα από την εμμονή με την εικόνα και το "να αρέσουμε".
Ν.Κ.: Σαν να προσπαθούμε διαρκώς να "σταματήσουμε τον χρόνο". Κι αυτό είναι βαθιά υπαρξιακό. Όλοι κουβαλάμε μέσα μας τον φόβο της φθοράς και του θανάτου. Το θέμα, όμως, δεν είναι να καλύπτεις το σύμπτωμα, αλλά να ασχοληθείς με την αιτία. Το ότι είμαστε συλλογικά μια κοινωνία σε υστερία για να παγώσει τον χρόνο θα
έπρεπε να μας χτυπήσει ένα μεγάλο καμπανάκι. Γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ τον χρόνο; Γιατί φοβόμαστε τόσο τη φθορά και το τέλος; Εκεί χρειάζεται φροντίδα, όχι στο να καλύπτουμε το πέρασμα του χρόνου πάνω στην ύλη.
H.B.GR.: Μέσα σε αυτό το κλίμα, τι ήταν αυτό που σας έκανε να επιλέξετε τον Ντόριαν Γκρέι;
Ν.Κ.: Με συγκίνησε πολύ η ιδέα ότι πρόκειται για μια γυναίκα που συνομιλεί με όλους τους πιθανούς εαυτούς της, υποδυόμενη ανθρώπους που, ο καθένας με τον τρόπο του, συνδιαλέγονται με τη συνείδησή τους. Είναι ένα είδος αυτογνωσιακού ταξιδιού. Και με ενδιέφερε πολύ να δω πώς θα το εισπράξει αυτό το κοινό. Έχουμε πια συνηθίσει να ζούμε μέσα σε οθόνες. Να βλέπουμε διαρκώς εικόνες του εαυτού μας και των άλλων. Το ότι καθρεφτίζεσαι σε όλα αυτά νομίζω πως μπορεί να αγγίξει κάτι βαθιά – και συνειδητά και ασυνείδητα. Ταυτόχρονα, είναι και δύσκολο έργο για τη σημερινή εποχή, ακριβώς επειδή αφορά πολλούς. Με τα social media και, πλέον, με το AI έχει δημιουργηθεί ένας εντελώς νέος κόσμος.
Βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μιας τεράστιας αλλαγής. Αλλάζει ο κόσμος, αλλάζει και το θέατρο. Και χαίρομαι που φέρνουμε αυτή την παράσταση, γιατί είναι δηλωτική αυτής της μετάβασης. Η ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ με "Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι" παραμένει τόσο δυνατή, επειδή είναι αριστοτεχνικά γραμμένη και αγγίζει τον φόβο του θανάτου που εκφράζεται μέσα από τη φθορά της ύλης. Για μένα το σημαντικό είναι ο θεατής να φεύγει από την παράσταση λίγο πιο ήσυχος. Να ξανασκεφτεί τι είναι ύλη και τι είναι ψυχή. Η ψυχή δε φθείρεται. Και ίσως η αυτοπραγμάτωση να μη βρίσκεται στην πρόσκαιρη ευχαρίστηση, ούτε στη διατήρηση της εικόνας μας, αλλά στην καθημερινή φροντίδα του εαυτού –και του παρατηρητή του εαυτού μας.
H.B.GR.: Τελικά, φοβόμαστε περισσότερο το βλέμμα των άλλων ή το δικό μας;
Ν.Κ.: Υπάρχει μια σκηνή στην παράσταση, όπως και στο κείμενο του Ντόριαν Γκρέι, όπου ο Ντόριαν αποφασίζει να κρύψει το πορτρέτο. Επιλέγει να ζήσει μόνο μέσα
στην ευχαρίστηση. Φαινομενικά, έτσι απελευθερώνεται και από τα μάτια και την κρίση των άλλων. Αλλά αυτό είναι ψευδές. Είναι πολύ πιο υγιές να έχεις τη συνείδησή
σου σε καθημερινή επαφή μαζί σου. Γιατί τα μάτια των άλλων είναι απλώς ένας καθρέφτης, είτε αυτού που φέρεις εσύ είτε του δικού τους κόσμου. Όταν το καταλάβεις αυτό, παύει πια να σε καθορίζει.
Αυτό που με συγκινεί στον Ντόριαν είναι ότι, εν δυνάμει, είμαστε όλοι και τα πάντα. Νιώθω ότι όλοι έχουμε καθημερινά "το πορτρέτο της ψυχής μας" μπροστά μας. Μας ενημερώνει συνεχώς. Πάντα ξέρουμε μέσα μας αν αυτό που κάνουμε είναι σε συμφωνία με το αξιακό μας σύστημα, αν έχει επιπτώσεις. Όσο έχουμε το θάρρος να συνδιαλλαγούμε με αυτό το πορτρέτο, να το κοιτάμε κατάματα, ζούμε μια πιο συνειδητή ζωή. Και αυτό φέρνει βαθιά εσωτερική ησυχία και δύναμη. Από τη στιγμή που ο Ντόριαν το κλειδώνει, γίνεται ένα ον που άγεται και φέρεται από τα πάθη του.
H.B.GR.: Αυτό που κοιτάτε στο δικό σας "πορτρέτο" πώς σας κάνει να νιώθετε;
Ν.Κ.: Άλλοτε έτσι, άλλοτε αλλιώς. Προσπαθώ, όμως και είναι κάτι πολύ συνειδητό–, να σκέφτομαι συχνά όλα αυτά τα "μάτια" που μας κοιτούν καθημερινά. Έχουμε μεγαλώσει με την ιδέα ότι μας βλέπει ο Θεός. Μετά ήρθαν οι κάμερες στον δρόμο, τα κινητά που μπορούν ανά πάσα στιγμή να μας καταγράψουν, τα βλέμματα των άλλων ανθρώπων. Παντού υπάρχει ένα βλέμμα. Και υπάρχει και αυτό το εσωτερικό μάτι. Αυτό που ξέρει τι σκεφτόμαστε, τι νιώθουμε, τι φοβόμαστε. Το μάτι που μας γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Σε αυτό προσπαθώ να επενδύω. Σε αυτό τον εσωτερικό διάλογο. Δεν ξέρω άλλον τρόπο να ζήσει κανείς. Να κρατάς ανοιχτή τη συζήτηση με τον εαυτό σου.
Φωτογραφίες: Βασίλης Μαντάς Styling: Ειρήνη Αναστασιάδη
Διαβάστε Επίσης
