Για αρκετές βδομάδες πριν από το show του οίκου Gucci για τη Cruise 2027, κανένας δεν γνώριζε την παραμικρή λεπτομέρεια. Η τοποθεσία και η ακριβής ώρα παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό μέχρι την ημέρα της παρουσίασης. Φτάνοντας, όμως, στη συμβολή της 48ης Λεωφόρου με την 7η και αντικρίζοντας για πρώτη φορά το σκηνικό, έγινε αμέσως σαφές γιατί ο Demna ήθελε να κρατήσει κλειστά τα χαρτιά του. Η μεγάλη αποκάλυψη; Ο ίδιος και ο οίκος Gucci "έκλεισαν" την καρδιά της Times Square, στήνοντας μια πασαρέλα στον τριγωνικό πεζόδρομο όπου καθημερινά συρρέουν εκατομμύρια τουρίστες για να θαυμάσουν τις γιγαντιαίες οθόνες και τα λαμπερά φώτα. Πρόκειται για τον παλμό της θεατρικής συνοικίας του Broadway και το κέντρο βάρους του αμερικανικού καταναλωτισμού.
Αυτές οι οθόνες, με εξαίρεση δύο ή τρεις μικρότερες, είχαν εξαγοραστεί για το βράδυ από τον Gucci. Φαίνεται πως δεν υπολογίστηκε κανένα κόστος για το ντεμπούτο του Demna στη Resort συλλογή. Ήταν ένα τεράστιο υλικοτεχνικό και οικονομικό επίτευγμα. Στις μέρες μας είναι δύσκολο να εντυπωσιάσεις τους ανθρώπους της βιομηχανίας της μόδας, αλλά όσοι βρέθηκαν εκεί χθες το βράδυ έμειναν αναμφίβολα με το στόμα ανοιχτό. Η συνάδελφός μου γύρισε προς το μέρος μου αφού κάθισε στη θέση της και είπε: "Αυτό θα πει show".
Ο Demna ήξερε πάντα πώς να μαγνητίζει την προσοχή ακόμα και του πιο μπλαζέ ανθρώπου. Είναι ένας από τους σημαντικότερους σχεδιαστές της γενιάς του, αλλά και ο μεγαλύτερος showman της. Για εκείνον, το να χτίζει έναν ολόκληρο κόσμο γύρω από τα ρούχα ήταν πάντα εξίσου σημαντικό με τα ίδια τα ρούχα. Στον οίκο Gucci επένδυσε δυναμικά στην αφήγηση και τη φαντασία, και η βραδιά στην Times Square εδραίωσε την άποψή του ότι στον κόσμο που ζούμε σήμερα, ο Gucci δεν είναι απλώς ένας ιστορικός ιταλικός οίκος μόδας, αμέσως αναγνωρίσιμος από τα horsebits και τα διπλά G, αλλά ένα παγκόσμιο brand εξίσου σημαντικό για ένα ευρύ φάσμα γενεών και κοινωνικοοικονομικών στρωμάτων, όσο η Coca-Cola ή τα McDonald's. Στην Times Square, ανεξάρτητα από την τιμή, ένα προϊόν παραμένει προϊόν και είναι έτοιμο προς πώληση.
Πριν ξεκινήσει η επίδειξη, οι οθόνες πρόβαλαν χιουμοριστικές διαφημίσεις Gucci για διάφορες κατηγορίες lifestyle. Ορισμένες, όπως τα εσώρουχα Gucci και η υψηλή κοσμηματοποιία, αντιστοιχούν σε πραγματικές συλλογές του οίκου. Άλλες, όπως το Gucci Pets και το Gucci Gym, ήταν εικονικές. Αν και κάποιες ήταν αληθινές, όλες οι διαφημίσεις έμοιαζαν να έχουν δημιουργηθεί μέσω τεχνητής νοημοσύνης (ο Demna έχει μιλήσει στο παρελθόν για την αποδοχή και το ενδιαφέρον του για την άνοδο του AI). Αυτό ανέδειξε το νέο concept του σχεδιαστή, το "Guccicore", το οποίο προορίζεται να αποτελέσει μια βασική γκαρνταρόμπα για τους πελάτες του οίκου, περιλαμβάνοντας κομμάτια όπως ένα κλασικό πουκάμισο, pencil φούστες και ένα διαχρονικό ημίπαλτο (peacoat) – το οποίο βέβαια ίσα που κάλυπτε τους γλουτούς του μοντέλου Gabriette καθώς περπατούσε στην πασαρέλα.
Καλοραμμένα ριγέ κοστούμια, ένα έντονο φούξια look, το κλασικό peacoat σε ένα υπέροχο κόκκινο μαλλί, και πουκάμισα με λαχούρια και μοτίβα φουλαριού. Η cult ηθοποιός Sophia Lamar φόρεσε ένα πολυτελές γούνινο παλτό πάνω από μια μαύρη φούστα με βαθύ σκίσιμο, ενώ η Paris Hilton, με μια διασκεδαστική καστανή περούκα που εσκεμμένα έδειχνε κάπως φθηνή, φόρεσε ένα κίτρινο φόρεμα με pussybow δεσίματα σε στιλ '60s, με μια μεγάλη ζώνη με τα χαρακτηριστικά πράσινα και κόκκινα χρώματα του brand στη μέση της. Αυτές οι ζώνες, ίσως, δεν χρειαζόταν να εμφανιστούν τόσες πολλές φορές στη συλλογή, αλλά υπήρχαν άφθονα φανταστικά αξεσουάρ για να γοητεύσουν κάθε τύπο πελάτη του Gucci: από τα horsebits σε παπούτσια και τσάντες μέχρι τις νέες, cool sack bags χωρίς λογότυπο και τα σέξι ψηλοτάκουνα που παρέπεμπαν στην εποχή του Tom Ford.
