Η Maria Grazia Chiuri επέστρεψε στον Fendi | Το ντεμπούτο που δίχασε - Άποψη

Το ντεμπούτο της Maria Grazia Chiuri στον οίκο Fendi, απ' όπου ξεκίνησε την καριέρα της πριν από 35 χρόνια, πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου στο Μιλάνο, στη δεύτερη μέρα της Εβδομάδας Μόδας. Τα μάτια της fashion κοινότητας ήταν στραμμένα σ' αυτή την επιστροφή, που σηματοδοτεί και τη νέα εποχή του οίκου- ιδίως μετά την αποχώρηση της Silvia Venturini Fendi που κρατά πλέον τον τιμητικό τίτλο της επίτιμης προέδρου. Ποια ήταν, λοιπόν, η ετυμηγορία; Πώς αντέδρασε ο κόσμος της μόδας σ' αυτό το περιβόητο ντεμπούτο- το οποίο ήρθε, βεβαίως, μετά από την αμφιλεγόμενη αποχώρησή της από τον Dior; Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, την ίδια τη συλλογή.

Τι είδαμε στη συλλογή Fendi Φ/Χ 2026

Συνοπτικά: είδαμε καθαρές σιλουέτες, δαντέλα και μαύρο· πολύ μαύρο. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Tagwalk, "στην πρώτη της επίδειξη για τον οίκο Fendi, η Maria Grazia Chiuri χρησιμοποίησε μαύρο στο 86% των looks και δαντέλα στο 23%, διαμορφώνοντας με σαφήνεια το προσωπικό της ύφος και τις χαρακτηριστικές σιλουέτες της". Επίσης, στα στοιχεία αναφέρεται ότι το 39% των looks ήταν φορέματα, ενώ η χρήση της γούνας καλύπτει το 18% των looks (Σχόλιο: για έναν οίκο που έχει ταυτιστεί με τη γούνα και τα δερμάτινα είδη, το λες και "χαμηλό ποσοστό" · ωστόσο, δικαιολογείται από τις διαρκείς αντιδράσεις για τη χρήση της σε εποχές που η ηθική υπερισχύει της πολυτέλειας). 

Η συνοπτική αυτή περιγραφή, δεν χρειάζεται πολλές αναλύσεις: τα αναβαθμισμένα basics, όπως tailored παντελόνια, μεταξωτά πουκάμισα, sharp κοστούμια, φαρδιά σακάκια, slip φορέματα - σε άσπρο, μαύρο και μπεζ, συνυπάρχουν με τα signature στις συλλογές τις Chiuri, δαντελένια φορέματα και φούστες, ενώ η αρμονία της λιτής μονοχρωματικής παλέτας και του στιλ διακόπτεται κατά περιόδους από looks που συνδυάζουν Afghan shearling vests με cargo βερμούδες και πλατφόρμες, flight suits που φοριούνται με animal print υποδήματα, γούνινα τζάκετ που υιοθετούν το μοτίβο της παραλλαγής, κεντημένα πανωφόρια και σταμπωτά δερμάτινα παλτό, και football jerseys που προσθέτουν μια πινελιά χρώματος σε μαύρα κοστούμια. 

Τα αξεσουάρ, και κυρίως οι τσάντες, κέρδισαν το μερίδιο του ενδιαφέροντος, ιδίως οι νέες εκδοχές της εμβληματικής Βaguette - από τα μοναδικά standout κομμάτια της συλλογής. 

Maria Grazia Chiuri : "Πρέπει να είμαστε πραγματιστές" 

Το βράδυ πριν το ντεμπούτο της, από το showroom του Fendi στο Μιλάνο, η Chiuri θα δηλώσει στον Robert Williams και το BoF: "Δεν είμαι σχεδιάστρια ψυχαγωγίας. Δεν με ενδιαφέρει να δημιουργώ κάτι που θα σοκάρει ή θα εντυπωσιάσει για μία και μόνο στιγμή — αλλιώς θα μπορούσα να δουλεύω στο θέατρο, σχεδιάζοντας κοστούμια για μια παράσταση. Αυτό είναι ενδιαφέρον, αλλά είναι μια διαφορετική δουλειά. Εδώ οφείλουμε να είμαστε πραγματιστές". Και συμπληρώνει: "Αν θέλουμε πραγματικά να προχωρήσει αυτή η βιομηχανία, τώρα είναι η στιγμή να το κάνουμε με ουσία."

Η δήλωσή της μοιάζει να βγάζει μια πικρία και ένα παράπονο, αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη. Την οποία, στη συνέχεια, επιβεβαίωσαν οι δηλώσεις στη Vogue: έχει να κάνει με το γεγονός ότι ως γυναίκα καλλιτεχνική διευθύντρια (του Dior) δεν της αναγνώρισαν την εμπορική επιτυχία· αντίθετα, της χρέωσαν την καλλιτεχνική "ένδεια", την έλλειψη εντυπωσιασμού, κάτι - που όπως θα πει η ίδια- δεν θα συνέβαινε αν ήταν άντρας. Η Maria Grazia Chiuri τα "βάζει" με το σύστημα  που προωθεί το male gaze στη βιομηχανία και υπερασπίζεται τη δουλειά της - πριν καν την παρουσιάσει- ως ρεαλιστική. Δηλαδή, ως μόδα "φορέσιμη", που πουλάει, που επιθυμούν οι γυναίκες. 