Μιλώντας για Tom, ένας θρύλος του αμερικανικού ποδοσφαίρου με το ίδιο όνομα –ο Brady– περπάτησε στην πασαρέλα, προς έκπληξη, ενθουσιασμό και ίσως μια μικρή σύγχυση του κοινού. Είχε νόημα, ωστόσο, να επιστρατευτεί ο άνθρωπος που η εικόνα του και η περσόνα του –κάτι ανάμεσα σε Σούπερμαν και νικητή του Super Bowl– έχουν αποφέρει δισεκατομμύρια δολάρια σε διάφορα brands τα τελευταία 20 χρόνια. Πέρα όμως από το παιχνιδιάρικο κιτς του show, ο Demna απέτισε φόρο τιμής στη Νέα Υόρκη και με πιο διακριτικούς τρόπους. Επέλεξε για την πασαρέλα την ντόπια ζωγράφο Rory Gevis και την γκαλερίστα Jeanne Greenberg, ενώ τοποθέτησε τη θρυλική φιγούρα της νυχτερινής ζωής Susanne Bartsch και την drag queen Lady Bunny να κάθονται δίπλα-δίπλα στην πρώτη σειρά.
Στις σημειώσεις της συλλογής του, ο Demna ανέφερε ότι εμπνεύστηκε από το ξεχωριστό στιλ της Νέας Υόρκης: "Ήθελα να δείξω αυτή τη συλλογή σε ανθρώπους που μπορεί να συναντήσεις στον δρόμο, άτομα με τον δικό τους τρόπο να φορούν τα ρούχα, μια πληθώρα στιλ που διασταυρώνονται όπως οι δρόμοι αυτής της πόλης". Πρόθεσή του ήταν να σχεδιάσει μια συλλογή με μια αίσθηση επιμελώς ατημέλητης λάμψης που παρέπεμπε περισσότερο στο Midtown ή στο Meatpacking, παρά στο Μιλάνο.
Καθώς το show εξελισσόταν, η ατμόσφαιρα άλλαξε και τελικά μεταφέρθηκε σε ένα σκηνικό με πιο αισθησιακή μουσική, μακιγιάζ που χαρακτηριζόταν από λεπτά φρύδια εμπνευσμένα από τη δεκαετία του ’20 και μοντέλα που προχωρούσαν με νωχελικό, γεμάτο αυτοπεποίθηση βηματισμό αντί για το κλασικό catwalk. Αυτή η απελευθερωμένη λάμψη έγινε πιο έντονα αισθητή στο γοτθικό, αιθέριο, διάφανο μαύρο καφτάνι της Alex Consani με τα στρώματα από πολύχρωμα κοσμήματα, καθώς και στο μαύρο φόρεμα με φτερά της Cindy Crawford που έκλεισε την επίδειξη.
Η συλλογή ήταν επιτυχημένη από πολλές απόψεις: η αναβαθμισμένη κατασκευή των σχεδίων, η προσωπική του αισθητική που είδαμε στον οίκο Balenciaga να συναντά τους κώδικες του Gucci μέσα από balloon-shaped cropped τζάκετ και μεγάλες δερμάτινες ετόλ για τους άνδρες. Ωστόσο, προκάλεσε και ερωτήματα σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση της αγοράς πολυτελείας και τον ρόλο του Gucci σε αυτήν. Αγοράζουν οι καταναλωτές είδη πολυτελείας επειδή τους το επέβαλαν οι αλγόριθμοί τους –ή μια γιγαντιαία οθόνη στην Times Square–; Θέλουν λιγότερα ή περισσότερα λογότυπα (οι περισσότεροι από τους σημερινούς καλλιτεχνικούς διευθυντές προτείνουν το πρώτο); Πώς μπορεί η ιστορία και η ακεραιότητα ενός οίκου μόδας εκατό ετών να φαντάζει επίκαιρη σήμερα;
Αν η έννοια της κληρονομιάς στη μόδα αμφισβητήθηκε κάποτε από σχεδιαστές όπως ο Marc Jacobs με τις καλλιτεχνικές συνεργασίες του στον Louis Vuitton ή ο Karl Lagerfeld με τις σανίδες του σερφ και τις μπάλες ποδοσφαίρου στον Chanel, τότε ίσως ο Demna κάνει κάτι παρόμοιο με τον Gucci, αν και σε μια πολύ διαφορετική ιστορική συγκυρία. Στο μυαλό του Demna, ο Gucci είναι ταυτόχρονα ένα θεμελιώδες προϊόν πολυτελείας και ένα πεδίο επαναστατικού σχεδιασμού. Αν καταφέρει να κρατήσει αυτά τα δύο σε ισορροπία, τότε θα συνεχίσει να μας παρασύρει στο όνειρο και, ναι, να πουλάει προϊόντα, στη μεγάλη πόλη, κάτω από τα λαμπερά φώτα και παντού ανάμεσά τους.
Πηγή: Harper's Bazaar US.