Πρωτοπορία ή αυταρέσκεια; 

Η αλήθεια είναι, για να είμαι δίκαιη, ότι όντως η "ρεαλιστική" κομψότητα - και το μίνιμαλ- πουλάει. Και πάντα θα πουλάει σαν το ιερό δισκοπότηρο του στιλ (σωστό ή λάθος, άλλη κουβέντα). Όμως, προκύπτουν μερικά ερωτήματα: α. γιατί κάποιος να προτιμήσει τα staples που η Maria Grazia Chiuri προτείνει για τον Fendi, ενώ μπορεί να βρει αντίστοιχα κομμάτια σε πιο προσιτά brands; Κι εξάλλου η τάση αυτό δείχνει, τη στροφή των καταναλωτών σ' αυτή την κατεύθυνση και β. πώς μπορείς να κρατήσεις το ενδιαφέρον του κοινού, ειδικά των πελατών, αν δεν μπορείς να τους καλλιεργήσεις την ιδέα του συναρπαστικού; Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: η συλλογή Fendi Φ/Χ 2026-27 ήταν κομψή, άριστη σε εκτέλεση, αλλά δεν ήταν επιβλητική. Δεν μπορώ να φανταστώ, όπως τελικά και πολλοί άλλοι με συγκρατημένη άποψη, τι θα θυμόμαστε από τις προτάσεις της μέχρι την επόμενη σεζόν· υπάρχει κάτι που θα μπορούσαμε να λαχταρίσουμε απ' αυτή αν δεν υπήρχαν οι Βaguette; Μάλλον, όχι.

Και φυσικά, δεν θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε περισσότερο με το σχόλιο που αναπαράχθηκε περισσότερο στα social media: o Fendi ήταν πάντα διασκεδαστικός, πού πήγε το fun; Πάτε λίγο πίσω, στις τελευταίες συλλογές της Silvia Fendi, ακόμα και του Kim Jones, και θυμηθείτε τα χρώματα και τις υφές. Η Maria Grazia Chiuri μοιάζει να μηδενίζει το fun (εξάλλου, όπως δήλωσε δεν είναι σχεδιάστρια ψυχαγωγίας) και να εστιάζει αποκλειστικά στη σιλουέτα και τις γραμμές. Γι' αυτό και επιλέγει και τη μονοχρωματική παλέτα: για να τις αναδείξει. Ναι, αλλά είναι πράγματι αυτό το επιθυμητό; Και από ποιον; Για τους fashion lovers, στους οποίους ανήκουν κι όσοι δεν έχουν πρόσβαση στα ακριβά προϊόντα Fendi, σίγουρα "όχι". Εδώ, μετράει περισσότερο το όνειρο - κι αυτή η συλλογή δεν το προσφέρει 100%. Οι κλασικοί πελάτες του οίκου, μπορεί και "ναι", τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει η Chiuri. Στο τέλος της ημέρας, όλοι, με κάποιο τρόπο, από τα νούμερα κρίνονται και αυτό θα συμβεί και με τη σχεδιάστρια στον Fendi. Όμως, με σιγουριά μπορούμε να πούμε ότι το ντεμπούτο της στον Fendi δεν κέρδισε τις εντυπώσεις. 

Θα κλείσω αυτή την άποψη, με τους στίχους ενός τραγουδιού του Μιχάλη Χατζηγιάννη, που έλεγαν: "Θα φτιάξω κόσμο δικό μου και μέσα θα ζω/ Όλα ανάποδα θα 'ναι εδώ". Δεν ξέρω γιατί μου κόλλησαν αυτοί οι στίχοι παρακολουθώντας το show της συλλογής FW 2026-27 και διαβάζοντας τις δηλώσεις της Chiuri. Αλλά, πραγματικά η αίσθηση μου είναι ότι η σχεδιάστρια πάει κόντρα σε όλα αυτή τη στιγμή: τη στροφή της μόδας στο statement και τον μαξιμαλισμό, στα shows που εντυπωσιάζουν, στις επικρίσεις που δέχεται, στις προβλέψεις για την επιτυχία της και στο σύστημα που προωθεί τους άνδρες δημιουργούς. Μόνο που δεν είμαι βέβαιη πως να ερμηνεύσω τη στάση: ως επαναστατική και πρωτοπόρα ή ως μια ένδειξη αυταρέσκειας και υπερβολικής σιγουριάς; Ίσως και να μην έχει τελικά σημασία γιατί εντέλει η μόδα χρωστάει στη Maria Grazia Chiuri και είναι μια γυναίκα που συνεχίζει να υπάρχει ενεργά σ' αυτή. Δεν μπορώ, όμως, και να μην προσθέσω: "Silvia, λύπεις".